11 dingen die niet veranderd zijn in 10 jaar backpacken

Een week geleden beloofde ik dat deel 2 van mijn blog over backpacken in de afgelopen tien jaar snel zou volgen. Vandaag schrijf ik over dat wat er absoluut niet is veranderd in tien voorbije jaren.

Mijn trouwe backpack

Ik kocht dit ding in 2002 en heeft dus al veel van de wereld gezien. Backpacks zijn er in alle soorten en maten en vooral prijsklassen. Ik ben blij dat ik ooit heb geïnvesteerd in een goede tas. Roos heeft me een tijdje geleden proberen te overtuigen van het nut van een nieuw exemplaar, maar ik ben aan het ding gehecht geraakt en dit soort kwaliteit hoef je nooit weg te doen.

Tip voor mensen die overwegen een goede rugzak aan te schaffen. Ga niet voor een mooie, ga voor een rugzak die bij jouw rug past; eentje die je kunt verstellen en het allerbelangrijkste zijn de heupbanden. Een rugzak wil je niet alleen met je schouders dragen, want je schoudergewrichten alleen zijn daar niet sterk genoeg voor. Je heupgewrichten en je ruggengraat nemen het zwaarste gedeelte voor hun rekening als je de heupbanden goed gebruikt.

Te veel bagage

Ik moet meteen toegeven dat ik veel lichter reis dan tien jaar geleden. Toen ik eind 2006 per schip naar Zuid-Amerika vertrok had ik bijna 20 kg in mijn rugzak. In die tijd was ik te ijdel voor een bril en daglenzen had ik nog niet van gehoord. Ik had dus voor een half jaar lenzen bij me inclusief een paar grote flessen lenzenvloeistof.

Inmiddels heb ik een kilo of vier minder bij me, maar nog steeds kom ik dingen in mijn tas tegen waarvan ik denk: “Waarom heb ik dit in Godsnaam bij me?”

Wat ik toen deed en nu nog steeds doe is regelmatig afscheid nemen van spullen. Ontspullen gaat zelfs op reis door.

Die lange Hollander

In Nederland ben ik zeker niet de kleinste maar op reis moet ik wel enorm lijken voor sommigen. In India stapte ik ooit een bus uit in een menigte van marktbezoekers. De grootste jongen in de buurt kwam niet hoger dan mijn sleutelbeenderen. Minder gezellig was het toen ik met mijn Australische reismaatje Simon in Ecuador tweeënhalf uur lang met een gebogen hoofd in de bus van Alausi naar Riobamba moest staan omdat het de laatste bus van de dag was en er geen zitplaatsen meer vrij waren.

Ben ik thuis niet per se indrukwekkend qua postuur, in veel landen waar ik gereisd heb gaan verkopers, irritante taxichauffeurs en plaatselijke hangjeugd voor me opzij; zeker als ik mijn arrogante reiskop opzet. De enige groep mensen die wel graag aan dit lange lijf willen zitten zijn de prostituees. In sommige landen maakt het zelfs niet uit of je mét of zonder je eigen vrouw op straat loopt.

Auw, m’n kop!

De foto die bij de titel van dit bericht hoort maakte mijn ex in Bolivia. Bukken moet ik vaak buiten Nederland en ik kan je vertellen dat ik geen ezel ben want ik stoot wel vaker dan twee keer mijn kop aan dezelfde steen. Toen en nu! Ik heb zo vaak m’n kop gestoten dat mijn haargrens er van terug aan het trekken is. 😉

Deze foto laat mijn laatste en meest memorabele actie van de laatste tijd zien. Het prachtige houtsnijwerk was mij eigenlijk nog niet opgevallen totdat ik op de tweede avond even iets van buiten moest pakken, vol tegen het houtsnijwerk aan liep en er een deel afbrak. Ik heb er een hard hoofd in dat dit de laatste keer is dat zoiets me overkomt.

3 keer 40 is….

Op reis kom je er achter hoe goed je eigenlijk hebt leren rekenen op school. Ik ben niet eens een rekenwonder, maar als je onderweg bent kom je er pas achter hoe slecht het met het onderwijs gesteld is in veel landen. De rekensom die ik hierboven in de subtitel heb gezet heb ik onlangs ingetypt zien worden op een rekenmachine.

Tien jaar geleden belde ik vanuit Ecuador naar huis tegen een tarief van USD 0,10 per minuut. Ik belde een uur met mijn toenmalige vriendin en liep met de gepaste USD 6,00 naar de kassa toe en legde dit neer. Het meisje keek verbaasd op toen ze na het intypen op de rekenmachine tot de conclusie kwam dat ik gelijk had.

Zwarte koffie

Koffie drink je zwart. Koffie met melk heette nog niet zo lang geleden ‘Koffie Verkeerd’ wat een perfecte definitie is. Nog altijd word ik vreemd aangekeken als ik suiker weiger. Suiker is anno 2017 het nieuwe roken dus de blikken zijn lang niet meer zo vreemd als vroeger. Op een nietszeggend busstation in het noorden van Brazilië maakte de barista ooit een foto van me met haar telefoon toen ik haar vertelde dat ik geen suiker in mijn koffie wilde.

