Wat? Suan Mokkh – 10 dagen stilte – Waarom?

Aangezien ik al schrijvende van dit blog tot de conclusie kwam dat het nogal een ‘long read’ zou worden heb ik ervoor gekozen om mijn persoonlijke ervaring in Wat Suan Mokkh in een apart artikel te verwerken.

Dag -1

Een dag voor vertrek geniet ik nog van een dubbele espresso waarna ik een bus neem naar Suan Mokkh. Een uur of zo later wurm ik me uit het volgepropte busje samen met mijn nieuwe vrienden Bianca uit Brazilië en Valentino uit Italië.

Een beetje onwennig lopen we onder de poort door waar meteen een rust heerst die niet te vergelijken is met de stad Surat Thani waar we zijn opgestapt en de drukke weg waar we uit zijn gestapt.

De eerste ontmoeting met een monnik is een bijzondere ervaring. We zijn hier duidelijk niet voor de lol.

“Passport!”, commandeert hij.

Kopietjes van de paspoorten worden gemaakt op vergeeld papier, waarna we afscheid nemen van Bianca die naar het vrouwengedeelte wordt gecommandeerd en de heren gaan naar de slaapzaal, waar we vannacht voor het eerst op een betonnen ondergrond zullen slapen.

Inmiddels ontmoet ik Sander uit Amsterdam en een Franse fietser. In de langzame uren die volgen voegen zich steeds meer mensen bij ons in de donkere kamer. Niet alle mensen die hier nu zijn komen voor de 10-daagse. Passanten kunnen hier tot maximaal een week gratis overnachten. De meesten echter zijn van plan om tien dagen te blijven. Sommigen twijfelen nu al of ze dat gaan volhouden zoals een Amerikaanse latino die zegt dat hij van praten houdt en dat ook steeds bevestigt door het stopzinnetje “It’s like…” toe te voegen aan zijn stortvloed van woorden.

Dag 0

Ondanks de harde ondergrond word ik opgewekt en uitgerust wakker van de harde bel om 4.00 uur in de ochtend. Ik hoef er nog niet uit want de registratie begint pas om 7.00 uur.  Twee uur later sta ik bij de hoofdingang mijn rugzak in een busje te laden die ons de weg over zal brengen naar het International Dharma Center.

Aangezien ik me als één van de eersten inschrijf heb ik nog genoeg keuze uit de dagelijkse klusjes die er zijn. Even twijfel ik of ik mezelf een ‘kutklus’ ga geven om daarin een spirituele opdracht te vinden, maar ik maak me er toch met een makkie vanaf door me in te schrijven op het vegen van de eetzaal na het ontbijt. De gedachte erachter is dat ik daar dan toch ben en dat ik de rest van de dag niet meer hoef na te denken dat ik een klus te doen heb. In het dagelijks leven ben ik ook ’s ochtends het meest productief tenslotte.

Aangezien het programma pas die avond start ben ik de rest van de dag vrij. Er blijkt wifi te zijn en ik hoef mijn telefoon pas om 15.00 uur uiterlijk in te leveren dus ik app wat met Rosanne, die verrast is omdat we dachten dat we elkaar niet meer zouden spreken. Aangezien zij zelf ook midden in een Rebirthing training op Koh Phangan zit houden we het kort en lever ik mijn telefoon uiteindelijk gewoon maar in.

Het ontbijt smaakt heerlijk en ik kijk al uit naar de rest van de maaltijden. Eten is een belangrijk iets in mijn leven en minder eten al helemaal, dus daar ga ik deze dagen mee aan de slag. Voor nu geldt dat ik mag opscheppen wat ik wil en dat doe ik met plezier.

Als ik mijn spullen heb gepakt wandel ik naar mijn kamer, of cel eigenlijk, om die in te richten. Ik tref een betonnen plaat met daarop een stuk hardboard en een houten kussen. Ik leg mijn yogamat daarboven op en hang mijn klamboe op waarna ik de rest van het heren-wooncomplex verken. De toiletten zien er netjes uit en de waterbassins zijn al gevuld voor de nodige lichaamsreiniging.

Ik verken het terrein en geniet van de natuur en stilte om me heen. In de grote meditatiehal richt ik mijn zitplaats voor de komende dagen in en ga zelfs al een uurtje even zitten. Dat ik dit doe is al een groot verschil met de vorige keer toen ik echt een enorme hekel had aan de meditatiezaal. De buitenzaal is een grote aangeharkte zandbak en niet een te hete hal binnen met te kleine raampjes die ik toen in België aantrof, dus dat scheelt.

Tijdens de lunch wordt het steeds drukker en ik merk dat ik deze drukte niet heel prettig vindt. Mensen willen op de één of andere manier graag nog even praten voordat het niet meer mag en ik merk aan mezelf dat ik me vooral wil terugtrekken. Toch is het wel leuk om te horen wie mensen zijn, waarom ze daar zijn en wat ze daar komen doen. Zo ontmoet ik Justine die met haar arm in het gips vertelt dat ze eigenlijk in Thailand is om als professioneel Thai bokser aan de slag te gaan, maar in haar eerste gevecht al haar hand brak. Aangezien ze altijd een uitdaging nodig heeft besloot ze dan maar een geestelijke uitdaging aan te gaan. De Franse fietser vertelt dat hij, hierna, naar Myanmar gaat fietsen en daarna via Thailand naar Cambodja fietst. De meesten zijn net als ik lang op reis, maar Sander uit Amsterdam is speciaal hiervoor uit Nederland komen vliegen en Valentino werkt als Digital Nomad in Chiang Mai waar hij met zijn Europese salaris goed kan leven aangezien Chiang Mai één van de goedkoopste steden van Thailand is om te leven.

Na de rondleiding, een instructie en een eerste zitting neem ik afscheid van deze mensen met:

“Speak to you in 10 days!”

Dag 1

Het houten kussen slaapt zo slecht nog niet. Eén van de monniken legt het later uit als:

“Het is niet zo onaangenaam dat je ‘m van je afschuift, maar ook net niet aangenaam genoeg dat je je wekker op ‘snooze’ drukt.

In de donkere ochtend is het vinden van mijn weg in het bosrijke complex nog geen makkelijke opgave, maar alles is nieuw. De stilte is heerlijk. Een non leest een verhaal voor en we mediteren tot 5.15 uur. Ik kijk erg uit naar de yoga, maar helaas valt dat wat tegen. De Duitse vrijwilliger heeft z’n kennis duidelijk uit boekjes en ik voel veel weerstand.

Mediteren gaat best aardig deze eerste dag en ik ben heel blij, rustig en tevreden met mijn keuze om hier te zijn met mezelf. De wandelmeditatie in een lange rij langs de vijvers zijn heel bijzonder en zullen me de komende avonden veel plezier brengen.

Dag 2

Ik heb me voorgenomen om deze keer niet iedereen een naam te geven zoals ik dat de vorige keer deed, maar helaas kan ik me hier op dag 2 al niet meer aan houden. Voor ik het weet zit ik tussen Phil Collins en Mr. Miyagi in. Gelukkig lukt het me wel het te beperken tot mijn twee buurmannen.

Op dag 2 kies ik om niet de yogales van de Duitser te volgen, maar de Tai Chi van de vriendelijke Thaise man die met mij het welkomst-interview hield. Vanaf het moment dat deze man begint te praten hang ik aan zijn lippen:

“Enjoy the breath! It keeps you alive. If you love your breath, you love life!”

Hij gebruikt wat basale yogabewegingen voor de warming-up en eindigt zijn les met Tai Chi oefeningen. Ik besluit de rest van de tijd naar deze lessen te gaan. Niet dat ik zo graag Tai Chi beoefen, maar ik laat me graag inspireren en deze man is een heel inspirerende leraar.

Er is op dag twee wel een hoop weerstand, vooral in mijn hoofd. Het begint al met de oude abt van het klooster die een lezing houdt, maar onverstaanbaar is omdat zijn Engels echt niet te volgen is. Het enige dat ik versta en wat hij vaak gebruikt is:

“Good friends”

Dat zijn wij, denk ik!

Wat me opvalt is dat mijn lichaam niet zoveel pijn doet als de vorige keer in 2015 terwijl ik toch langer zit dan toen. Ik twijfel soms aan mezelf of ik mentaal gegroeid ben in de afgelopen jaren, maar mijn lichaam geeft duidelijk aan dat ik dit een stuk beter aan kan dan toen.

Ik kijk deze ochtend uit naar het ontbijt. Het lukt prima om lange tijd niet te eten, zeker omdat je met hele andere dingen bezig bent, maar de dankbaarheid die je voelt als je je eerste hap van de dag neemt is niet te beschrijven. We moeten echter wachten met eten totdat iedereen heeft opgeschept, waarna we het eten observeren en een gezamenlijk dankwoord uitspreken. Ik mag van mezelf één keer opscheppen omdat ik weet van de vorige keer dat grote ogen veel last bezorgen tijdens de meditaties.

Mijn vaste klusje van het aanvegen van de eetzaal begint op dag 2 al routine te worden. Na het eten wast iedereen zijn bord af en vertrekt uit de zaal voor zijn eigen bezigheden en klusjes. Het is fijn om iets anders te doen en het is ook bijzonder om te merken dat je met mensen samenwerkt zonder dat je met elkaar praat. Het vegen doen we met z’n tweeën waarna er twee man klaar staan om de boel te dweilen.

De tijd tussen het ontbijt en de volgende meditatie uren vult een ieder op zijn eigen manier. Mijn gespierde buurman doet vooral sit- en push-ups, een ander doet de was en een nogal aanstellerigere jongeman staat zichzelf te drogen in de zon zodat hij zijn sixpack kan tonen aan de rest.

Veel mannen maken gebruik van de hot springs waar ik niets van begrijp in deze warmte. Warm water en ik gaan al niet heel goed samen, maar na 5 minuten in de baden op dag 1 was ik meteen genezen. Ik was mezelf graag bij het koud waterbassin waar ik met een bakje water mezelf heerlijk kan laten afkoelen zodat ik me schoon en fris voel.

Dag 3

De dagen zijn herhalingen wat aan de ene kant heel fijn voelt en aan de andere kant is het ook heel saai. Het hoogtepunt van de ochtend is dan ook dat ik een oudere man die een kamer vlakbij mij heeft zie vertrekken. Schuldbewust kijkt hij me aan. Het was me opgevallen dat hij het zwaar had, maar dat is niets bijzonders aangezien we allemaal door een proces gaan tijdens zo’n periode.

We leren een wandelmeditatie aan waarna we zelf mogen gaan oefenen in de prachtige tuin van het centrum. Ik merk dat ik erg aan het knokken ben tegen mezelf. Ik probeer mezelf te overtuigen van het feit dat dit totaal zinloos is en dat de wandelmeditatie slechts een excuus is om niet te zitten. Toch lukt het me op enig moment om me echt te concentreren op m’n lichaam en niet zo zeer op m’n gedachten. Wel ben ik snel afgeleid, maar ook dat is geen groot geheim voor me.

…..”hoor ik daar nou een trein?”

Een groot verschil met de Vipassana methode van Goenka is dat mannen en vrouwen wel in aparte gebouwen slapen, apart van elkaar yoga doen en aan aparte zijden van de meditatiezaal zitten, maar verder lopen we gewoon dwars door elkaar heen. Voor iemand die snel is afgeleid is de aanwezigheid van de andere sekse geen voordeel. Ondanks dat iedereen bedekt gekleed is leidt het me toch af.

Dag 4

Het middagprogramma is opgedeeld in vier delen. Het begint met een meditatie instructie of lezing van een uur. Daarna een wandelmeditatie van een uur, waarna weer een uur zitten volgt. Het laatste uur van de middag brengen we door met een monnik die ik “The Joker”  noem. Niet omdat de man zo op de vijand van Batman lijkt, maar omdat hij heel graag grapjes maakt. Iedere dag maakt hij het zelfde grapje over onze houten kussens, waardoor ik in mijn hoofd het grapje zelf al maak voordat hij het uitspreek. Helaas voor mij vind ik hem helemaal niet grappig dus het uur met hem lijkt iedere dag langer dan zestig minuten.

Ik houd van zingen en ik zing graag uit volle borst mee tijdens kirtans dus dit uur keek ik erg naar uit voordat ik naar Suan Mokkh kwam. Helaas lijkt Boeddhistisch chanten helemaal niet op de vrolijke kirtans waar ik zo graag bij aansluit. Een conclusie die ik voor mezelf maak is dat de Boeddhisten een beetje de Calvinisten van de Oosterse religies zijn. Soberheid boven uiterlijk vertoon en vrolijkheid; volledige overgave aan de goddelijkheid.

Het chant-uurtje wordt afgesloten met een ‘loving-kindness-meditatie’ en is de enige reden dat ik niet spijbel tijdens dit uur.

Dag 5

Steeds meer mensen vertrekken voortijdig. Bij mijn vorige retraite gebeurde dit ook maar hier lijkt de vrijblijvendheid toch groter. Misschien is het grote verschil dat je bij Goenka Vipassana retraites al maanden van te voren aangemeld moet zijn en je een paar keer vragenlijsten moet invullen en moet beloven dat je blijft. Hier komen blijkbaar toch ook mensen die er van horen en dan denken:

“Hé leuk!”

