Just. Let. Go.

Daar sta je dan, in een hutje in een verlaten oord te janken. Vol verzet, vol weerstand. De dag ervoor waren we aangekomen in Manila na meer dan 30 uur reizen. Manila is een heel drukke en vieze stad. Gelukkig hebben we wat uurtjes slaap kunnen pakken en konden we vlakbij een leuk vegetarisch tentje vinden. Maar we wisten ook; morgenochtend reizen we door.

Vroeg in de ochtend bracht een taxi ons naar het busstation in Pasay. Daar konden we snel een bus pakken richting Zambales Coast waar we leuke dingen over hadden gelezen in de Lonely Planet. Het verkeer in Manila is een gekkenhuis en het duurde dus een goede twee uur voordat we überhaupt de stad uit waren.

Na een hele lange dag reizen kwamen we aan in Pundaquit. Daar bleek dat het hele dorpje verlaten was, er was niets te beleven. Alle hotels die er waren, waren leeg. Geen enkele toerist te bekennen. Deprimerend vonden wij. Na het regenseizoen was het toerisme hier nog niet op gang gekomen. Alle bars en restaurants waren dicht. Ook het strand was niet veel, vies en vol met boten. Geen lekker plekje om je yogamatje ’s ochtends uit te rollen.

We besloten verder te reizen naar Liwliwa, een backpackers oord waar je ook kan surfen. Ook hier bleek dat er nog niets te beleven viel. Het was al aan het schemeren voordat we een hutje vonden dat betaalbaar was. Doodmoe na zo’n dag reizen en met de jetlag nog in de benen voelde ik me enorm down worden. Het was echt kamperen geblazen daar, en dat is niet echt mijn ding. Er was een enorme weerstand, ik wilde daar niet zijn. Waar was nou die perfecte plek waar ik lekker in een hangmat een cocktail kon drinken?!

Op reis komt er een moment dat je het allemaal even niet meer zo leuk vindt. Je ziet het even niet meer zitten en vraagt je af waar je in Godsnaam mee bezig bent. Ver van huis en in een volledig andere cultuur is het vaak enorm aanpassen. En dat is nu precies waar wij gewoontedieren niet zo goed in zijn.

Dat gevoel noemen wij vaak de ‘cultuurshock’. Het beste dat je dan kunt doen is even gas terug nemen, lekker op je kamer gaan chillen en lezen, of een fijn restaurant of koffietentje opzoeken. Vaak voel je je de volgende dag weer een stuk beter. Zoals alles gaat ook dat unheimische gevoel ook weer voorbij. Maar dat chillen en je terugtrekken kan soms even niet. Dan zul je ergens een knop om moeten zetten.

Eigenlijk is je overgeven aan de situatie, aan je gevoel, aan alles wat er nu is, de ultieme yoga. Je niet verzetten, gewoon er in meegaan. En dat was precies wat ik op dat moment, in die hut, even niet kon. De volgende ochtend vroeg heb ik m’n yogamat uitgerold op het strand met de prachtige bergen op de achtergrond. Na een aantal houdingen in een flow gedaan te hebben, voelde ik de weerstand beetje bij beetje wegebben. In meditatie stroomden de tranen over mijn wangen. Ik realiseerde me dat ik tegen mezelf aan het vechten was geweest. Dat ik te hoge verwachtingen had gehad. Dat ik precies was waar ik moest zijn.

John Lennon zei het mooi: “Life is what happens when you’re busy making other plans”.

En zo is het!

3 antwoorden op “Just. Let. Go.”

  1. Hoi Lieverds,
    Jeetje wat een heftig verhaal, je moeder zit hier met natte ogen.
    Het is ook niet niks wat jullie doen, je leven helemaal omgooien,
    maar het komt wel goed!!!!!
    Hele dikke kus van mama en ernst.

  2. Oh ik had deze even gemist! Lees hem nu pas. Moooooiiii verhaal Rosanne. Hoe eenzaam je je soms kunt voelen. Ik herinner mij dat gevoel ook van toen ik weleens alleen, zonder vrienden of familie, ver weg was. Een nachtje slapen en de wereld kan er weer totaal anders uitzien.

    Instead of ‘let it go’ we should probably say ‘let it be’.

    Jon Kabat Zinn

    XXX Layka

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.