Buschauffeurs met gezonde levensmoeheid

In veel van de landen waar ik gereisd heb speelt religie een grote rol. Dit betekent vaak dat mensen alles in de handen van God leggen. Het fijne daarvan is dat men uitgaat van: “Eigenlijk gaat het altijd goed, behalve als het fout gaat!”

Ik heb behoorlijk wat Formule 1 coureurs meegemaakt en regelmatig met mijn hart in mijn keel gezeten. Verantwoordelijkheidsgevoel voor je klanten is niet iets wat de chauffeurs voelen, zo lijkt het. Een kruisje slaan of even aan je gebedssnoer zitten is voor de meesten voldoende.

Ik stapte ooit na een aanrijding uit de bus waarbij het maar een meter scheelde voordat we een afgrond in waren gegleden. Een andere chauffeur die ik nooit meer zal vergeten is de man die me uitnodigde om naast hem te komen zitten zodat we gezellig konden kletsen. Deze man reed hard, scheurde door alle bochten, wilde van alles van me weten. Nam al rijdend geld aan van passagiers en gaf ze na de volgende bocht hun wisselgeld terug en bedankte me na afloop voor de gezelligheid. Dat hij niet zag dat mijn huidskleur groen was geworden heb ik hem daarom vergeven.

Rondje rijden en nog even tanken

In december zaten Roos en ik in een busje op het eiland Palawan in de Filipijnen toen we na een half uur een U-bocht maakten en weer terugreden naar Puerto Princesa waar we vandaan kwamen. We reden nogmaals door de straat van ons hotel, de chauffeur reed verkeerd en moest opnieuw keren. Blijkbaar waren ze nog iemand vergeten op te halen en de chauffeur kende de weg niet zo goed als hij dacht.

Het deed me denken aan talloze keren in Peru, Chili en/of Bolivia waarbij toeristen werden opgehaald bij hun hotel wat in totaal een uur in beslag nam. De route werd volledig willekeurig uitgevoerd, waardoor ik soms twee of drie keer langs mijn hotel werd gereden. Als het busje dan eindelijk volzat moesten we nog even tanken; grrrrr!

Zonnebrand vergeten

In januari 2008 kwam ik na een paar maanden werken in Nederland terug in Buenos Aires. Het is daar dan hoogzomer en heet dus je zou denken dat je je even insmeert voordat je met je Nederlandse januari-hoofd de straat op gaat. Oké, ik had een jetlag, had honger na het slapen dus ik liep de straat op zonder nadenken. Wat is er lekkerder dan een terrasje in je ‘tank top’ in januari?

Op de vellen konden we een paar dagen later lange brieven schrijven, maar twee weken later gebeurde in Bariloche precies hetzelfde. Helaas had ik toen niet het excuus dat ik een jetlag had.

Ik ben iets verstandiger geworden maar minder dan twee weken geleden vond ik het wederom niet nodig om me in te smeren toen we even in zee gingen zwemmen. We zijn tenslotte al maanden weg dus verbranden doe je toch niet meer…..?

Als iemand een brief wil ontvangen thuis…..!

Hot shower

Midden in de zandbak van het Braziliaanse plaatsje Jericoacoara hoorde ik dit verkoopargument voor het eerst. De man van het guesthouse rekende een bedrag dat ik veel te hoog vond. “Ja maar meneer, de kamer heeft kabel-tv en een hete douche!” Lachend liep ik zijn terrein af.

Ook hier in Azië zien we regelmatig bij guesthouses staan dat ze ‘hot shower’ hebben en al lachend lopen wij dan door. Warm douchen is raar als het 35 graden is. Punt!

Jean-Claude van Damme

Het leukste voor het laatst bewaren, dacht ik!

Ik heb me wel eens afgevraagd hoe het komt dat de slechtste acteur van België het zover heeft kunnen ‘schoppen.’ Toen ik in de zomer van 2008 een nachtbus instapte werd ik heel blij want ik zag dat de Nederlandse film ‘Zwartboek’ opgezet werd. Na de eerste scene werd het beeld grijs waarna het lokale publiek enthousiast werd omdat de vorige film was uitgezet en er een film van JCvD werd opgezet. Ik heb er noodgedwongen teveel gezien, want lange-aftands-bussen hebben niet zoals vliegtuigen een eigen schermpje, laat staan een mogelijkheid om het geluid zelf te regelen.

1 april jl. stapten wij op de veerboot van Gili Trawangan naar Bali. Inmiddels is JCvD 56 jaar, draagt een bril met blauwig glas en schopt nog altijd Aziaten in elkaar.

Reageer

Ik kreeg leuke reacties van ouwe rotten in de backpackerswereld op mijn vorige blog. Ik ben heel benieuwd waar jij na jaren van reiservaring nog altijd tegen aan loopt. Deel het met ons via deze site, Facebook, LinkedIn en Instagram.

 

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.