Leuk is overigens geen goed woord voor een retraite als dit. Leuk is het niet, maar het leert je wel heel veel over jezelf en je patronen. Interessant zou je het beter kunnen noemen, d.w.z. als je jezelf wilt leren kennen.

Ik kom mijn dagen goed door. Het is fysiek minder zwaar zoals ik al schreef, maar ook mentaal gaat het heel goed. Omdat ik (te) veel tijd heb om na te denken vraag ik me af of ik me niet aan het verschuilen ben achter iets omdat ik hier met een reden ben gekomen. Ik heb de afgelopen tijd behoorlijk met mezelf in de knoop gezeten, ik ben hier om dat op te lossen en nu zit ik het hier een beetje goed te hebben.

Dat kan toch niet?

Een tussentijdse conclusie is dat ik erg geniet van de rust en het eenvoudige leven in de vrije natuur. Ik loop van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat op mijn blote voeten, krijg twee overheerlijke voedzame maaltijden per dag en heb, op het uitzicht op een paar mooie vrouwen na, geen afleidingen. De eenvoud zorgt voor een totale rust en tevredenheid. Nu nog een manier vinden om dit in mijn dagelijks leven toe te passen.

Dag 6

Ondanks dat het goed gaat met me heb ik nog dagelijks grote weerstanden. Dit vooral jegens de Boeddhistische leer die ik belerend vind. Bovendien is de methode zoals deze wordt gepresenteerd ruim over de datum heen.

Bij Goenka wordt gebruik gemaakt van opnames die wijlen S.N. Goenka ooit heeft gemaakt. Dit vond ik al achterhaald, maar Goenka maakt zich voor zover ik me kan herinneren niet schuldig aan meningen over de actualiteit. De opnames die in Suan Mokkh zijn gemaakt komen van de oprichter Buddhadasa Bikkhu en worden in het engels vertaald door een Amerikaanse monnik met nogal een nazistisch harde en belerende stem. Ik doe iedere dag mijn best om te luisteren, maar ik haak regelmatig af omdat ik het niet begrijp, niet wil begrijpen of ronduit ‘bullshit’ vind wat er verteld wordt.

Zo volgt in de opname op dag 6 een moraliserend en propagandistisch praatje over het feit dat niet Boeddhistische landen alleen maar bezig zijn met oorlog en verderf. De wapenwedloop tussen het Westen, Amerika voorop, en de communisten uit de Sovjet-Unie (welk land?) is daar een voorbeeld van.

Bovendien hebben zogenaamd Boeddhistische regimes in deze regio van de wereld wel laten zien dat ook Boeddhisten een behoorlijk agressief karakter kunnen hebben.

Wat me ook enorm irriteert aan zowel Goenka in het verleden en de Boeddhisten hier in dit klooster is die grote overtuiging dat zij de waarheid in pacht hebben. Zo beweert zowel Goenka als alle aanwezige leraren op deze compound dat de methode zoals we leren te mediteren rechtstreeks van de Boeddha afkomstig is. Het enige is:

DE TWEE METHODES ZIJN TOTAAL VERSCHILLEND!

Dag 7

De Vipassana methodiek van Goenka richt zich de eerste drie dagen op Anapana, wat een concentratie methode is op basis van de ademhaling. De methodiek van Suan Mokkh begint hier ook mee.

Waar Goenka op dag 4 over gaat op een minutieuze body scan blijven we hier bij de adem, die zij Anapanasati noemen. Na een aantal dagen bij Goenka merkte ik dat mijn geest steeds makkelijker in meditatie ging, maar de zestien stappen waar we deze week doorheen gepraat worden willen voor mijn gevoel weinig progressie opleveren.

Ik betrap mezelf meteen op een typisch fenomeen van de maatschappij waarin ik ben opgegroeid. We verwachten resultaten en snel een beetje! Als ik mezelf observeer merk ik nog steeds dat ik me op dit moment op m’n gelukkigst voel, dus of het nu de natuur of de methode is die me gelukkig maakt is eigenlijk niet van belang.

Dag 8

Net als de vorige keer begint het aftellen al als je over de helft bent, maar op dag 8 realiseer ik me dat mijn huidige leven al een week bezig is. Dat de wereld zoals ik die ken gewoon door is gegaan en dat ergens oostelijk van mij zich een eiland bevind waar mijn geliefde haar leven leidt.

Ik kan heel goed alleen zijn. Ik houd ook erg van alleen zijn, maar als ze er niet is dan mis ik haar. Ik denk aan de stomme grapjes die we graag maken, ik denk aan haar aanstekelijke en luidruchtige lach en de knuffels die ik haar wil geven. Het is goed dat we even los van elkaar zijn. Reizen met z’n tweeën is intens en we hebben allebei een heel emotionele en spirituele weg af te leggen.

Dag 9

Vandaag leven we als een monnik. Dat wil zeggen dat we vandaag maar één maaltijd krijgen. Ik vind het een mooie uitdaging en dankzij het feit dat er weer een afleiding minder is heb ik mijn beste meditatie-dag tot nu toe.

Ik geniet van de prachtige grote tuin, de vlinders, de rode libellen, de varanen die net doen of wij er niet zijn. Ik geniet van het wandelen op blote voeten en ik verbaas me erover dat mijn voeten helemaal niet vies lijken te worden ondanks de onverharde paden.

De dagelijkse wandelmeditatie in de avond is vanavond vrijblijvend en heeft een bijzonder tintje deze dag. Het is volle maan en het is heel helder. Ondanks dat we niet praten is iedereen duidelijk onder de indruk van de kracht en energie van deze volle maan. De meesten kiezen er dan ook voor om niet te wandelen, maar in het gras te gaan zitten en met open mond naar dat prachtig verlichte hemellichaam te kijken.

Dag 10

De laatste loodjes wegen het zwaarst. Mensen die geen zin meer hebben vertrekken nu al vast en dag 9 was zo geweldig en intens dat vandaag daar maar niet op wil lijken. Onthechting aan een goed gevoel blijft toch een opgave.

Langzamerhand beginnen steeds meer mensen te praten wat ik echt heel zonde vind. Het is zo magisch om dit tot het laatst vol te houden. Praten kan je nog genoeg vanaf morgen. Aan de andere kant, je bent meer dan een week stil, iets wat helemaal niet past in de manier waarop wij ons leven leiden.

Er staat ons nog één fysieke klus te wachten en dat is het herstellen van een vol met water gelopen pad bij de monniken en de buitenlanders die voor langere tijd hier verblijven. We lopen met grote manden met zand heen en weer, die we verderop op het pad storten zodat het weer begaanbaar wordt. De fysieke arbeid geeft me een machtig gevoel.

Een mooi en bijzonder iets van deze cursus is het moment van ‘sharing’ op de laatste avond. Als je wil mag je naar voren komen en je ervaringen delen met je mede-cursisten. Het is geweldig om stemmen te horen bij mensen die je alleen maar van gezicht kent. Het delen van deze ervaringen brengt een lach naar boven maar ook tranen. Bijzonder is om te horen dat de dames zich echt heel erg verbonden hebben gevoeld met elkaar en dat bij de heren een veel individualistischer gevoel heerst.

De enige tranen die ik in de afgelopen dagen heb gelaten vallen tijdens dit ‘sharing’ moment. Eén van de heren vertelt iets wat hij gezien heeft voordat de cursus begon. De eerste dagen was de hond van Suan Mokkh heel onrustig en continu een huilend geluid aan het maken. Aangezien ik een dierenliefhebber ben zocht ik haar veel op en na een paar dagen zocht ze ook mij op voor een knuffel. Het verhaal van mijn mede-cursist vertelde waarom de hond zo verdrietig moet zijn geweest. De man had namelijk twee mannen op het terrein gezien die twee puppies in een zak staken en ermee wegliepen. Het arme meisje was haar kinderen kwijtgeraakt.

De tranen biggelen over mijn wangen. De mede-cursist besluit met een positieve wending. Het arme dier werd per dag rustiger en verbleef dankzij ons allemaal een groot deel van de dag bij ons als we mediteerden. De energie die wij bij ons dragen heeft effect op alles om ons heen.

Die avond kan ik niet in slaap komen. Het praten, het horen van stemmen hebben mijn geest weer geprikkeld. Ik denk aan alles wat ik gehoord heb, alles wat ik had willen zeggen, aan seks…… En zo wen je langzaam weer aan de echte wereld.

Wat? Suan Mokkh – 10 dagen stilte – Wat, Hoe, Waar?

Het afgelopen jaar ben ik op spiritueel en emotioneel door een dal gegaan. In mijn ogen is er maar één manier om de dalen in je leven om te keren en dat is vol de confrontatie met jezelf aangaan.

The only way out is through

Maanden geleden publiceerde ik een oud blog dat ik ooit had geschreven over mijn eerste ervaring met een stilte retraite. Ik beloofde snel een update over de retraite die ik kort daarop in Thailand zou gaan doen. Het duurde iets langer, omdat het interne proces ook iets langer in beslag nam dan ik had verwacht.

Toen ik in 2015 voor het eerst tien dagen de stilte opzocht was dat uit pure nieuwsgierigheid.

Nu was het broodnodig!

Wat Suan Mokkh

Via een vriendin en een kennis kwam ik in aanraking met deze tempel in Thailand. Ik zocht naar een Vipassana meditatie centrum, maar wat ik hier zo aantrekkelijk aan vond was dat je ’s ochtends yogalessen kon volgen. Bij de Vipassana traditie van S.N. Goenka is dit absoluut verboden.

Het tempel complex Wat Suan Mokkh kent verschillende locaties die vlakbij elkaar liggen. Het is een tempel in de bossen  waar zo’n veertig monniken leven. Daarnaast zijn er aparte plekken voor nonnen en voor buitenlanders.

Suan Mokkh werd in het leven geroepen door de monnik Ajahn Buddhadasa Bikkhu in 1932.  Hij ging sinds 1926 als monnik door het leven in Bangkok, maar verliet de Thaise hoofdstad om als kluizenaar in de bossen rondom zijn geboortegrond te leven. Hij bestudeerde naast het Boeddhisme verschillende andere religies in een poging deze met elkaar te verbinden met als doel de mensheid vrij te maken van egoïsme. Zijn laatste grote project was het opzetten van het International Dharma Heritage waar ik mijn intrek in zou nemen. De lessen van Ajahn Buddhadasa worden nog altijd gegeven tijdens de 10-daagse retraites.

Dankzij donaties in de vorm van arbeid, tijd en geld van Thai en buitenlanders is er een een centrum ontstaan met openlucht-meditatiehallen met ruimte om te wandelen en te ontspannen hieromheen. Beginners en gevorderden zijn welkom om zich over te geven aan introspectie, rust, stilte en meditatie.

10 dagen stilte

Elke eerste van de maand start er een 10-daagse stilte retraite in het International Dharma Heritage. Naast het houden van stilte zijn er een aantal regels waar elke deelnemer zich aan dient te houden:

1. Intentie om geen adem weg te nemen.

Of kortweg “Gij zult niet doden!”

2. Intentie om niets te nemen wat niet van jou is

Of kortweg “Gij zult niet stelen!”

3. Intentie om je te weerhouden van lichamelijke en geestelijke seksuele handelingen

Dat blijkt moeilijker gezegd dan gedaan!

4. Anderen geen pijn doen met woorden

Wat mij betreft geldt dat ook vooral voor jezelf want de hardste woorden zijn meestal voor jezelf. Dat geldt in ieder geval voor mij.

5. Intentie om je eigen bewustzijn geen pijn te doen d.m.v. toxische middelen

Oftewel, geen alcohol, drugs, tabak en voor mij het misschien wel het moeilijkste, geen koffie.

6. Intentie om niet te eten na het middaguur en voor zonsopgang

Believe me, this is the least of your problems!

7. Niet zingen, dansen, spelen of luisteren van muziek, geen sieraden, kleding, parfum of cosmetica dragen om jezelf mooi te maken

8. Niet slapen of zitten op luxueuze bedden of stoelen.

Daarover later meer.

Doel

Het doel van deze regels is het leven versimpelen zodat er ruimte ontstaat voor stilte en introspectie. Misschien denk je: ‘Niets voor mij!’ Misschien moet je het dan juist een keer proberen. Ik kan je vertellen dat deze regels absoluut helpen in je proces naar die stilte in je hoofd.

Wat doe je dan de hele dag?

 

De dag begint om 4 uur in de ochtend als de bel gaat. Mocht je jezelf dan heel zielig vinden, realiseer je dan dat er iemand, vrijwillig, eerder z’n bed is uitgekomen om de bel te luiden.

Om 4.30 uur word je verwacht in de meditatiehal voor de vroege ochtend lezing en aansluitende meditatie.

Om 5.15 uur begeef je je naar een andere hal voor de yoga- of andere bewegingsles.

Om 7.00 uur houdt meestal de abt een praatje over de Dhamma en aansluitende meditatie.

Nadat je dus al een halve dag er op hebt zitten is er om 8.00 uur ontbijt, waarna je begint aan je dagelijkse klusje.

