Wat? Suan Mokkh – 10 dagen stilte – Waarom?

Aangezien ik al schrijvende van dit blog tot de conclusie kwam dat het nogal een ‘long read’ zou worden heb ik ervoor gekozen om mijn persoonlijke ervaring in Wat Suan Mokkh in een apart artikel te verwerken.

Dag -1

Een dag voor vertrek geniet ik nog van een dubbele espresso waarna ik een bus neem naar Suan Mokkh. Een uur of zo later wurm ik me uit het volgepropte busje samen met mijn nieuwe vrienden Bianca uit Brazilië en Valentino uit Italië.

Een beetje onwennig lopen we onder de poort door waar meteen een rust heerst die niet te vergelijken is met de stad Surat Thani waar we zijn opgestapt en de drukke weg waar we uit zijn gestapt.

De eerste ontmoeting met een monnik is een bijzondere ervaring. We zijn hier duidelijk niet voor de lol.

“Passport!”, commandeert hij.

Kopietjes van de paspoorten worden gemaakt op vergeeld papier, waarna we afscheid nemen van Bianca die naar het vrouwengedeelte wordt gecommandeerd en de heren gaan naar de slaapzaal, waar we vannacht voor het eerst op een betonnen ondergrond zullen slapen.

Inmiddels ontmoet ik Sander uit Amsterdam en een Franse fietser. In de langzame uren die volgen voegen zich steeds meer mensen bij ons in de donkere kamer. Niet alle mensen die hier nu zijn komen voor de 10-daagse. Passanten kunnen hier tot maximaal een week gratis overnachten. De meesten echter zijn van plan om tien dagen te blijven. Sommigen twijfelen nu al of ze dat gaan volhouden zoals een Amerikaanse latino die zegt dat hij van praten houdt en dat ook steeds bevestigt door het stopzinnetje “It’s like…” toe te voegen aan zijn stortvloed van woorden.

Dag 0

Ondanks de harde ondergrond word ik opgewekt en uitgerust wakker van de harde bel om 4.00 uur in de ochtend. Ik hoef er nog niet uit want de registratie begint pas om 7.00 uur.  Twee uur later sta ik bij de hoofdingang mijn rugzak in een busje te laden die ons de weg over zal brengen naar het International Dharma Center.

Aangezien ik me als één van de eersten inschrijf heb ik nog genoeg keuze uit de dagelijkse klusjes die er zijn. Even twijfel ik of ik mezelf een ‘kutklus’ ga geven om daarin een spirituele opdracht te vinden, maar ik maak me er toch met een makkie vanaf door me in te schrijven op het vegen van de eetzaal na het ontbijt. De gedachte erachter is dat ik daar dan toch ben en dat ik de rest van de dag niet meer hoef na te denken dat ik een klus te doen heb. In het dagelijks leven ben ik ook ’s ochtends het meest productief tenslotte.

Aangezien het programma pas die avond start ben ik de rest van de dag vrij. Er blijkt wifi te zijn en ik hoef mijn telefoon pas om 15.00 uur uiterlijk in te leveren dus ik app wat met Rosanne, die verrast is omdat we dachten dat we elkaar niet meer zouden spreken. Aangezien zij zelf ook midden in een Rebirthing training op Koh Phangan zit houden we het kort en lever ik mijn telefoon uiteindelijk gewoon maar in.

Het ontbijt smaakt heerlijk en ik kijk al uit naar de rest van de maaltijden. Eten is een belangrijk iets in mijn leven en minder eten al helemaal, dus daar ga ik deze dagen mee aan de slag. Voor nu geldt dat ik mag opscheppen wat ik wil en dat doe ik met plezier.

Als ik mijn spullen heb gepakt wandel ik naar mijn kamer, of cel eigenlijk, om die in te richten. Ik tref een betonnen plaat met daarop een stuk hardboard en een houten kussen. Ik leg mijn yogamat daarboven op en hang mijn klamboe op waarna ik de rest van het heren-wooncomplex verken. De toiletten zien er netjes uit en de waterbassins zijn al gevuld voor de nodige lichaamsreiniging.

Ik verken het terrein en geniet van de natuur en stilte om me heen. In de grote meditatiehal richt ik mijn zitplaats voor de komende dagen in en ga zelfs al een uurtje even zitten. Dat ik dit doe is al een groot verschil met de vorige keer toen ik echt een enorme hekel had aan de meditatiezaal. De buitenzaal is een grote aangeharkte zandbak en niet een te hete hal binnen met te kleine raampjes die ik toen in België aantrof, dus dat scheelt.