Tussen 10.00 en 12.30 uur is er wederom een lezing, een wandel- en een zitmeditatie, waarna de lunch wordt geserveerd. Dit is dan de laatste maaltijd van de dag. De twee vrije uren vond ik altijd heerlijk omdat ik dan even de tijd had om lekker op m’n betonnen bed te liggen (zonder grap, hier keek ik echt naar uit).

Tussen 14.30 en 17.00 uur is er een zelfde soort programma als de ochtend met een lezing, wandel- en zitmeditatie.

Om 17.00 uur wordt er ‘gechant’, waarbij je half zingend iedere dag de acht eerder genoemde punten moet beloven in het Pali, de taal van de Boeddha, en in het Engels. Dit uur wordt afgesloten met een ‘Loving Kindness’ meditatie. In mijn geval werd dit dagelijks gedaan door een non met een stem als een engel.

Tussen 18.00 en 19.30 is er pauze waarin er thee wordt geserveerd en als je geluk hebt, warme chocolademelk. Vooral dat laatste is een traktatie de eerste dagen omdat je dan nog erg moet wennen aan het feit dat je geen avondeten meer krijgt. Deze pauze gebruiken veel mensen ook om te baden in de ‘hot springs’ iets wat ik na één keer nooit meer gedaan heb omdat ik het veel te warm vond. Ik koos er voor om het stof en de warmte van de dag lekker met een bakje koud water van me af te spoelen.

Om 19.30 is er een korte zitmeditatie waarna je een half uur een groepswandelmeditatie maakt onder de prachtige sterrenhemel. Het laatste half uur van de dag breng je opnieuw zittend door.

Om 21.00 uur mag je eindelijk naar bed.

Registratie

Zoals gezegd, iedere eerste van de maand start er een nieuwe 10-daagse. Op de dag ervoor start de registratie. Als je wilt dan kun je een dag of een aantal dagen van tevoren  al aankomen en gratis verblijven op het hoofdcomplex van Suan Mokkh. Heren slapen dan op een slaapzaal en dames krijgen een privé kamer.

Op de dag van de registratie kun je je tegen betaling laten vervoeren naar het International Dharma Heritage aan de andere kant van de weg. Lopen kan ook, maar dan ben je wel ruim 20 tot 25 minuten onderweg met je bagage.

Nadat je uitgebreide informatie hebt gelezen en hebt moeten invullen is er een kort interview met één van de begeleiders of van de monniken van het centrum, waarna je een bedrag van THB 2000 wat in Euro’s neerkomt op ongeveer € 50. Hiervoor krijg je twee keer per dag te eten, een yogales per dag, kussens en meditatiemat, een kamer voor jezelf met een betonnen bed, een laken, waterfles, gefilterd water, een lantaarn, emmers en knijpers om je was te doen, een klamboe en een houten kussen.

WAT ZEG JE?? Een houten kussen.

Hoe kom je er?

Wat Suan Mokkh ligt buiten de toeristische gebieden, hoewel deze niet ver weg zijn. Vanuit Bangkok kun je er komen met het vliegtuig, de trein en de bus. Ik kwam van Koh Phangan en sliep een nacht in Surat Thani, de dichtstbijzijnde stad, waar je absoluut nooit geweest hoeft te zijn. Voor details kijk je hier!

Handige informatie

Kleding

Draag loszittende kleding. Je zit een groot deel van de dag dus strakzittende kleding is geen aanrader. Bovendien zit je in het tropisch regenwoud  dus je skinny jeans wil je ook niet.

Voor zowel mannen als vrouwen geldt dat schouders en onderbenen bedekt moeten zijn. Het is een klooster, dus een beetje puriteins is het wel, maar als je komt om te mediteren is het prettig dat je zo weinig mogelijk afgeleid wordt dus werk zelf ook niet mee aan afleiding door jezelf op je mooist te kleden.

Er wordt gezegd dat het handig is om lange mouwen aan te trekken om muggenbeten tegen te gaan, maar dat is je reinste onzin. Die beesten prikken overal doorheen.

Muggen

Zoals  gezegd, ze prikken overal doorheen en de eerste persoon die zonder 100 plus muggenbeten uit Suan Mokkh komt krijgt de status van ‘Mosquito Whisperer’ toegewezen.

’s Nachts heb je er weinig last van omdat je een klamboe krijgt, maar zodra je een voet buiten je klamboe zet ben je onderworpen aan de bloeddorstige mini-terroristen.

Neem dus veel insecten werende middelen mee hoewel je het daar in het winkeltje ook gewoon kunt kopen als het op is. Koop lokaal spul en laat je niet overtuigen door Nederlandse tropenartsen dat er DEET in moet zitten. Het is meuk, het brand je huid aan stukken en het helpt geen moer! Als je lokale producten koopt help je lokale ondernemers, koop je ook meuk, maar je huid fikt er in ieder geval niet van af. Overigens kun je op steeds meer plekken in de wereld biologische alternatieven vinden, dus als je dan toch mindful bezig bent denk daar dan aan.

Een middel wat ik persoonlijk veel handiger vond om bij me te hebben was tijgerbalsem. Tijgerbalsem helpt tegen de jeuk en voorkomt, meestal, dat de bult gaat zwellen en aangezien je toch wel wordt gestoken is insmeren na de steek veel handiger dan je vooraf insmeren.

Overigens brengt een verblijf waarin bewustwording centraal staat een hele andere kijk op muggen. Laat je verzet los, probeer je aan de regels te houden, dus doodt ze niet. Ze zijn een leraar, die je laat inzien hoe je reageert als het allemaal even niet gaat zoals jij zou willen.

Toiletpapier

Ik zou je willen adviseren het zonder dit luxe product te proberen. Het wordt niet verstrekt want Aziaten zien toilet papier als onhygiënisch(en daar hebben ze gelijk in). Bovendien zorgt toiletpapier voor onnodig veel afval.

In Azië gebruikt men water en de linkerhand om jezelf te verschonen na de grote boodschap. Eerlijk gezegd moet ik toegeven dat ik inmiddels toiletpapier ook niet zo prettig meer vind en liever een bak met water gebruik dan dat vieze pleepapier.

Kussen

Als je niet licht reist en je wilt je niet op een houten kussen slapen dan kun je overwegen een kussen mee te nemen. Ik ging voor het houten kussen en heb voor een beetje luxe gekozen om daar een opgevouwen doek op te leggen.

Handdoeken

Zelfde verhaal als het vorige. Je kan het meenemen, maar aangezien het warm en vochtig is heb je eigenlijk niets aan een handdoek. Je kunt jezelf op laten drogen in de zon, maar zodra je weer begint te bewegen drijf je toch weer in het zweet.

Douches zijn er overigens ook niet. Er zijn waterbassins waar je met een bakje water en een stuk zeep (zelf meenemen of kopen in het winkeltje) jezelf wast. Ik houd van douchen, maar ik moet zeggen dat ik heb genoten van de primitieve manier van wassen. Ik heb me nog nooit zo schoon gevoeld omdat ik wel drie tot vijf keer per dag even een bakje water over mezelf heen goot. Het mooie is dat je ondanks dat je je zo vaak wast toch minder water verbruikt dan als je doucht. Dat vindt Moeder Aarde ook fijn.

Wasmiddel

Neem een een handwasmiddel mee of koop het in het winkeltje. Aangezien je naast het mediteren veel tijd voor jezelf hebt is het een fijne bezigheid om je vuile was met de hand te doen. Als het niet teveel regent dan droogt het supersnel.

Thais wasmiddel is behoorlijk heftig spul (ook voor je handen) dus als je in de gelegenheid bent koop dan een milieuvriendelijk wasmiddel voordat je vertrekt, want de kans dat het wasmiddel de natuur in spoelt is groot.

Dit blog bestaat uit twee delen dus als je doorklikt dan kun je lezen hoe ik het het ervaren deze keer.

Mocht je meer willen weten voel je vrij om te reageren op dit bericht of een mail te sturen naar erwin@freeasayogi.com

Zou je dat wel in je mond stoppen? Je bent best dik aan het worden!

Kan niet hè?! Dat soort dingen zeg je niet. Zelfs niet als je het eigenlijk wel denkt.

En Erwin, waarom dan toch deze titel? Jij hebt het altijd over niet oordelen, over jezelf en over anderen.

Ik zal het je vertellen waarom:

“Eet je wel goed? Je bent zo mager!” “Goh, wat een mager bekkie heb je toch?”  “Jongen, je kunt je ribben tellen!”

Kan dit wel? Zeg je zulke dingen wel terwijl je vindt dat je het niet kunt maken om het tegenovergestelde tegen wat steviger gebouwde mensen te zeggen?

Dit blog is een uiting van frustratie en toen ik deze frustratie begon te onderzoeken kwam ik er achter dat ik hier al heel lang mee zit. Die laatste zin: “Je kunt je ribben tellen!” stamt nog uit de tijd dat ik een klein jongetje was. Het is een oude wond, die nog met enige regelmaat wordt open gekrabd en daar ben ik wel een beetje klaar mee eigenlijk.

Soms wil ik zeggen:

“Het lijkt alsof ik mager ben. Dit komt omdat jij steeds dikker wordt en daardoor zijn de verhoudingen een beetje zoek!”

Natuurlijk zeg ik dit niet, omdat ik dit herken als míjn frustratie en boosheid. Een deur openzetten terwijl er binnen een brand woedt is een slecht idee. Waarom zou ik anderen pijn willen laten voelen die ik zelf voel; geweld lokt altijd meer geweld uit.

Mijn relatie met eten

De mannelijke kant van mijn familie is gezegend met een relatief lang slank lichaam, maar uit ervaring weet ik dat je met die bouw niet slank hoeft te blijven.

Aangezien ik mijn hele leven al hoor dat ik niet goed eet omdat ik zo mager ben heb ik een bijzondere band met eten opgebouwd. Ik moet altijd eten, het is nooit genoeg. Mijn moeder werd gek van me, ik keek het eten van haar bord af en soms, als ze niet keek, stal ik het van haar bord af.

Nodig je me uit om bij je te komen eten dan eet ik alles op wat je op tafel zet en laat staan. Ook al voel ik me vol, dan wacht ik even een half uurtje en als je het dan niet opgeruimd hebt, in de tussentijd, dan eet ik door.

Tot mijn 23e at ik ruim een half brood per dag; boter en kaas er op en dan ging ik tussen de middag nog wat halen in het bedrijfsrestaurant. Toen ik dit na mijn 23e bleef volhouden groeide ik ineens van 75 kg naar 98 kg. Ik merkte het eigenlijk pas toen ik iets voelde klemmen tussen mijn buik en mijn benen als ik m’n veters strikte.

In de loop der jaren heb ik veel geschommeld in gewicht, maar ongeveer tien jaar geleden ben ik meer gaan sporten en langzamerhand ‘beter’ gaan eten. Mijn gewicht is al jaren ongeveer 82 kg, een gewicht dat prima bij mijn leeftijd en lichaamsbouw past. Ik voel me er namelijk heel goed bij en, zoals bij alles, als je leert voelen en naar je lichaam leert luisteren dat weet je wat goed is voor je.

Yoga en meditatie helpen me

Sinds ik met yoga bezig ben is de bewustwording alleen maar groter geworden en nadat ik afgelopen zomer in Thailand in een Boeddhistisch klooster heb gemediteerd heb ik veel nagedacht over mijn eetgedrag.

In de tiendaagse stilte retraite kregen we twee keer per dag te eten; ontbijt en lunch. De monniken zelf eten maar één keer per dag en ook niet meer dan één kommetje voedsel. Wij mochten zoveel opscheppen als we wilden, maar al na één dag liet ik die verleiding los omdat ik merkte dat het me eigenlijk alleen maar in de weg zat.

Afhankelijk van wat voor werk je doet zou je je eetpatroon dus moeten aanpassen. Een stratenmaker zou anders moeten eten dan een bankier. Als ik in meditatie ben heb ik minder eten nodig dan als ik drie yogalessen op een dag geef.

Dat minder en bewuster eten je diepere inzichten geeft bewees zichzelf toen we op dag 9 alleen maar ontbijt kregen in het klooster. Het was mijn beste dag van alle tien de dagen bij de monniken. Ik voelde me sterk, blij, energiek en mediteren ging beter dan ooit. Het mooie is dat ik geen kilo ben afgevallen in die dagen.

De verleiding om te eten is met de groei van onze economie en de explosie van aanbod in de winkels en andere verkooppunten alleen maar groter geworden. “Een croissantje bij uw koffie?” “het kost maar € 0,45 extra!” Je moet stevig in je schoenen staan om nee te zeggen.

Dus eigenlijk moet je dát toch maar in je mond steken want zo sta je in ieder geval stevig in je schoenen!