Tijdens de lunch wordt het steeds drukker en ik merk dat ik deze drukte niet heel prettig vindt. Mensen willen op de één of andere manier graag nog even praten voordat het niet meer mag en ik merk aan mezelf dat ik me vooral wil terugtrekken. Toch is het wel leuk om te horen wie mensen zijn, waarom ze daar zijn en wat ze daar komen doen. Zo ontmoet ik Justine die met haar arm in het gips vertelt dat ze eigenlijk in Thailand is om als professioneel Thai bokser aan de slag te gaan, maar in haar eerste gevecht al haar hand brak. Aangezien ze altijd een uitdaging nodig heeft besloot ze dan maar een geestelijke uitdaging aan te gaan. De Franse fietser vertelt dat hij, hierna, naar Myanmar gaat fietsen en daarna via Thailand naar Cambodja fietst. De meesten zijn net als ik lang op reis, maar Sander uit Amsterdam is speciaal hiervoor uit Nederland komen vliegen en Valentino werkt als Digital Nomad in Chiang Mai waar hij met zijn Europese salaris goed kan leven aangezien Chiang Mai één van de goedkoopste steden van Thailand is om te leven.

Na de rondleiding, een instructie en een eerste zitting neem ik afscheid van deze mensen met:

“Speak to you in 10 days!”

Dag 1

Het houten kussen slaapt zo slecht nog niet. Eén van de monniken legt het later uit als:

“Het is niet zo onaangenaam dat je ‘m van je afschuift, maar ook net niet aangenaam genoeg dat je je wekker op ‘snooze’ drukt.

In de donkere ochtend is het vinden van mijn weg in het bosrijke complex nog geen makkelijke opgave, maar alles is nieuw. De stilte is heerlijk. Een non leest een verhaal voor en we mediteren tot 5.15 uur. Ik kijk erg uit naar de yoga, maar helaas valt dat wat tegen. De Duitse vrijwilliger heeft z’n kennis duidelijk uit boekjes en ik voel veel weerstand.

Mediteren gaat best aardig deze eerste dag en ik ben heel blij, rustig en tevreden met mijn keuze om hier te zijn met mezelf. De wandelmeditatie in een lange rij langs de vijvers zijn heel bijzonder en zullen me de komende avonden veel plezier brengen.

Dag 2

Ik heb me voorgenomen om deze keer niet iedereen een naam te geven zoals ik dat de vorige keer deed, maar helaas kan ik me hier op dag 2 al niet meer aan houden. Voor ik het weet zit ik tussen Phil Collins en Mr. Miyagi in. Gelukkig lukt het me wel het te beperken tot mijn twee buurmannen.

Op dag 2 kies ik om niet de yogales van de Duitser te volgen, maar de Tai Chi van de vriendelijke Thaise man die met mij het welkomst-interview hield. Vanaf het moment dat deze man begint te praten hang ik aan zijn lippen:

“Enjoy the breath! It keeps you alive. If you love your breath, you love life!”

Hij gebruikt wat basale yogabewegingen voor de warming-up en eindigt zijn les met Tai Chi oefeningen. Ik besluit de rest van de tijd naar deze lessen te gaan. Niet dat ik zo graag Tai Chi beoefen, maar ik laat me graag inspireren en deze man is een heel inspirerende leraar.

Er is op dag twee wel een hoop weerstand, vooral in mijn hoofd. Het begint al met de oude abt van het klooster die een lezing houdt, maar onverstaanbaar is omdat zijn Engels echt niet te volgen is. Het enige dat ik versta en wat hij vaak gebruikt is:

“Good friends”

Dat zijn wij, denk ik!

Wat me opvalt is dat mijn lichaam niet zoveel pijn doet als de vorige keer in 2015 terwijl ik toch langer zit dan toen. Ik twijfel soms aan mezelf of ik mentaal gegroeid ben in de afgelopen jaren, maar mijn lichaam geeft duidelijk aan dat ik dit een stuk beter aan kan dan toen.