 

 

 

 

 

 

 

PS Ik heb lang nagedacht of ik deze foto’s zou plaatsen omdat het me behoorlijk confronteert met mijn (ouder wordende) lichaam en daarnaast wilde ik ook voorkomen dat mensen het idee hebben dat ik het voor de show zou doen. Dus, geen filter over de foto’s….gewoon…net uit bed…rauwe werkelijkheid…oh ja, en mager. 😉

5 tips om reizend yogadocent te worden

Ik weet niet wat er eerder was, dat ik yogadocent wilde worden of dat ik reizend yogadocent wilde worden; volgens mij was het het tweede. Tien jaar geleden droomde ik al van een baan waarmee ik kon blijven reizen. Reizen is een droom voor velen en onderweg wat verdienen met dat wat je het liefste doet is natuurlijk geweldig.

Veel yogadocenten houden van reizen en Roos en ik zijn zeker niet de enige die de ambitie hebben om onze liefde voor yoga de wereld in te brengen. Als je ons blog vaker leest dan weet je dat, ondanks de prachtige bestemmingen, het zeker geen jaar in paradijs is geweest voor ons. We zijn dit jaar tegen van alles maar vooral tegen ons zelf aangelopen.

In dit blog geef ik vijf tips om je inzicht te geven in hoe wij aan werk proberen te komen. Daarnaast zul je kunnen lezen welke fouten wij hebben gemaakt, opdat jij ze niet zult maken!

1. Sociale Media

Al ruim voordat wij het uitstellen stopten en definitief besloten de sprong te wagen waren we al lid geworden van twee besloten Facebook groepen. Yoga Jobs all over the World en Yoga Jobs. Zo konden we zien wat er zoal gevraagd werd en op welke bestemmingen.

Wat ons nu opvalt is dat deze gratis groepen ook van alles aantrekt. Er worden per dag wel een stuk of vijf berichten geplaatst maar in het afgelopen jaar zijn we misschien ook maar vijf serieuze ‘jobs’ tegengekomen. Wat wel heel leuk is aan de Facebook groepen is de reactie van Indiase yoga docenten. Indiërs reageren veelvuldig, maar door een soort van ‘lost in translation’ zijn deze vaak hilarisch in plaats van serieus.

If you like to take me!

2. Gespecialiseerde websites

Serieuzere banen kun je vinden op een website als Yoga Trade. Dit is een soort Marktplaats waar yogadocenten en yoga-gerelateerde bedrijven elkaar ontmoeten. Voor beide partijen geldt dat ze moeten betalen om lid te worden van de website, zodat er over het algemeen serieuze banen te vinden zijn.

Hoe werkt het?

Als je wilt reageren op een baan dan moet je registreren. Er is een ‘Free membership’ maar dat geeft je niet meer dan een mogelijkheid om de ‘community’ te leren kennen. Informatie over de bedrijven die jouw zoeken krijg je pas als je betalend lid bent. Een Lidmaatschap kost $ 24 per jaar of als je je meteen voor twee jaar opgeeft dan betaal je $ 36.

Yoga Trade is duurder dan bijvoorbeeld Yoga Travel Jobs, maar wel vele malen beter dus wat mij betreft de beste keuze.

3. Yoga CV

Net als in het gewone leven is het hebben van een goed CV een ‘must’. Je kunt hierin natuurlijk al je werkervaring zetten, maar aangezien je voor dé yogabaan gaat hebben wij ervoor gekozen om alleen een yoga CV te maken.

Soms wordt er gevraagd foto’s mee te sturen of een filmpje te maken van een les. Een filmpje hebben wij nog niet gemaakt omdat we daar helemaal niet zo goed in zijn en het bijna nooit gevraagd wordt.

4. Netwerken

“Het is net werken”

Dit is één van mijn beroemde woordgrapjes, maar ik heb gewoon gelijk. Er zijn zoveel mensen die dit willen dus gaan zitten afwachten tot er iets voorbij komt heeft geen enkele zin. Je zult moeten werken om aan werk te komen. Mijn Facebook-netwerk is groot en veel mensen heb ik maar één keer of soms helemaal nooit ontmoet. Facebook is voor mij een waardevol yoga-netwerk waar ik veel inspiratie ophaal.

5. Blijf langer op één plek

Als je dan zover bent om je veilige leven los te laten en de wereld in te trekken dan hoop je natuurlijk dat je in een paradijs zult leven. Je geld verdienen met dat wat jij het liefste doet op een prachtig tropisch eiland. Dat is toch geweldig! Bij ons lukte dat niet heel erg omdat we blind naar Gili T gingen met een vaag aanbod.

Wat we daar al snel misten was het leven tussen gelijkgestemden. Naast het veilige leven van een baan, een huis, een kat en ook nog een flink zakcentje door yogalessen en massages lieten wij ook een heel netwerk van gelijkgestemde zielen achter. Collega-yogadocenten, thee drinken met trouwe studenten die je soms vertelden hoeveel ze hadden gehad aan die paar spirituele woorden of die verbale aanwijzing om de houding beter te voelen. We kwamen er op een tropisch eiland pas achter hoe belangrijk dat voor ons is.

“Als je op een paradijselijke plek les gaat geven kom je vakantiegangers tegen die je maar één of twee keer ziet, die soms voor het eerst op een mat staan en na de les vertellen dat dit echt niks voor hun is.”

Er zijn van die plekken op de wereld waar yoga meer leeft dan elders. Iedereen kent Bali en Ibiza als zulke bestemmingen en onlangs waren wij aan de westkant van Koh Phangan waar zich een actieve yoga-community bevind. Als je dus geen ‘lone wolf’ bent en je je graag begeeft onder gelijkgestemden probeer dan op zulke plekken aan het werk te komen.

Langer op één plek blijven is dus een goed idee zodat je de tijd kunt nemen om mensen te leren kennen, lessen te volgen bij anderen en eventueel zelf aan het werk te gaan.

Wat we nu anders zouden doen

Welke bestemming zou je absoluut wel en niet willen werken? Als gezegd, wij hebben gemerkt dat naar een plek reizen met een belofte om te blijven niet altijd goed uitpakt. Zeker als je gevoelig bent voor energie dan is niet elke plek de voor jou geschikte yoga plek.

Wat heb je nodig?

Veel yogadocenten zullen beamen dat je financieel niet rijk wordt van het geven van yogalessen. Dit is in Nederland en België zo, maar ook in de rest van de wereld. Sterker nog, er zijn zoveel yogadocenten die ook willen reizen en les willen geven dat yogastudio’s, yoga retreats, hotels, surf- en duikscholen etc. alleen maar vrijwilligersbanen aanbieden.

Wij hebben ons inmiddels voorgenomen om alleen nog maar als vrijwilliger te werken als het gaat om een non-profit organisatie. Op plaatsen in Thailand, Indonesië en de Filipijnen betalen klanten vaak bijna het zelfde tarief voor een yogales als in Europa. Een yogadocent niet betalen is in zo’n geval meer uitbuiting dan energetische uitwisseling en goed ondernemerschap.

Nu is dit onze keuze en dat hoeft niet per se de jouwe te zijn. Veel yogadocenten die reizen hebben net een docentenopleiding gedaan en vinden het prima om tegen kost en inwoning te werken, als ze maar ervaring op kunnen doen.

Dus vraag jezelf vooraf af wat je nodig hebt. Als een bed en een maaltijd voldoende is: “Go for it!”

Welke bestemming

Van Gili Trawangan hadden we een jaar geleden nog nooit gehoord. Het zelfde goldt voor het Maleisische kustplaatsje Marang. Gili T bleek een eiland vol zuipende jongeren te zijn en Marang ligt in een conservatief islamitisch gebied.

De energie die zulke plaatsen afgeven komt niet overeen met de energie die wij nodig hebben. Hieraan zit geen waardeoordeel over deze plekken, maar je moet je afvragen of dat een plek is waar je les wilt geven.

Waar wij achter zijn gekomen is dat er meer vraag naar yoga is op plekken waar gesurfd wordt. Veel surfers zien de voordelen van yoga en als je zelf wel eens gesurfd hebt dan weet je dat je op een surfplank overeenkomsten in houdingen tegenkomt; en dat heb ik het niet alleen over balans. Wij kwamen de afgelopen tijd steeds op plekken waar niet gesurfd maar gedoken wordt. Duikers zijn minder geïnteresseerd in yoga hoewel wij ze veel over goed ademen zouden kunnen leren.

Volle potentieel

Het leven van je volle potentieel als mens en yogadocent. Dit is wat wij onszelf en eenieder gunnen, dus of je nu yogadocent bent of iets totaal anders, realiseer je dat je iedere dag een keuze hebt om het anders te doen. Ons jaar is financieel gezien geen succes en we hebben ook minder gewerkt dan we hadden gewild, maar we hebben veel geleerd van de problemen waar we tegenaan zijn gelopen.

 

Prana: de valuta van het leven

Vorige week heb ik me zes dagen lang in de wereld van Rebirthing Breathwork gestort. Ja, opnieuw geboren worden dus. Niet letterlijk uiteraard, maar het idee is dat je door middel van een Rebirthing sessie onderdrukte pijn en emoties los kunt leren laten. En dat alles door middel van ademhaling.

We zeggen wel eens dat de adem de sleutel van het leven is. Ook ik riep deze zin regelmatig in mijn yogalessen. Maar ik heb de afgelopen week iets ongelooflijk belangrijks geleerd. Het is niet de adem, maar de energie die we door die adem opwekken, die voor ons van levensbelang is. En bij Rebirthing Breathwork creëer je enorme hoeveelheden van die energie door snel en diep te ademen. Het gevolg is dat die energie onderdrukte emoties en gedachten in je onderbewuste los kan maken. Je reinigt eigenlijk jouw energetische systeem. Doordat je eigenlijk opnieuw de kans krijgt om die onderdrukte gevoelens écht te voelen, verliezen ze hun kracht en verdwijnen ze uit je onderbewuste.

Emoties zijn er om te ervaren. Ze komen op, duren gemiddeld 90 seconden en gaan dan weer weg.

Maar vaak duurt het helemaal geen 90 seconden dat we ons rot voelen! Dat kan wel uren, de hele dag of zelfs langer duren. Dit komt omdat we er onbewust allemaal andere oude emoties bijhalen. Wat dus langer dan 90 seconden duurt, is dus eigenlijk ‘drama’. En dit drama zijn in het verleden onderdrukte emoties. Die komen omhoog als ons onderbewustzijn wordt herinnerd aan een eerder voorval, we worden ‘getriggerd’. De truc is dus om een opkomende emotie niet te onderdrukken maar toe te laten.

In de yoga noemen we de energie die vrij komt bij zo’n Rebirthing sessie Prana. Het wordt in de Chinese geneeskunde ook wel Chi of Qi genoemd. De letterlijke vertaling is levenskracht. De Chinezen en Indiërs wisten het eeuwen geleden al: het is de basis van al het leven. Sterker nog, het is de basis van het hele universum, en alles wat hoger is. Laten we dit voor het gemak God noemen. En dan bedoel ik niet een man met een baard, maar de Goddelijke energie. Dat wat de basis is van alles. Zonder er iets religieus van te maken. Je kunt het ook iets anders noemen, waar je je dan ook maar prettig bij voelt.

We beoefenen yoga om de prana, de energie, op te wekken en door ons lichaam te laten stromen. Daar krijgen we zo’n ‘high’ gevoel van tijdens de eindontspanning (savasana). We willen dus dat de prana blijft stromen. Als we ziek zijn, fysiek of mentaal, is dat een gevolg van prana die niet goed stroomt in het lichaam. Het zit dan ‘vast’. Zo kan prana ook vast gaan zitten in je gewrichten en spieren. Het is dus niet alleen de doorbloeding die we willen stimuleren, maar juist de stroom van prana. En eigenlijk maakt het dan niet veel uit wat je dan doet. Maar dat bewegen, dat doet iets met ons. Wetenschappers verklaren dit als de verse zuurstof die in grote hoeveelheden worden ingeademd als je sport.

Ik heb laatst een geweldig artikel gelezen waarin fysicus Yury Kronn stelt dat dit maar een klein deel van onze werkelijkheid is. De grote ontdekkingen die de westerse wetenschap in de afgelopen vier eeuwen heeft gedaan hebben slechts betrekking op 4 procent van onze werkelijkheid. Jazeker, volgens de meest recente berekeningen komt slechts 4 procent van de massa-energie van het universum voor rekening van atomaire materie en elektromagnetische energie. Dat wil zeggen, door het spul dat we kunnen zien en/of meten.

En de resterende 96 procent? Dat wordt aangeduid met de vage term ‘donkere materie’. Het is datgene wat we niet begrijpen en niet kunnen verklaren.

Het is wat Kronn subtiele energie noemt, prana dus. Dat goede gevoel na het sporten is dus een gevolg van prana die volop kan stromen. Die energie is overal om ons heen, we zijn ervan gemaakt, de natuur is prana maar ook alles wat de mens gecreëerd heeft. Iets kan meer of juist minder prana hebben. Natuur en vers voedsel bijvoorbeeld, geven meer prana af dan gebouwen en verpakt voedsel. Zo is het ook dat positieve woorden én gedachten meer prana hebben dan negatieve.