Ik kijk deze ochtend uit naar het ontbijt. Het lukt prima om lange tijd niet te eten, zeker omdat je met hele andere dingen bezig bent, maar de dankbaarheid die je voelt als je je eerste hap van de dag neemt is niet te beschrijven. We moeten echter wachten met eten totdat iedereen heeft opgeschept, waarna we het eten observeren en een gezamenlijk dankwoord uitspreken. Ik mag van mezelf één keer opscheppen omdat ik weet van de vorige keer dat grote ogen veel last bezorgen tijdens de meditaties.

Mijn vaste klusje van het aanvegen van de eetzaal begint op dag 2 al routine te worden. Na het eten wast iedereen zijn bord af en vertrekt uit de zaal voor zijn eigen bezigheden en klusjes. Het is fijn om iets anders te doen en het is ook bijzonder om te merken dat je met mensen samenwerkt zonder dat je met elkaar praat. Het vegen doen we met z’n tweeën waarna er twee man klaar staan om de boel te dweilen.

De tijd tussen het ontbijt en de volgende meditatie uren vult een ieder op zijn eigen manier. Mijn gespierde buurman doet vooral sit- en push-ups, een ander doet de was en een nogal aanstellerigere jongeman staat zichzelf te drogen in de zon zodat hij zijn sixpack kan tonen aan de rest.

Veel mannen maken gebruik van de hot springs waar ik niets van begrijp in deze warmte. Warm water en ik gaan al niet heel goed samen, maar na 5 minuten in de baden op dag 1 was ik meteen genezen. Ik was mezelf graag bij het koud waterbassin waar ik met een bakje water mezelf heerlijk kan laten afkoelen zodat ik me schoon en fris voel.

Dag 3

De dagen zijn herhalingen wat aan de ene kant heel fijn voelt en aan de andere kant is het ook heel saai. Het hoogtepunt van de ochtend is dan ook dat ik een oudere man die een kamer vlakbij mij heeft zie vertrekken. Schuldbewust kijkt hij me aan. Het was me opgevallen dat hij het zwaar had, maar dat is niets bijzonders aangezien we allemaal door een proces gaan tijdens zo’n periode.

We leren een wandelmeditatie aan waarna we zelf mogen gaan oefenen in de prachtige tuin van het centrum. Ik merk dat ik erg aan het knokken ben tegen mezelf. Ik probeer mezelf te overtuigen van het feit dat dit totaal zinloos is en dat de wandelmeditatie slechts een excuus is om niet te zitten. Toch lukt het me op enig moment om me echt te concentreren op m’n lichaam en niet zo zeer op m’n gedachten. Wel ben ik snel afgeleid, maar ook dat is geen groot geheim voor me.

…..”hoor ik daar nou een trein?”

Een groot verschil met de Vipassana methode van Goenka is dat mannen en vrouwen wel in aparte gebouwen slapen, apart van elkaar yoga doen en aan aparte zijden van de meditatiezaal zitten, maar verder lopen we gewoon dwars door elkaar heen. Voor iemand die snel is afgeleid is de aanwezigheid van de andere sekse geen voordeel. Ondanks dat iedereen bedekt gekleed is leidt het me toch af.

Dag 4

Het middagprogramma is opgedeeld in vier delen. Het begint met een meditatie instructie of lezing van een uur. Daarna een wandelmeditatie van een uur, waarna weer een uur zitten volgt. Het laatste uur van de middag brengen we door met een monnik die ik “The Joker”  noem. Niet omdat de man zo op de vijand van Batman lijkt, maar omdat hij heel graag grapjes maakt. Iedere dag maakt hij het zelfde grapje over onze houten kussens, waardoor ik in mijn hoofd het grapje zelf al maak voordat hij het uitspreek. Helaas voor mij vind ik hem helemaal niet grappig dus het uur met hem lijkt iedere dag langer dan zestig minuten.

Ik houd van zingen en ik zing graag uit volle borst mee tijdens kirtans dus dit uur keek ik erg naar uit voordat ik naar Suan Mokkh kwam. Helaas lijkt Boeddhistisch chanten helemaal niet op de vrolijke kirtans waar ik zo graag bij aansluit. Een conclusie die ik voor mezelf maak is dat de Boeddhisten een beetje de Calvinisten van de Oosterse religies zijn. Soberheid boven uiterlijk vertoon en vrolijkheid; volledige overgave aan de goddelijkheid.

Het chant-uurtje wordt afgesloten met een ‘loving-kindness-meditatie’ en is de enige reden dat ik niet spijbel tijdens dit uur.

Dag 5

Steeds meer mensen vertrekken voortijdig. Bij mijn vorige retraite gebeurde dit ook maar hier lijkt de vrijblijvendheid toch groter. Misschien is het grote verschil dat je bij Goenka Vipassana retraites al maanden van te voren aangemeld moet zijn en je een paar keer vragenlijsten moet invullen en moet beloven dat je blijft. Hier komen blijkbaar toch ook mensen die er van horen en dan denken:

“Hé leuk!”

Leuk is overigens geen goed woord voor een retraite als dit. Leuk is het niet, maar het leert je wel heel veel over jezelf en je patronen. Interessant zou je het beter kunnen noemen, d.w.z. als je jezelf wilt leren kennen.

Ik kom mijn dagen goed door. Het is fysiek minder zwaar zoals ik al schreef, maar ook mentaal gaat het heel goed. Omdat ik (te) veel tijd heb om na te denken vraag ik me af of ik me niet aan het verschuilen ben achter iets omdat ik hier met een reden ben gekomen. Ik heb de afgelopen tijd behoorlijk met mezelf in de knoop gezeten, ik ben hier om dat op te lossen en nu zit ik het hier een beetje goed te hebben.

Dat kan toch niet?

Een tussentijdse conclusie is dat ik erg geniet van de rust en het eenvoudige leven in de vrije natuur. Ik loop van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat op mijn blote voeten, krijg twee overheerlijke voedzame maaltijden per dag en heb, op het uitzicht op een paar mooie vrouwen na, geen afleidingen. De eenvoud zorgt voor een totale rust en tevredenheid. Nu nog een manier vinden om dit in mijn dagelijks leven toe te passen.

Dag 6

Ondanks dat het goed gaat met me heb ik nog dagelijks grote weerstanden. Dit vooral jegens de Boeddhistische leer die ik belerend vind. Bovendien is de methode zoals deze wordt gepresenteerd ruim over de datum heen.

Bij Goenka wordt gebruik gemaakt van opnames die wijlen S.N. Goenka ooit heeft gemaakt. Dit vond ik al achterhaald, maar Goenka maakt zich voor zover ik me kan herinneren niet schuldig aan meningen over de actualiteit. De opnames die in Suan Mokkh zijn gemaakt komen van de oprichter Buddhadasa Bikkhu en worden in het engels vertaald door een Amerikaanse monnik met nogal een nazistisch harde en belerende stem. Ik doe iedere dag mijn best om te luisteren, maar ik haak regelmatig af omdat ik het niet begrijp, niet wil begrijpen of ronduit ‘bullshit’ vind wat er verteld wordt.

Zo volgt in de opname op dag 6 een moraliserend en propagandistisch praatje over het feit dat niet Boeddhistische landen alleen maar bezig zijn met oorlog en verderf. De wapenwedloop tussen het Westen, Amerika voorop, en de communisten uit de Sovjet-Unie (welk land?) is daar een voorbeeld van.

Bovendien hebben zogenaamd Boeddhistische regimes in deze regio van de wereld wel laten zien dat ook Boeddhisten een behoorlijk agressief karakter kunnen hebben.

Wat me ook enorm irriteert aan zowel Goenka in het verleden en de Boeddhisten hier in dit klooster is die grote overtuiging dat zij de waarheid in pacht hebben. Zo beweert zowel Goenka als alle aanwezige leraren op deze compound dat de methode zoals we leren te mediteren rechtstreeks van de Boeddha afkomstig is. Het enige is:

DE TWEE METHODES ZIJN TOTAAL VERSCHILLEND!

Dag 7

De Vipassana methodiek van Goenka richt zich de eerste drie dagen op Anapana, wat een concentratie methode is op basis van de ademhaling. De methodiek van Suan Mokkh begint hier ook mee.

Waar Goenka op dag 4 over gaat op een minutieuze body scan blijven we hier bij de adem, die zij Anapanasati noemen. Na een aantal dagen bij Goenka merkte ik dat mijn geest steeds makkelijker in meditatie ging, maar de zestien stappen waar we deze week doorheen gepraat worden willen voor mijn gevoel weinig progressie opleveren.

Ik betrap mezelf meteen op een typisch fenomeen van de maatschappij waarin ik ben opgegroeid. We verwachten resultaten en snel een beetje! Als ik mezelf observeer merk ik nog steeds dat ik me op dit moment op m’n gelukkigst voel, dus of het nu de natuur of de methode is die me gelukkig maakt is eigenlijk niet van belang.