Prana, zo kwam vanmorgen tot mij, is eigenlijk de ‘currency of life’. De valuta van het leven. Het is gratis, iedereen heeft er toegang toe. Alles wat je moet doen, is het zoveel mogelijk opwekken en laten stromen. Dit betekent ook dat je moet zorgen dat de prana niet ‘vast’ komt te zitten in je lichaam. Dit kun je doen door je te uiten. Te vertellen hoe je je voelt, boos of verdrietig te worden (ja ook in het openbaar!), creatief bezig te zijn, wat er dan ook voor zorgt dat jij je ei kwijt kan. Jezelf volledig laten zien zoals je bent, met al je kwaliteiten en je ‘min’punten. Dat kan wel spannend zijn en het vergt ook enige oefening.

“Prana flows where the attention goes.” David Lurey

Toen ik in India was, hoorde ik van de Sadhu’s, heilige mannen die in de Himalaya in grotten mediteren. En dan ook alleen mediteren, verder doen zij niets. Daarmee creëren ze een enorme energie, prana, voor de wereld. Eigenlijk zijn ze een energie-generator. Ze eten niet, ze drinken niet, ze slapen niet. Ze zijn in een staat van Samadhi, diepe meditatie. Hun lichaam veroudert niet, ze zijn los van veroudering en de dood. Hoe kan het, dat ze niet eten, niet drinken, niet slapen, niet ouder worden? Hoe is dat in Godsnaam mogelijk? Wetenschappelijk gezien is het ook niet mogelijk. Na een paar dagen zonder water is je lichaam zo uitgedroogd dat je lichaam in een shocktoestand raakt. De nieren stoppen ermee, en dat is het begin van het einde. Maar, dit is maar die 4 procent die de wetenschap kan verklaren. Die werkelijkheid die gaat over atomen en natuurkundige processen. Maar de overige 96 procent…. Die raken we hier mee aan.

Tijdens de Rebirthing cursus merkte ik dat ik veel minder honger had. Ik heb slechts twee maaltijden per dag gegeten, en dat waren lichte maaltijden. Verder geen tussendoortjes of wat dan ook. En dat terwijl ik thuis, in Nederland, altijd honger had. En dan vooral als ik aan het werk was op kantoor. Hoe kan dit?

Op plekken waar er veel prana is, buiten dus, en dan met name in de natuur, voelen wij ons beter. We zijn opgewekter en voelen ons energiek. We denken niet constant aan eten. Denk ook aan de natuurvolken, die zijn veel dichter bij de natuur, bij de aarde. Ze hebben weinig nodig om een betekenisvol leven te leiden. Ze zijn minder vaak ziek en bijvoorbeeld kanker komt bij dit soort volken bijna niet voor.

Die verlichte Sadhu’s hebben met hun gemediteer zoveel prana gegenereerd, dat ze geen voedsel of water meer nodig hebben. Dat ze niet meer hoeven te slapen. Slaap is bedoeld om het lichaam te herstellen. Maar met zoveel prana in en om het lichaam, is dit niet meer nodig. En in het klein heb ik dit ook ervaren tijdens de Rebirthing cursus. Weinig eten, weinig slaap nodig hebben.

Alles wat we dus nodig hebben is prana.

De valuta van de wereld, van het Goddelijke. Als je er nog dieper over nadenkt, is alles wat wij als mens denken dat we nodig hebben, zoals voedsel, een dak boven ons hoofd, kleding, veiligheid, allemaal een illusie. Het enige dat we écht nodig hebben, is prana. Dat betekent dat je die vervelende kantoorbaan toch echt aan jezelf te danken hebt. Het hoéft namelijk niet. We zijn met z’n allen gehecht aan materiële zaken, en dat is prima. Het brengt natuurlijk ook een stuk comfort met zich mee. Maar nodig? Nee, je kunt gerust met een stuk minder leven. Sterker nog, met niets. Niets fysieks, alleen de prana. Alleen de levensenergie en het lijntje met God. Wat een bevrijdende gedachte!

Het betekent ook dat alles één is. We zijn allemaal van dezelfde bron van Goddelijke energie, prana. Aan de buitenkant zien we er natuurlijk allemaal anders uit. Niemand is hetzelfde. Maar dat is slechts de buitenkant. Onze energie, onze zielen, zijn van dezelfde energie gemaakt.

Universe: Uni = één en Verse = lied. Eén lied.

Om een gezond en gelukkig leven te leiden, moeten we ons richten op activiteiten, voeding, omgeving en gedachten die allemaal veel prana hebben en genereren. Veel buiten zijn, vers voedsel eten, creatief bezig zijn, dansen, zingen, mediteren, bewegen en het moeilijkste: negatieve gedachten omdraaien naar positieve. Waar ben ik blij mee, waar ben ik dankbaar voor? Begin en eindig je dag met één ding te bedenken waar je dankbaar voor bent. En een Rebirthing sessie kan ik iedereen aanraden. Laat de prana stromen!

Omarm je demonen met Yin Yoga

We hebben ze allemaal: onzekerheden, angsten, twijfels. We ervaren allemaal pijn en verdriet. Ook die succesvolle buurman of je altijd lachende collega. Allemaal hebben we een innerlijke wereld, waar velen van ons maar weinig contact mee hebben.

En juist dat contact maken met onszelf, met echt voelen en ervaren wat zich daar van binnen afspeelt, zou ons zo kunnen helpen. Heel vaak duwen we gevoelens van onzekerheid en angst weg, we willen er niet aan. Als we ze wegduwen, hoeven we er niet mee te ‘dealen’. Maar niets is minder waar.

Het wegduwen of negeren van gevoelens kan ertoe leiden dat we het contact met onszelf volledig kwijt raken, met alle gevolgen van dien. Het resultaat kan een burn-out zijn, depressie, of op zijn minst onszelf ongelukkig en niet tevreden voelen.

Die gevoelens van verdriet, pijn, onzekerheid en twijfel, noem ik demonen. Eigenlijk alle gevoelens en emoties die ervoor zorgen dat we niet ons volle potentieel kunnen leven, zijn demonen. Ze staan een gelukkig leven in de weg. Maar vergeet niet, ze horen er wel bij.

Die demonen horen bij ons. Zoals gezegd, iedereen ervaart deze gevoelens wel eens. Iedereen heeft onzekere momenten en angsten. Echt iedereen! De truc zit hem in het omarmen van deze gevoelens en gedachten.

Om de ‘negatieve’ gedachten en gevoelens te omarmen, zullen we ze eerst aandacht moeten geven. Laat het licht op ze schijnen. In feite zijn al onze demonen wonden van onze ziel die liefde en aandacht nodig hebben, of het nu kleine of grote wonden zijn.

Onze angsten, onze pijn en verdriet, ze komen ergens vandaan. Je hoeft niet altijd helemaal te analyseren waar ze vandaan komen, maar erken dat ze er zijn. Straf jezelf niet als je je onzeker of angstig voelt, maar kijk met liefde naar dat gevoel en omarm het. Daarmee haal je vaak de angel eruit en wordt het gevoel al een stuk minder heftig.

Op Bali offeren de Hindoes bloemen, eten en wierook aan de goden. Niet alleen aan de goden die iets voor ze kunnen betekenen, maar ook aan de kwade geesten, aan de demonen. Op die manier geven ze aandacht aan het negatieve, aan het donkere. Die kant hoort tenslotte ook bij het leven.

De Balinezen erkennen dus dat er kwade geesten zijn. En die kwade geesten, die zitten in ons. Door dit te erkennen en er zelfs liefde en aandacht aan te geven, geef je de ruimte aan je volledige zelf, aan het hele plaatje. Niemand is alleen maar sterk, blij en gelukkig. Er hoort een donkere kant bij die het licht extra kan laten schijnen. De witte en zwarte stip in het Yin Yang teken.

Pas als je alles wat je voelt en denkt volledig omarmt en lief hebt, kun je een connectie maken met je innerlijke wereld, je ziel.

Een serie om je hart te openen en je demonen te omarmen

Yin Yoga kan enorm helpen met het contact maken met je innerlijke wereld. Bij Yin houden we de houdingen langer aan, tussen de 3 en 5 minuten per houding. Het zijn meestal liggende en zittende houdingen. Juist dat stil zijn in een houding voor een langere tijd, geeft je de gelegenheid om je lichaam en je gedachten te observeren. Het nodigt uit tot introspectie. Yin Yoga daagt je uit om je weerstand te laten varen en alle omstandigheden te omarmen, precies zoals ze hier en nu zijn.

Het omarmen van je demonen vraagt om een open hart. Pas als je hart open is, als je open staat voor de wereld om je heen én je innerlijke wereld, kun je je angsten en onzekerheden de liefde en aandacht geven die ze verdienen.

Deze serie Yin houdingen openen het fysieke en emotionele hart. Ze stimuleren de hart- en longmeridianen. De longmeridiaan loopt van de voorkant van de schouder, over de arm, naar de duim. De hartmeridiaan loopt van de oksel, over de arm naar de pink. Meridianen lopen altijd zowel links als rechts, dus in dit geval over beide armen. In het Latijn vertaal je de long als ‘spirale’. Het is dus geen toeval dat de longen inspiratie en spiritualiteit symboliseren. Er is een grote (energetische) connectie tussen het emotionele hart en de schouders. Daarom zitten er ook een paar schouderopeners in.

Weet dat een Yin Yogahouding best een beetje oncomfortabel mag aanvoelen. Als je echter scherpe pijn voelt, pas dan de houding aan of kom uit de houding. Probeer zo langzaam mogelijk van houding naar houding te bewegen. We proberen het parasympathische zenuwstelsel te stimuleren, dus hoe rustiger we bewegen, des te beter.

Hartopener op bolster

Leg de bolster (of een opgerolde deken) in de lengte van je yogamat. Ga erop liggen, zodat je hoofd nog steeds op de bolster ligt. Zorg dat je hoofd wat hoger ligt, je kunt dus nog een dekentje of kussen onder je hoofd leggen, of leg iets onder de bolster zodat die ‘schuin’ staat.

De armen mogen wijd, om de hart- en long meridianen te stimuleren, die in de armen lopen. Sluit je ogen, ontspan je gezicht en kaken. Probeer met iedere uitademing van spierspanning los te laten, laat je helemaal wegzakken op de bolster en in de mat. Blijf 5 minuten in deze houding.

Cat-Cow

Om het lichaam na iedere Yin houding te neutraliseren, zodat het bloed en de energie weer vrij door het lichaam kan stromen, kun je op je rug of op je buik liggen op de mat. Je kunt in plaats daarvan ook een paar keer de Kat en de Koe doen.

Ga op handen en knieën zitten. Plaats je polsen onder je schouders, en je knieën onder je heupen. Wreven raken de mat. Op je inademing til je je hoofd op, je borst gaat omhoog, en je krult je staartbeen (je billen) omhoog, waardoor je je rug hol maakt. Op je uitademing gaat je kin naar je borst en maak je je rug bol. Gebruik ook de kracht in je armen om je rug zoveel mogelijk op te laten bollen.

Herhaal dit 10 keer. Je kunt deze Cat-Cow na iedere Yin houding in deze serie doen, doe hem dan telkens 10 keer.

Childpose met bolster

Vanuit de Cat-Cow breng je je billen richting je hielen, je gaat naar een Childpose (Balasana, Houding van het Kind). De grote tenen raken elkaar. Breng je voorhoofd op de mat. Wat anders is in deze Childpose, is dat je je armen op een bolster legt, zodat je armen wat hoger zijn dan je hoofd. Daardoor stretch je je schouders. Je kunt natuurlijk ook een opgerolde deken of een kussen gebruiken.

Blijf 5 minuten in deze houding. Is de houding niet comfortabel voor de benen, kun je een strak opgerolde deken of handdoek tussen je knieholtes leggen. Je kunt ook experimenteren met je knieën verder of minder ver uit elkaar brengen, of de bolster onder je armen omhoog of omlaag schuiven. Zoek naar de stretch bij je schoudergebied. Onthoud: een Yin Yogahouding mag best een beetje oncomfortabel aanvoelen.

Schouderopener met bolster

Je kunt eerst nog een Cat-Cow doen voordat je naar deze houding gaat.

Ga op je zij liggen. Onder je oksel leg je een bolster (of een strak opgerolde deken) en je hoofd ondersteun je met je hand. Buig je knieën een beetje voor je balans. Je vrije hand kun je plaatsen waar je wilt.

Laat je hele lichaam zwaar worden. Zorg dat je wat druk of stretch voelt rond het okselgebied, daar richting het schouderblad. Daar zitten veel Triggerpoints, dus het kan daar gevoelig zijn. Voel je weinig stretch, kun je altijd je elleboog wat verder van je af schuiven. Blijf 5 minuten in deze houding.

Doe vervolgens 10 keer de Cat-Cow en doe dan de andere kant.

Spiderman

Ga op je buik liggen, met één been opgetrokken in een hoek van 90 graden. Maak een kussentje van je handen waar je een wang op kunt leggen. Op die manier krijgen de schouders een lichte stretch.

Dit is een heerlijke relaxhouding. Mocht je last van je nek hebben, dan is deze houding weer wel een uitdaging. Als je ergens weerstand voelt in je lichaam, probeer daar dan naartoe te ademen. Met elke uitademing, kijk of je iets van die spanning los kunt laten. Blijf 5 minuten in deze houding.