Dag 8

Net als de vorige keer begint het aftellen al als je over de helft bent, maar op dag 8 realiseer ik me dat mijn huidige leven al een week bezig is. Dat de wereld zoals ik die ken gewoon door is gegaan en dat ergens oostelijk van mij zich een eiland bevind waar mijn geliefde haar leven leidt.

Ik kan heel goed alleen zijn. Ik houd ook erg van alleen zijn, maar als ze er niet is dan mis ik haar. Ik denk aan de stomme grapjes die we graag maken, ik denk aan haar aanstekelijke en luidruchtige lach en de knuffels die ik haar wil geven. Het is goed dat we even los van elkaar zijn. Reizen met z’n tweeën is intens en we hebben allebei een heel emotionele en spirituele weg af te leggen.

Dag 9

Vandaag leven we als een monnik. Dat wil zeggen dat we vandaag maar één maaltijd krijgen. Ik vind het een mooie uitdaging en dankzij het feit dat er weer een afleiding minder is heb ik mijn beste meditatie-dag tot nu toe.

Ik geniet van de prachtige grote tuin, de vlinders, de rode libellen, de varanen die net doen of wij er niet zijn. Ik geniet van het wandelen op blote voeten en ik verbaas me erover dat mijn voeten helemaal niet vies lijken te worden ondanks de onverharde paden.

De dagelijkse wandelmeditatie in de avond is vanavond vrijblijvend en heeft een bijzonder tintje deze dag. Het is volle maan en het is heel helder. Ondanks dat we niet praten is iedereen duidelijk onder de indruk van de kracht en energie van deze volle maan. De meesten kiezen er dan ook voor om niet te wandelen, maar in het gras te gaan zitten en met open mond naar dat prachtig verlichte hemellichaam te kijken.

Dag 10

De laatste loodjes wegen het zwaarst. Mensen die geen zin meer hebben vertrekken nu al vast en dag 9 was zo geweldig en intens dat vandaag daar maar niet op wil lijken. Onthechting aan een goed gevoel blijft toch een opgave.

Langzamerhand beginnen steeds meer mensen te praten wat ik echt heel zonde vind. Het is zo magisch om dit tot het laatst vol te houden. Praten kan je nog genoeg vanaf morgen. Aan de andere kant, je bent meer dan een week stil, iets wat helemaal niet past in de manier waarop wij ons leven leiden.

Er staat ons nog één fysieke klus te wachten en dat is het herstellen van een vol met water gelopen pad bij de monniken en de buitenlanders die voor langere tijd hier verblijven. We lopen met grote manden met zand heen en weer, die we verderop op het pad storten zodat het weer begaanbaar wordt. De fysieke arbeid geeft me een machtig gevoel.

Een mooi en bijzonder iets van deze cursus is het moment van ‘sharing’ op de laatste avond. Als je wil mag je naar voren komen en je ervaringen delen met je mede-cursisten. Het is geweldig om stemmen te horen bij mensen die je alleen maar van gezicht kent. Het delen van deze ervaringen brengt een lach naar boven maar ook tranen. Bijzonder is om te horen dat de dames zich echt heel erg verbonden hebben gevoeld met elkaar en dat bij de heren een veel individualistischer gevoel heerst.

De enige tranen die ik in de afgelopen dagen heb gelaten vallen tijdens dit ‘sharing’ moment. Eén van de heren vertelt iets wat hij gezien heeft voordat de cursus begon. De eerste dagen was de hond van Suan Mokkh heel onrustig en continu een huilend geluid aan het maken. Aangezien ik een dierenliefhebber ben zocht ik haar veel op en na een paar dagen zocht ze ook mij op voor een knuffel. Het verhaal van mijn mede-cursist vertelde waarom de hond zo verdrietig moet zijn geweest. De man had namelijk twee mannen op het terrein gezien die twee puppies in een zak staken en ermee wegliepen. Het arme meisje was haar kinderen kwijtgeraakt.

De tranen biggelen over mijn wangen. De mede-cursist besluit met een positieve wending. Het arme dier werd per dag rustiger en verbleef dankzij ons allemaal een groot deel van de dag bij ons als we mediteerden. De energie die wij bij ons dragen heeft effect op alles om ons heen.