Sfinx

Blijf op je buik, leg je onderarmen op de mat, je ellebogen op schouderbreedte. Je ligt nu in de Sfinx, een achteroverbuiging. Bepaal zelf hoe groot je de achteroverbuiging maakt door de afstand van je ellebogen met je lichaam te vergoten of te verkleinen. Mocht je de houding nog intenser willen maken, dan kun je je armen strekken in de Seal. Blijf 5 minuten in deze houding. Kom héél rustig omlaag naar je buik om uit de houding te komen.

Hierna kun je de Spiderman doen met het andere been gebogen voor 5 minuten.

Liggende twist

Draai op je rug. Breng je knieën naar je borst en draai vervolgens je knieën naar rechts, laat ze op de vloer terecht komen in een liggende twist. Zorg dat je beide schouders op de grond blijven. Armen mogen wijd. Je kunt je gezicht eventueel van je benen afdraaien, zodat je nek ook een beetje twist. Ontspan je lichaam zoveel mogelijk, laat alles zwaar worden, ook de spieren in je onderrug.

Blijf hier 3 minuten. Beweeg heel langzaam als je naar de andere kant gaat, en doe die kant ook 3 minuten.

Savasana

De laatste houding van de serie. Je mag 5 minuten ontspannen in een neutrale houding. Ga op je rug liggen, met je armen en benen gestrekt. Je bepaalt zelf of je je armen en benen wijd plaatst of juist wat dichterbij. Laat je hele lichaam zwaar worden op je mat en kijk of je de gedachten en gevoelens die bovenkomen kunt omarmen. Accepteer alle omstandigheden in je leven precies zoals ze nu zijn.

Namaste!

Nieuwe vrienden in de Filipijnen

De oud-collega’s van Erwin zullen zich vast afvragen of hij niets geleerd heeft van al die rabiës-verhalen. Het antwoord is: “Nee!”

Onze liefde voor dieren is te groot om ze geen aandacht te geven. Aandacht die deze dieren zo nodig hebben en waar het hen volledig aan ontbreekt, omdat mensen bang van ze zijn, omdat men niet voelt dan we allemaal met elkaar verbonden zijn.

Aandacht! Port Barton
Aandacht!
Port Barton
Ik mocht opblijven om Oud en Nieuw te vieren..... Port Barton
Ik mocht opblijven om Oud en Nieuw te vieren…..
Port Barton
....maar nu maak je me wakker voordat het vuurwerk losbarst. Port Barton
….maar nu maak je me wakker voordat het vuurwerk losbarst.
Port Barton
Dit wilde zwijn was als weesje bij de eigenaresse van ons guesthouse gekomen en opgegroeid met honden. Ze gedroeg zich dan ook als een hond. Port Barton
Dit wilde zwijn was als weesje bij de eigenaresse van ons guesthouse gekomen en opgegroeid met honden. Ze gedroeg zich dan ook als een hond.
Port Barton
Grote Payo. Port Barton
Grote Payo.
Port Barton
Payo is lief! Port Barton
Payo is lief!
Port Barton
Kijk! Ik kan je ook kussen. Port Barton
Kijk! Ik kan je ook kussen.
Port Barton
Aandacht!
Aandacht!
Oh ja, daar achter mijn oor!
Oh ja, daar achter mijn oor!
Soms wil ik gewoon verdwijnen! Port Barton
Soms wil ik gewoon verdwijnen!
Port Barton
Kees! Port Barton
Kees!
Port Barton
Kees kwam aan en wilde geknuffeld worden. Port Barton
Kees kwam aan en wilde geknuffeld worden.
Port Barton
Sorry, maar ik lag hier eerst! Port Barton
Sorry, maar ik lag hier eerst!
Port Barton
We wilden een kat in de zak kopen, maar deze leek ons ook wel goed! Coron
We wilden een kat in de zak kopen, maar deze leek ons ook wel goed!
Coron
We stonden met honderden op het strand en iedereen negeerde dit manke diertje. Zodra ik haar riep wilde ze alleen maar geknuffeld worden. El Nido
We stonden met honderden op het strand en iedereen negeerde dit manke diertje. Zodra ik haar riep wilde ze alleen maar geknuffeld worden.
El Nido

De Filipijnen, waarom en waarom nu?

De Filipijnen bestaan uit maar liefst 7.107 eilanden. Dat betekent dat als je ze allemaal zou willen bezoeken en elke dag een ander eiland bezoekt, je bijna twintig jaar nodig hebt om het hele land te zien. Wij zijn in de afgelopen weken ergens tussen de 10 en 15 eilanden uitgekomen.

Voor vertrek werden we wel gewaarschuwd want er was toch een hele rare president….en oh ja, die Moslims daar, die ontvoeren toch ook toeristen. De afgelopen maanden hebben wel uitgewezen dat er overal een rare president gekozen kan worden en ik was blij dat wij rond de kerst op de Camotes, op een door-God-en-alles-verlaten strand, zaten en niet op een kerstmarkt in Berlijn liepen. Hieronder kun je lezen hoe wij de Filipijnen beleefd, geobserveerd en gevoeld hebben:

De mensen zijn geweldig!

Tot nu toe stonden de Thai bij mij bovenaan de lijst van de meest vriendelijke mensen ter wereld. Gastvrij, vriendelijk en altijd een glimlach. Deze vriendelijkheid heb ik altijd toegeschreven aan het feit dat de Thai geen collectieve pijn hebben van kolonisatie en onderdrukking door Europese kolonisten, maar dat lijkt het toch niet te zijn.

Na een paar dagen reizen in de Filipijnen moest ik de vriendelijkheid-hegemonie van de Thai overdragen aan de Filipino’s. De belangrijkste redenen hiervoor zijn het feit dat de meeste mensen goed tot vloeiend Engels spreken, waardoor de communicatie bijna nooit voor problemen zorgt, maar het zijn de vrolijk- en openheid van de Filipino’s die het volk zo bijzonder maken.

Mijn “nooit-onderdrukt-door-Europese-kolonisten-theorie” gaat niet bepaald op voor de Filipijnen. De naam die het land nog altijd draagt was een vernoeming naar de toenmalige Spaanse kroonprins Felipe II. De Spanjaarden dwongen, zoals in al hun koloniën, de lokale bevolking tot het Katholicisme, waardoor deze religie nog altijd de grootste van het land is. Na bijna 400 jaar overheersing moesten de Spanjaarden hun enige Aziatische kolonie afstaan aan de Verenigde Staten. De Filipino’s dachten dat ze onafhankelijk werden gemaakt met behulp van de Amerikanen, maar niets bleek minder waar. Wat de Amerikanen wel deden in het voordeel van de Filipino’s is ze onderwijzen, waardoor binnen een generatie het percentage geletterden steeg van vrijwel nul naar 50 procent. Pas nadat Manila in de Tweede Wereldoorlog helemaal stukgeschoten was en de Japanners verdreven werden door de Amerikanen kwam eindelijk de onafhankelijkheid in beeld.

De openheid van de Filipino is een manier van leven. Zoals Roos al eens schreef in Vrede op aarde begint bij jezelf, zijn er maar een paar dingen belangrijk in het leven van de Filipino; God en je familie zijn de belangrijkste zekerheden die er zijn. Verder heb je nergens invloed op. De politiek is doorspekt van corruptie en het klimaat kan in één klap je leven veranderen.

Zo vriendelijk en vrolijk als het volk is, zo corrupt is het systeem in alle lagen van de macht (maar waar is dat niet zo?). De huidige president Duterte is een echte populist die met harde hand regeerde als burgemeester van Davao, de hoofdstad van het eiland Mindanao. Duterte voert een bikkelharde ‘war-on-drugs’. Duizenden handelaren en gebruikers zouden inmiddels gedood zijn door doodseskaders waarvan het bestaan ontkend wordt. De man vergeleek zichzelf met Hitler en noemde Obama een klootzak, de oppositie heeft veel kritiek maar onder het volk is hij voor zover ik het kan inschatten nog heel populair. Verkiezingsposters hangen nog steeds glad gestreken in winkels en de Lance Armstrong armbandjes in de kleuren van de partij en de naam van Duterte prijken aan veel polsen van het gewone volk. Of Duterte zijn termijn gaat uitzitten is de vraag, maar dat geldt voor elke politicus in dit land, het hangt er maar net van af hoe groot het schandaal is en hoe lang het duurt voor de oppositie een zwakke plek heeft gevonden…en dan komt er weer iemand anders. Same-old-same-old zeggen ze hier.

De natuur is prachtig

Zowel boven als onder water zijn de Filipijnen een bezoek waard. Wij duiken niet en ik vind zelfs snorkelen niet echt leuk, maar dit land heeft de mooiste duikplekken ter wereld. Duiken is een dure hobby dus de populaire duikspots zijn niet altijd de plek voor budgetreizigers zoals wij. Gelukkig is er meer dan alleen de onderwaterwereld.

Tarsier aapje op Bohol
Tarsier aapje op Bohol

Boven water kun je je vergapen aan prachtige rijstterrassen, bergen, grotten, jungle, witte stranden en unieke diersoorten. Zo bezochten we op Bohol een opvang voor de kleinste primaat ter wereld, de Tarsier. Het kleine aapachtige beestje heeft enorme ogen, die o.b.v. lichaamsgrootte relatief gezien 150 keer groter zijn dan onze ogen. Daarnaast kan het beestje zijn hoofd bijna 360 graden draaien. Helaas wordt er ook veel geld verdiend aan unieke diersoorten waardoor er veel wantoestanden bestaan omtrent het leven van wilde dieren. Wij hebben Philippine Tarsier Sanctuary bezocht omdat deze organisatie op een betere manier met de opvang omgaat dan een andere organisatie in de buurt. Eerlijk gezegd, voelde ik me alsnog een indringer. Door anders in het leven te staan en bewuster te leven dan tijdens eerdere reizen hebben wij zelfs bewust een grote wens van Roos overgeslagen. Op verschillende plekken op de Filipijnen kun je Walvishaaien spotten. In het zuiden van het eiland Cebu worden de beesten gevoerd dus daar moet je sowieso niet zijn als je een beetje verstand en gevoel in je lijf hebt. Al pratende hierover kwamen wij tot de conclusie dat je je begeeft in de natuurlijke omgeving van wilde dieren, ook al ga je met een eco-verantwoordelijk bedrijf in zee. In die natuurlijke leefomgeving hebben wij niets te zoeken, zeker niet voor puur plezier, het strelen van je ego.

Reizen door de Filipijnen behoeft wat flexibiliteit. Dit geldt trouwens overal in de wereld, maar het klimaat hier is bijzonder en kan ook bijzonder dodelijk zijn als je pech hebt. Het land ligt in het gebied dat ‘Ring of Fire’ (de Pacifische en niet het nummer van Johnny Cash) heet, wat betekent dat er vulkaanuitbarstingen, aard- en zeebevingen plaats kunnen vinden. Daarnaast ligt de eilanden-republiek midden in een tyfoon-gebied. Er is een tyfoon-seizoen, maar ook buiten dat seizoen kan het zomaar zijn dat je je reisplannen moet aanpassen in verband met tropische stormen. Tijdens de afgelopen zeven weken zijn er zeker vier grote stormen geweest, waarvan er zelfs één nu.nl heeft bereikt. (bedankt voor alle waarschuwingen overigens!)

In verband met het klimaat wil ik nog even terugkomen over de flexibiliteit van de Filipino. In 2013 werd het land getroffen door één van de grootste rampen van de afgelopen decennia. Een aardbeving van 7.2 op de schaal van Richter bracht al een hoop ellende, maar drie weken later werd het zelfde gebied door een verwoestende tyfoon getroffen die tienduizenden levens kostte. We leven nu drie jaar na die ramp en wij zijn onlangs in het gebied geweest en werkelijk geen spoor terug gevonden van deze enorme catastrofe. Natuurlijk zal er onderhuids en als je goed zoekt vast nog wel iets te vinden zijn, maar de toeristenindustrie bloeit weer alsof het nooit is gebeurd.

Op het gebied van milieu zijn de Filipijnen een bijzonder land. Er is veel minder zwerfafval dan in bijvoorbeeld Thailand of Cambodja, het huisvuil wordt opgehaald en overal kun je gezuiverd water kopen. Je hoeft je dus ook niet druk te maken over ijsjes of ijsblokjes in je glas want de hygiëne is hier een stuk beter geregeld dan in andere landen. Wat wel een groot probleem is zijn de uitlaatgassen. De steden zijn het meest extreem uiteraard met dank aan de overbevolking, maar zelfs in het bergdorpje Sagada hebben wij met een gezichtsmasker gelopen aangezien de uitstoot van veel te oude vrachtwagens, bussen en Jeepneys te blauw of te zwart was.

Overbevolking is sowieso een groot probleem in de wereld en dus voor het milieu en de Filipijnen heeft daar zijn deel in. Continue verkeersopstoppingen in stedelijke gebieden zorgen voor veel uitstoot maar ook geluidsoverlast. Het ergst is natuurlijk de hoofdstad Manila. Er wonen zo’n twaalf miljoen mensen in die metropool en die moeten overal en nergens heen met vrachtwagens, bussen, auto’s, motoren en tricycles. Roos en ik houden allebei heel erg van steden, maar Manila en een paar andere steden waar we zijn geweest hebben onze longen gevuld in plaats van ons hart.

Een mooie ontwikkeling op een plek waar we dat niet meer verwachtten troffen we in Coron aan, waar we tussen alle tricycles ineens een aantal elektrische tricycles ontdekten. Verandering begint altijd in het klein, dus wij nemen dit lichtpuntje mee in onze hoop voor de toekomst. Bovendien hebben we dan misschien toch niet voor niets al die zogenaamde ‘eco-fees’ moeten betalen.

Het eten is verrukkelijk 

Wij maakten ons als vegetariërs vooraf wel wat zorgen, maar flexibel als de Filipino’s zijn valt er altijd wel een mouw te passen aan onze wensen. Aangezien er over het algemeen vers wordt gekookt, iets van mise-en-place in de lokale keukens niet bestaat kan ieder gerecht aangepast worden. Eten in een restaurant kost dan ook tijd hier. Lunchen of dineren kost je al gauw meer dan een uur. De keukens zijn vaak klein en het tempo ligt laag. Met honger naar een restaurant gaan is dan ook geen goed idee hebben wij ervaren. Beter ga je op een voor jou geschikt tijdstip in een restaurant zitten en tegen de tijd dat je begint te scheuren van de honger staat het het op tafel. Gelukkig is er altijd wel redelijk snel een drankje te fixen. We hebben de beste ice-teas ever gedronken; gember, citroengras en calamansi (soort mini-limoen met een hele sterke smaak) waren onze favorieten, verder was er bijna overal wel een kokosnoot te krijgen en voor wat stevigers met alcohol hebben de Filipijnen een paar heerlijke bieren.

Eten kost dus tijd hier, dus als een soort tegenbeweging is de fastfood industrie enorm. De bekende en minder bekende Amerikaanse ketens zijn in de steden te vinden, maar vooral het Filipijnse Jollibee is alom vertegenwoordigd. In de studentenstad Baguio waar wij aan het begin van onze reis verbleven waren er zelfs vier Jollibees gevestigd op minder dan 200 meter van elkaar. Het zal dan ook niemand verbazen dat vooral in de steden veel dikke mensen rondlopen. Overigens is dat niet alleen de schuld van de fastfoodketens want de grote hoeveelheden suiker die men in broodjes, koffie, thee en vruchtenschappen stoppen is van een bijna-dodelijke-hoeveelheid. Roos kocht in Loboc, op het eiland Bohol, een broodje tijdens een motorfiets-toertje. Ze kocht een broodje waar volgens de verkoopster kaas in zat. Mogelijk was het kaas; wij zouden het waarschijnlijk kwark hebben genoemd en het was zo vreselijk zoet dat ik ’s avonds nog de smaak van zoetigheid in mijn mond voelde.

Hilariteiten en bijzonderheden

Het mooie aan reizen zijn toch wel de verschillen in cultuur. De kleinste details kunnen zo grappig zijn. Zo staan in veel hotels badslippers voor je klaar zodat je geen natte voeten hoeft te krijgen in de badkamer. Natuurlijk is dat altijd maar één maat en als dat betekent dat als maat 38 toevallig op jouw kamer staat dan schuift Roos er continu uit en ik zou mijzelf er in moeten ‘vrotten’. Overigens neemt men schoenmaten hier überhaupt niet serieus. We hebben regelmatig gezien dat lokale dames hun keuze voor sleehakjes eerder bepalen op basis van de kleur en de vorm van de schoen dan op de schoenmaat, met alle gevolgen van dien.

Basketball is hier de sport
Basketball is hier de sport

Er wordt gebasketbald en niet gevoetbald. Waar ik ook gereisd heb, ik hoorde altijd wel het woord Ajax, Feyenoord of PSV als ik vertelde dat ik uit Nederland kwam. Hier wordt soms gevraagd in welke staat Nederland ligt. Men is op Amerika gericht, zeker als het op sport aankomt. Iedere dorpje of wijk heeft wel een basketbalveld en als voormalig jeugd basketballer kan ik zeggen dat er goed gespeeld wordt hier. De prof-competitie bestaat uit lokale helden en de mindere goden uit Amerika en de televisie staat vaak ingesteld op de Filipijnse competitie of de NBA. Mijn lengte van 1,92 m. wordt opgemerkt in het basketbal minnende land dus met enige regelmaat wordt er om gevraagd. Op Amerika gericht dus 6’3.

Videoke is ook één van de favoriete tijdverdrijven van de Filipino. Videoke is de Filipijnse naam van wat de rest van de wereld kent als karaoke. Ze houden van zingen hier. Van de schoonmaakster in een hotel tot een scholier op straat, ze zingen allemaal. Nu is zingen iets prachtigs, wij zingen zelf ook graag, maar met een microfoon heb je toch een groter bereik dan in de badkamer. In ieder geval hoef je geen talent te hebben en dat is precies de reden dat westerse toeristen een beetje lacherig doen of gillend weglopen als ze in de buurt van een Videoke-bar komen. Zelfs op het idyllische Santiago Bay waar wij de kerst doorbrachten schalden valse stemmen over het strand. Of je nou wil of niet, videoke hoort erbij.

Mindere kanten

Helaas is er ook hier een sekscultuur van westerse mannen met lokale vrouwen. Hiermee wil ik niet zeggen dat er geen sprake van liefde kan zijn, maar het voelt niet altijd even goed. Helaas hebben we toch ook veel oudere mannen gezien die met dames aan hun armen lopen die zelfs mijn dochter zouden kunnen zijn. Ik geloof heilig in zuivere, op gelijkwaardigheid gebaseerde liefde, waardoor ik al heel lang (10 jaar geleden al in Zuid-Amerika) moeite heb met het zien van zulke stelletjes. Aan de andere kant, ik ben man en heb absoluut oog voor de schoonheid van een jonge vrouw dus ik weet niet wat ik zou doen als ik boven de zestig ben, alleen en aandacht krijg van een prachtige jonge vrouw. De Filipijnse dames zijn prachtig, zijn zelfbewust en spreken overwegend beter Engels dan in andere Aziatische landen. Gelukkig hebben we geen Thaise taferelen gezien tenzij de ping-pong-shows hier ver van het oog plaatsvinden natuurlijk.

Kun je bovenstaande nog een mening of een oordeel noemen, het absolute dieptepunt van vermaak van de Filipino zijn in mijn ogen de hanengevechten. Naast basketball is dit een volkssport welke zelfs op televisie wordt uitgezonden. In het hele land zie je mannen met hanen naar de lokale arena lopen op een zondagmiddag. Zo zie je een vriendelijk mens ineens veranderen in een op bloed en dood belust monster. Onder het mom van cultuur winnen de voorstanders het van de tegenstanders, dus het gaat nog wel even duren voordat deze sport hier verdwijnt.

De Filipijnen, waarom nu?

De eilanden groep ligt behoorlijk ver van Europa vandaan dus Thailand zal voorlopig nog wel favoriet blijven bij veel mensen, maar de Filipijnen zijn ontdekt en de ontwikkeling gaat hard. De laatste drie weken hebben wij op het eiland Palawan doorgebracht waar wij de eerste verschijnselen van Ko Phi Phi-achtige taferelen hebben gezien in het populaire El Nido. Vrienden van ons die hier in 2010 waren spraken over een paradijsje waar het grootste deel van de dag geen stroom was en waar je een geweldige paradijs ervaring kon beleven. Vandaag nog sprak ik via Facebook Messenger een yoga-kennis die 4 jaar geleden nog een gelijkwaardige ervaring had in El Nido. De omgeving is uiteraard nog altijd prachtig met karstgebergte en de mooiste eilanden, maar het dorpje zelf is verworden tot een oord waar het draait om je spierballen en je buikspieren laten zien in de lokale bar. (Waarom zou je een shirt aantrekken als je de hele dag live Coca Cola light break kan naspelen?) Verder zijn de Island hop tours inmiddels zo druk dat je je afvraagt waarom je met zoveel mensen de natuur in wil en waarom er touroperators zijn die dan een party tour verkopen zodat je tijdens het varen naar een mooie baai lekker kan dansen en zuipen.

Secret Beach not so secret anymore
Secret Beach not so secret anymore

Maar goed, dat was één plek en ik behoor ook niet meer tot de doelgroep als yogi en op mijn leeftijd dus we zijn er dus ook maar snel weg gegaan en genoten van al het andere moois dat dit veelzijdige land te bieden heeft. Als backpackland is het de vraag of het zo populair zal worden als andere landen in Zuidoost Azië. Het noorden van hoofdeiland Lúzon is wat mij betreft het meest geschikt voor backpackers. De bussen zijn relatief goed en goedkoop, de afstanden niet te lang en de landschappen zijn majestueus. Oh ja, had ik al verteld dat de mensen hier geweldig zijn?

Maar….De ontwikkeling gaat snel en ik ben benieuwd hoe dit land er over tien jaar uitziet, dus mocht je er altijd al heen gewild hebben…dan zou ik nu gaan!

Vrede op aarde begint bij jezelf

Afgelopen maandag werden we opgeschrikt door het bericht dat er een aanslag op een kerstmarkt in Berlijn was gepleegd. Doden, gewonden, veel paniek. Vreselijk als je daarbij aanwezig was, als je gewond bent geraakt of erger, door het toedoen van één gek. Ik las er voor het eerst over op Facebook. Iemand reageerde met de woorden: “de wereld is gek geworden”.

De wereld is gek geworden. Ik heb die woorden even op me in laten werken. Het is een uitspraak die ik afgelopen tijd vaker gehoord heb. Ik vroeg me af of de wereld, of in ieder geval de mensheid, niet altijd al gek is geweest. Is het opleggen van jouw mening of religie, of het beschermen van jouw land, jouw ideeën, door middel van bruut geweld niet van alle tijden? En hoe komt het eigenlijk dat we dat blijkbaar nodig hebben, waar komt die agressie en onvrede vandaan? Want iedereen heeft een donkere kant, alleen bij de één uit zich dat in verbaal of fysiek geweld naar anderen, en de ander doet zichzelf geweld aan door bijvoorbeeld enorm perfectionistisch te zijn of zichzelf niet goed of knap genoeg te vinden. Er zit iets destructiefs in ons mensen, maar waarom? En belangrijker nog, wat doen we eraan?

Een paar weken geleden, vlak voor vertrek, keken Erwin en ik de mooie maar heftige documentaire van Leonardo DiCaprio, ‘Before the Flood’. In deze film reist DiCaprio, ‘boodschapper van de vrede’ van de Verenigde Naties, de wereld over om de gevolgen van klimaatverandering in het echt te zien. Na het zien van deze film kun je er niet omheen: klimaatverandering is echt en het gebeurt nu. De grootste veroorzaker van klimaatverandering zijn de bedrijven die fossiele brandstoffen winnen, olie en gas dus. Die grote bedrijven hebben geen baat bij groene alternatieven, zij kijken naar de korte termijn: winst maken, zoveel mogelijk. Wat de gevolgen zijn voor onze planeet zal ze aan hun reet roesten.

Maar als consument doen we eigenlijk hetzelfde. In de documentaire ‘The True Cost’ (te zien op Netflix) zien we waar onze kleding vandaan komt. De grote winkelketens die goedkope kleding verkopen laten dit nog veel te vaak maken door vrouwen en kinderen in ontwikkelingslanden die werken onder zeer slechte omstandigheden. Deze fabrieken worden ook wel ‘sweatshops’ genoemd. Ze krijgen veel te weinig betaald, maken enorm lange dagen, de gebouwen waar ze werken zijn niet veilig en als je als medewerker laat horen dat je het er niet mee eens bent, kun je ook nog met fysiek geweld te maken krijgen. Ook de gevolgen van elke twee of drie weken (!) een nieuwe collectie aanbieden zijn enorm slecht voor het milieu. Niet voor niets wordt dit soort kleding ‘fast fashion’ genoemd. Na het zien van deze documentaire voelt het kopen bij Primark of de andere ketens toch een stuk minder prettig.

We gaan voor de ‘quick fix’, de korte-termijn-oplossing. We willen alles, we willen het goedkoop en we willen het nu! Geld, status en macht zijn in onze wereld nog steeds het belangrijkste. Het is de snelheid waarmee we dingen doen in deze tijd. Alles komt snel op internet en social media, de wereld ligt binnen handbereik. En alle keuzes die wij als consumenten en mensen maken hebben gevolgen, voor de planeet, en daarom ook voor onszelf. We kijken vaak niet verder dan onze eigen behoeftes, en wat het effect op andere mensen/dieren/onze aarde is, is van ondergeschikt belang. We zitten in onze eigen bubbel, het is ik versus jij en wij versus zij.

Weinig positiefs in dit blog. Maar laten we de hoop vooral niet opgeven. Ik denk dat de oplossing van ons collectieve probleem binnen handbereik ligt.

Het woord yoga betekent verbinding. In de yoga zoeken we naar verbinding, tussen lichaam en geest, verbinding met onze ziel, verbinding met elkaar, verbinding met alles wat leeft. De yogi’s geloven dat wij als mensen, als zielen, voortkomen uit het universum. Voor de mensen die dit te zweverig vinden, je zou dit ook wetenschappelijk kunnen benaderen.