Die avond kan ik niet in slaap komen. Het praten, het horen van stemmen hebben mijn geest weer geprikkeld. Ik denk aan alles wat ik gehoord heb, alles wat ik had willen zeggen, aan seks…… En zo wen je langzaam weer aan de echte wereld.

Wat? Suan Mokkh – 10 dagen stilte – Wat, Hoe, Waar?

Het afgelopen jaar ben ik op spiritueel en emotioneel door een dal gegaan. In mijn ogen is er maar één manier om de dalen in je leven om te keren en dat is vol de confrontatie met jezelf aangaan.

The only way out is through

Maanden geleden publiceerde ik een oud blog dat ik ooit had geschreven over mijn eerste ervaring met een stilte retraite. Ik beloofde snel een update over de retraite die ik kort daarop in Thailand zou gaan doen. Het duurde iets langer, omdat het interne proces ook iets langer in beslag nam dan ik had verwacht.

Toen ik in 2015 voor het eerst tien dagen de stilte opzocht was dat uit pure nieuwsgierigheid.

Nu was het broodnodig!

Wat Suan Mokkh

Via een vriendin en een kennis kwam ik in aanraking met deze tempel in Thailand. Ik zocht naar een Vipassana meditatie centrum, maar wat ik hier zo aantrekkelijk aan vond was dat je ’s ochtends yogalessen kon volgen. Bij de Vipassana traditie van S.N. Goenka is dit absoluut verboden.

Het tempel complex Wat Suan Mokkh kent verschillende locaties die vlakbij elkaar liggen. Het is een tempel in de bossen  waar zo’n veertig monniken leven. Daarnaast zijn er aparte plekken voor nonnen en voor buitenlanders.

Suan Mokkh werd in het leven geroepen door de monnik Ajahn Buddhadasa Bikkhu in 1932.  Hij ging sinds 1926 als monnik door het leven in Bangkok, maar verliet de Thaise hoofdstad om als kluizenaar in de bossen rondom zijn geboortegrond te leven. Hij bestudeerde naast het Boeddhisme verschillende andere religies in een poging deze met elkaar te verbinden met als doel de mensheid vrij te maken van egoïsme. Zijn laatste grote project was het opzetten van het International Dharma Heritage waar ik mijn intrek in zou nemen. De lessen van Ajahn Buddhadasa worden nog altijd gegeven tijdens de 10-daagse retraites.

Dankzij donaties in de vorm van arbeid, tijd en geld van Thai en buitenlanders is er een een centrum ontstaan met openlucht-meditatiehallen met ruimte om te wandelen en te ontspannen hieromheen. Beginners en gevorderden zijn welkom om zich over te geven aan introspectie, rust, stilte en meditatie.

10 dagen stilte

Elke eerste van de maand start er een 10-daagse stilte retraite in het International Dharma Heritage. Naast het houden van stilte zijn er een aantal regels waar elke deelnemer zich aan dient te houden:

1. Intentie om geen adem weg te nemen.

Of kortweg “Gij zult niet doden!”

2. Intentie om niets te nemen wat niet van jou is

Of kortweg “Gij zult niet stelen!”

3. Intentie om je te weerhouden van lichamelijke en geestelijke seksuele handelingen

Dat blijkt moeilijker gezegd dan gedaan!

4. Anderen geen pijn doen met woorden

Wat mij betreft geldt dat ook vooral voor jezelf want de hardste woorden zijn meestal voor jezelf. Dat geldt in ieder geval voor mij.

5. Intentie om je eigen bewustzijn geen pijn te doen d.m.v. toxische middelen

Oftewel, geen alcohol, drugs, tabak en voor mij het misschien wel het moeilijkste, geen koffie.

6. Intentie om niet te eten na het middaguur en voor zonsopgang

Believe me, this is the least of your problems!

7. Niet zingen, dansen, spelen of luisteren van muziek, geen sieraden, kleding, parfum of cosmetica dragen om jezelf mooi te maken

8. Niet slapen of zitten op luxueuze bedden of stoelen.

Daarover later meer.

Doel

Het doel van deze regels is het leven versimpelen zodat er ruimte ontstaat voor stilte en introspectie. Misschien denk je: ‘Niets voor mij!’ Misschien moet je het dan juist een keer proberen. Ik kan je vertellen dat deze regels absoluut helpen in je proces naar die stilte in je hoofd.

Wat doe je dan de hele dag?