Alles wat je om je heen ziet, inclusief jijzelf, is opgebouwd uit kleine deeltjes, atomen. Die deeltjes geven een bepaalde trilling af. Dus zelfs de tafel waar ik nu aan zit te werken, bestaat uit trillende deeltjes. Het universum, en alles wat zich daarin bevindt, is opgemaakt uit dit soort ultra kleine, trillende deeltjes. Als je er op die manier naar kijkt, zijn we dus allemaal met elkaar verbonden, we bestaan uit dezelfde materie.

Wat we bovendien allemaal met elkaar gemeen hebben, wat je huidskleur, geloof, afkomst, sociale status of geslacht ook is: we willen allemaal gelukkig zijn. We zoeken allemaal naar geluk, naar zingeving. Dat geldt dus ook voor de gek die op de kerstmarkt in Berlijn in reed. Of de CEO’s van de olieraffinaderijen. Ook al doen deze mensen dingen die wij niet snappen of waar we vreselijk boos of verdrietig over zijn. Zij staan niet in contact met zichzelf, met hun hart. Ze luisteren slechts naar hun ego. We zijn allemaal uit hetzelfde hout gesneden. Er is dus geen ik versus jij, geen wij versus zij. Als je dit echt gaat voelen, ben je een stukje dichterbij verbondenheid, en daarom een stuk dichterbij gelukkig en tevreden zijn. Zo kom je dichterbij je hart.

Om je verbonden te kunnen voelen met de wereld om je heen, zul je eerst verbinding met jezelf moeten maken. Zeker in onze Westerse maatschappij zijn we de connectie met onszelf behoorlijk kwijt. We werken keihard en moeten allerlei ballen in de lucht houden. We hebben enorme verwachtingen van onszelf en daarmee ook van de mensen om ons heen. Ruim de helft van de Nederlanders ervaart stressgerelateerde lichamelijke klachten. Iedereen rent maar door, zelfs voor de Kerstdagen hebben enorm veel mensen stress. Het menu moet nog af, alle boodschappen moeten worden gedaan en we moeten alle familieleden tevreden houden, dus we rennen van hot naar her die twee dagen. Van wie moeten we nu eigenlijk zoveel? Juist, van ons zelf. We willen presteren, status en inkomen zijn belangrijk. Vaak draait het vooral om de buitenkant. De verbinding met ons hart, met wat we diep van binnen écht willen en nodig hebben is jammer genoeg ver te zoeken.

Hier op de Filipijnen, een samenleving die behoorlijk verschilt van onze Nederlandse samenleving, zijn er twee dingen echt belangrijk: geloof en familie. De jeepneychauffeur (een jeepney is een omgebouwde, tot een busje verlengde jeep) die veel te hard rijdt, en de verantwoordelijkheid draagt voor veel te veel mensen die opgepropt achterin zitten, raakt zijn rozenkrans nog even aan en slaat een kruisje. Misschien is het wel de reden dat de mensen hier zo ontspannen zijn. Als God het wil, dan gebeurt het, zo niet, dan niet. Voor ons als nuchtere Nederlanders is dat natuurlijk onzin, maar de Filipino’s voelen zich verbonden met God en leggen hun leven letterlijk in zijn (of haar?) handen.

Ook de familie is enorm belangrijk. Als je een bedrijfje hebt, zoals een winkel, een restaurant of een guesthouse, dan is het niet meer dan normaal dat je je familieleden een baan aanbiedt. Ook als die persoon eigenlijk niet zo geschikt is voor de betreffende baan. Dat betekent ook dat je de hele dag samen bent met je familieleden. Wij moeten er misschien niet aan denken, maar dat is hoe het hier (en in andere landen waar de rijkdom anders verdeeld is) gaat.

Hoe rijker het land, hoe individualistischer de mensen. In Nederland hebben de meeste mensen hun familie niet nodig om te overleven. Hier op de Filipijnen is dat wel een ander verhaal. Maar bij ons in het Westen, zorgt onze rijkdom er ook vaak voor dat we ons eigen eilandje creëren. In Nederland kende ik maar één van onze buren. Geen idee wie die mensen aan de andere kant waren, laat staan de rest van de straat. We voelen ons niet gelukkig omdat we niet écht met elkaar verbonden zijn. Daarom zoeken steeds meer mensen hun heil in spiritualiteit, meditatie en yoga. En dat is een mooie ontwikkeling.

Maar ook als je niet aan yoga doet, kun je gaan oefenen met voelen, contact maken met je diepere zelf. Luisteren naar je hart. En van daaruit kun je steeds meer gaan ervaren dat we allemaal met elkaar verbonden zijn. Het vergt enige oefening, misschien ben je er wel de rest van je leven mee bezig. Even rustig zitten, met je ogen dicht. En voelen. Hoe gaat het nu met mij? Wat heb ik nu nodig? Dit kun je ook op het toilet doen! Als je dit vaker doet, zul je merken dat je je steeds bewuster gaat worden van jezelf, en daardoor zul je ook steeds bewustere keuzes gaan maken. Keuzes die goed zijn voor jouw hart en ziel, niet alleen maar voor je buitenkantje, voor je ego. Het kan ook zijn dat je je steeds bewuster wordt van wat je denkt, zegt en ook van wat je koopt. Door wat we wel of niet kopen, kunnen we onze stem laten horen. Het is aan jou als consument, als mens, waar jij voor kiest. Ga je voor de ‘quick fix’, of voor een groene en duurzame optie, ook als die iets duurder is?

De connectie opzoeken met je ware zelf, en je op die manier ook meer verbonden voelen met de wereld om je heen. Als we een betere en veiligere wereld willen, zullen we het samen moeten doen. We zitten in hetzelfde schuitje.

 

 

Ontspullen

Als je het woord ontspullen opzoekt via Google dan krijg je bijna 31.000 hits in minder dan een seconde. Als je het Engelse ‘declutter’ intikt zelfs bijna 6 miljoen in dezelfde tijd.
Ontspullen is een trend en zo gek is dat eigenlijk niet.

Clutter betekent warboel dus eigenlijk is de Nederlandse vertaling van ontspullen een nette vorm van je troep opruimen.

We hebben volle agenda’s; werk, overwerk, vrijwilligerswerk, sociale verplichtingen, een sportschool-abonnement, waar je je haastig naar toe spoed om net te laat een yogales binnen te lopen, zodat je even lekker een uurtje kunt ontspannen. Al die drukte zorgt voor een warboel en dat is precies de reden dat er zoveel yogastudio’s geopend worden. Mensen willen orde scheppen in de chaos, die het leven heet.

Ruimte maken in je hoofd kan alleen als je letterlijk ruimte maakt. Een ruimte waar je bijvoorbeeld mediteert of yoga beoefend moet niet teveel prikkels afgeven en dus zul je alleen ruimte in je hoofd kunnen scheppen als je niet te veel spullen om je heen hebt. Mensen die mijn yogalessen volgen weten dat ik geen enorme fan van buitenyoga ben en dat komt vooral door alle prikkels die daar zijn. Maar…..het ging hier over ontspullen!

De grote paradox van de trend van ontspullen is toch wel dat er boeken over zijn geschreven, die mensen vervolgens gaan kopen. Dus…je koopt eerst nog meer spullen zodat je leert hoe je afstand moet nemen van dingen. Waar gaat het mis?

Onze economie is gebaseerd op consumeren. Dat is mijn hele leven al zo en is door de toename van welvaart alleen maar meer geworden. Dat is waar het mis gaat. We zijn rijker geworden en we willen meer. We zien wat de buren kopen en dat willen wij ook en voor je het weet heb je een zolder of een garage vol met spullen waar je nooit meer naar om kijkt.

Toen Roos en ik besloten om ons leven om te gooien zijn we meteen begonnen met opruimen. Het was een hele klus, die alles bij elkaar maanden geduurd heeft. (We moesten tenslotte nog werken, overwerken, vrijwilligerswerk doen, vrienden en familie bezoeken en met haastige spoed naar een yogales gaan om even een uurtje te ontspannen). Ondanks het feit dat ik al eerder een jaar of twee als een soort nomade heb geleefd hebben we in de afgelopen 6 jaar al veel weg gedaan, maar nog steeds teveel bewaard. De verzameling van Roos was wel groter dan die van mij dankzij die eerdere reisperiode, maar ook ik ben zo gehecht aan spullen.
Het ontspullen ging gepaard met de ene emotie na de andere. Luid lachen om kinderversjes die je gemaakt hebt tot huilen van frustratie omdat je alle blaadjes van SO’s van een jaar op de middelbare school hebt bewaard. Het absolute toppunt was de doos waar ‘troep’ op stond.

Maar waarom zou ik gaan ontspullen? Het ligt me niet in de weg!

Harde valuta! Echt, serieus! Misschien vind je het onzin en laat je niet leiden door trends. Gelijk heb je, want ik ben ook altijd sceptisch over iets dat ‘in’ is. Aangezien wij een ander leven wilden gaan leiden zijn we noodgedwongen met de trend mee gegaan en we kunnen zeggen dat het op een dieper niveau echt werkt. Je krijgt letterlijk ruimte in je hoofd omdat je minder spullen hebt.

Ja, maar wat bedoel je met harde valuta?

De meeste spullen die we hadden zijn zo naar de kringloop gegaan. Daarmee zorg je in ieder geval dat anderen nog iets aan jouw oude troep hebben. Wij zijn dol op deze alternatieve economie en aangezien er in Leiden al minimaal vijf kringloopwinkels zijn kun je zeggen dat jouw zooi geld oplevert.

Ja, maar levert het mij ook wat op?

Zeker! Wij hebben uitgerekend dat wij met Marktplaats verkoop de afgelopen maanden zeker
€ 1.000 en waarschijnlijk meer hebben verdiend. Een oude iPod van 8 jaar oud, boeken (10 non-fictie boeken leverde €30 op bij de Slegte), de meest nutteloze uitvinding van Apple, de iPad, leverde nog een leuk bedrag op ondanks dat het kreng alweer twee jaar oud was, zelfs onze barrels van fietsen, die we eigenlijk zo aan de straat hadden willen zetten leverde binnen een dag € 90 op. Als ik jou was zou ik dus even kijken wat voor rommel je eigenlijk hebt en wat je niet of bijna nooit meer gebruikt.
Eén ding moet je wel weten over Marktplaats. Gratis geld bestaat niet dus voor die € 1.000 moet wel gewerkt worden. Roos had er een dagtaak aan maar toonde een ijzeren geduld wat uiteindelijk werd beloond. Ontspullen is dus wel hard werken!

Terug naar de bewustzijnskant van ontspullen. Als gezegd, het creëert letterlijk ruimte en het is ook een absolute oefening in, daar heb je het weer, loslaten.

Soms word je noodgedwongen uitgedaagd om je spullen waar je aan gehecht bent los te laten. Je zit in een bus die de bergen in rijdt. De reis is prachtig, landschappen van overweldigende schoonheid, maar de rit is nogal hobbelig. Vanaf het moment dat het begon te hobbelen zit je om de vijf minuten te voelen in je broekzak of je telefoon er nog zit. Dat gaat vijf uur lang goed en dan constateer je een half uur voor aankomst dat je ‘m toch kwijt bent geraakt, dat er één jongen achter je heeft gezeten en die heeft net de bus verlaten, dat hij waarschijnlijk gezien heeft hoe de telefoon viel, deze heeft opgeraapt en niet het fatsoen had om ‘m terug te geven. Op dat moment ben je boos, verdrietig, teleurgesteld in jezelf maar ook in die ander. Deze emotie wordt aan de ene kant veroorzaakt doordat er iemand in je persoonlijke ruimte is geweest en aan jouw spullen heeft gezeten, maar aan de andere kant is het ook precies de emotie die ontstaat omdat je iets, waar je aan gehecht bent, gedwongen los moet laten.

Mocht je overigens toch behoefte hebben aan het kopen van een boek voordat je begint dan zou je het boek van de Japanse Marie Kondo kunnen overwegen. Houd in dat geval wel rekening dat het hier gaat om ‘hardcore’ ontspullen want van Kondo mag je alleen dingen houden die je echt plezier geven; “Does it spark joy?” noemt zij dat. Ik heb geen aandelen en heb het boek zelf niet gelezen, maar soms moet je investeren in een nieuwe levensvisie. Verder vind je op het internet nog meer extreme ‘ontspullers’ waarvan sommigen zelfs maar 15 spullen in eigendom hebben.

Zover zijn wij nog lang niet dus hier een laatste tip:

Doe het rustig aan. Wij hebben bewust maandenlang gedaan over dit project. We zijn heel systematisch te werk gegaan. Eerst de vliering, toen de schuur etc. De afgelopen zomer hebben we het project zelfs even stop gezet omdat dat de drukste maanden van het jaar waren. Pas in oktober zijn we weer begonnen met de laatste fase. En….het mooie is, van de spullen die we in de maanden ervoor dachten dat we het gingen bewaren ging alsnog de helft weg.