 

De dag begint om 4 uur in de ochtend als de bel gaat. Mocht je jezelf dan heel zielig vinden, realiseer je dan dat er iemand, vrijwillig, eerder z’n bed is uitgekomen om de bel te luiden.

Om 4.30 uur word je verwacht in de meditatiehal voor de vroege ochtend lezing en aansluitende meditatie.

Om 5.15 uur begeef je je naar een andere hal voor de yoga- of andere bewegingsles.

Om 7.00 uur houdt meestal de abt een praatje over de Dhamma en aansluitende meditatie.

Nadat je dus al een halve dag er op hebt zitten is er om 8.00 uur ontbijt, waarna je begint aan je dagelijkse klusje.

Tussen 10.00 en 12.30 uur is er wederom een lezing, een wandel- en een zitmeditatie, waarna de lunch wordt geserveerd. Dit is dan de laatste maaltijd van de dag. De twee vrije uren vond ik altijd heerlijk omdat ik dan even de tijd had om lekker op m’n betonnen bed te liggen (zonder grap, hier keek ik echt naar uit).

Tussen 14.30 en 17.00 uur is er een zelfde soort programma als de ochtend met een lezing, wandel- en zitmeditatie.

Om 17.00 uur wordt er ‘gechant’, waarbij je half zingend iedere dag de acht eerder genoemde punten moet beloven in het Pali, de taal van de Boeddha, en in het Engels. Dit uur wordt afgesloten met een ‘Loving Kindness’ meditatie. In mijn geval werd dit dagelijks gedaan door een non met een stem als een engel.

Tussen 18.00 en 19.30 is er pauze waarin er thee wordt geserveerd en als je geluk hebt, warme chocolademelk. Vooral dat laatste is een traktatie de eerste dagen omdat je dan nog erg moet wennen aan het feit dat je geen avondeten meer krijgt. Deze pauze gebruiken veel mensen ook om te baden in de ‘hot springs’ iets wat ik na één keer nooit meer gedaan heb omdat ik het veel te warm vond. Ik koos er voor om het stof en de warmte van de dag lekker met een bakje koud water van me af te spoelen.

Om 19.30 is er een korte zitmeditatie waarna je een half uur een groepswandelmeditatie maakt onder de prachtige sterrenhemel. Het laatste half uur van de dag breng je opnieuw zittend door.

Om 21.00 uur mag je eindelijk naar bed.

Registratie

Zoals gezegd, iedere eerste van de maand start er een nieuwe 10-daagse. Op de dag ervoor start de registratie. Als je wilt dan kun je een dag of een aantal dagen van tevoren  al aankomen en gratis verblijven op het hoofdcomplex van Suan Mokkh. Heren slapen dan op een slaapzaal en dames krijgen een privé kamer.

Op de dag van de registratie kun je je tegen betaling laten vervoeren naar het International Dharma Heritage aan de andere kant van de weg. Lopen kan ook, maar dan ben je wel ruim 20 tot 25 minuten onderweg met je bagage.

Nadat je uitgebreide informatie hebt gelezen en hebt moeten invullen is er een kort interview met één van de begeleiders of van de monniken van het centrum, waarna je een bedrag van THB 2000 wat in Euro’s neerkomt op ongeveer € 50. Hiervoor krijg je twee keer per dag te eten, een yogales per dag, kussens en meditatiemat, een kamer voor jezelf met een betonnen bed, een laken, waterfles, gefilterd water, een lantaarn, emmers en knijpers om je was te doen, een klamboe en een houten kussen.

WAT ZEG JE?? Een houten kussen.

Hoe kom je er?

Wat Suan Mokkh ligt buiten de toeristische gebieden, hoewel deze niet ver weg zijn. Vanuit Bangkok kun je er komen met het vliegtuig, de trein en de bus. Ik kwam van Koh Phangan en sliep een nacht in Surat Thani, de dichtstbijzijnde stad, waar je absoluut nooit geweest hoeft te zijn. Voor details kijk je hier!

Handige informatie

Kleding

Draag loszittende kleding. Je zit een groot deel van de dag dus strakzittende kleding is geen aanrader. Bovendien zit je in het tropisch regenwoud  dus je skinny jeans wil je ook niet.

Voor zowel mannen als vrouwen geldt dat schouders en onderbenen bedekt moeten zijn. Het is een klooster, dus een beetje puriteins is het wel, maar als je komt om te mediteren is het prettig dat je zo weinig mogelijk afgeleid wordt dus werk zelf ook niet mee aan afleiding door jezelf op je mooist te kleden.

Er wordt gezegd dat het handig is om lange mouwen aan te trekken om muggenbeten tegen te gaan, maar dat is je reinste onzin. Die beesten prikken overal doorheen.

Muggen

Zoals  gezegd, ze prikken overal doorheen en de eerste persoon die zonder 100 plus muggenbeten uit Suan Mokkh komt krijgt de status van ‘Mosquito Whisperer’ toegewezen.

’s Nachts heb je er weinig last van omdat je een klamboe krijgt, maar zodra je een voet buiten je klamboe zet ben je onderworpen aan de bloeddorstige mini-terroristen.

Neem dus veel insecten werende middelen mee hoewel je het daar in het winkeltje ook gewoon kunt kopen als het op is. Koop lokaal spul en laat je niet overtuigen door Nederlandse tropenartsen dat er DEET in moet zitten. Het is meuk, het brand je huid aan stukken en het helpt geen moer! Als je lokale producten koopt help je lokale ondernemers, koop je ook meuk, maar je huid fikt er in ieder geval niet van af. Overigens kun je op steeds meer plekken in de wereld biologische alternatieven vinden, dus als je dan toch mindful bezig bent denk daar dan aan.

Een middel wat ik persoonlijk veel handiger vond om bij me te hebben was tijgerbalsem. Tijgerbalsem helpt tegen de jeuk en voorkomt, meestal, dat de bult gaat zwellen en aangezien je toch wel wordt gestoken is insmeren na de steek veel handiger dan je vooraf insmeren.

Overigens brengt een verblijf waarin bewustwording centraal staat een hele andere kijk op muggen. Laat je verzet los, probeer je aan de regels te houden, dus doodt ze niet. Ze zijn een leraar, die je laat inzien hoe je reageert als het allemaal even niet gaat zoals jij zou willen.

Toiletpapier

Ik zou je willen adviseren het zonder dit luxe product te proberen. Het wordt niet verstrekt want Aziaten zien toilet papier als onhygiënisch(en daar hebben ze gelijk in). Bovendien zorgt toiletpapier voor onnodig veel afval.

In Azië gebruikt men water en de linkerhand om jezelf te verschonen na de grote boodschap. Eerlijk gezegd moet ik toegeven dat ik inmiddels toiletpapier ook niet zo prettig meer vind en liever een bak met water gebruik dan dat vieze pleepapier.

Kussen

Als je niet licht reist en je wilt je niet op een houten kussen slapen dan kun je overwegen een kussen mee te nemen. Ik ging voor het houten kussen en heb voor een beetje luxe gekozen om daar een opgevouwen doek op te leggen.

Handdoeken

Zelfde verhaal als het vorige. Je kan het meenemen, maar aangezien het warm en vochtig is heb je eigenlijk niets aan een handdoek. Je kunt jezelf op laten drogen in de zon, maar zodra je weer begint te bewegen drijf je toch weer in het zweet.

Douches zijn er overigens ook niet. Er zijn waterbassins waar je met een bakje water en een stuk zeep (zelf meenemen of kopen in het winkeltje) jezelf wast. Ik houd van douchen, maar ik moet zeggen dat ik heb genoten van de primitieve manier van wassen. Ik heb me nog nooit zo schoon gevoeld omdat ik wel drie tot vijf keer per dag even een bakje water over mezelf heen goot. Het mooie is dat je ondanks dat je je zo vaak wast toch minder water verbruikt dan als je doucht. Dat vindt Moeder Aarde ook fijn.

Wasmiddel

Neem een een handwasmiddel mee of koop het in het winkeltje. Aangezien je naast het mediteren veel tijd voor jezelf hebt is het een fijne bezigheid om je vuile was met de hand te doen. Als het niet teveel regent dan droogt het supersnel.

Thais wasmiddel is behoorlijk heftig spul (ook voor je handen) dus als je in de gelegenheid bent koop dan een milieuvriendelijk wasmiddel voordat je vertrekt, want de kans dat het wasmiddel de natuur in spoelt is groot.

Dit blog bestaat uit twee delen dus als je doorklikt dan kun je lezen hoe ik het het ervaren deze keer.

Mocht je meer willen weten voel je vrij om te reageren op dit bericht of een mail te sturen naar erwin@freeasayogi.com