Vrijheid!

Free as a Yogi

Sinds eind november is dit de naam van ons bedrijf en deze website is bedoeld om onze volgers mee te laten kijken in ons leven en misschien anderen te inspireren om keuzes te maken die buiten de zogenaamde comfort zone vallen. Deze naam hebben wij bedacht in een brainstorm-sessie toen wij ons zelf afvroegen wat wij nou eigenlijk wilden. Nu we drie maanden en een beetje onderweg zijn stelden wij ons deze week de vraag:

“Hoe vrij zijn we eigenlijk?”

Om deze vraag te beantwoorden wil ik graag bij het begin beginnen. Dat begin is voor mij ongeveer 1980, het jaar dat ik me voor het eerst begon te realiseren dat er een beperkte vrijheid was in mijn leven. Voor die tijd ging het best goed. Mijn kleuterschool jaren voelden vrij, er was toen nog geen druk om te presteren op die leeftijd. Mijn ouders waren niet heel streng dus ik mocht met mijn fietsje een stuk verder dan sommige andere kinderen in de buurt. Mijn eigen grens kon ik hiermee bepalen en die grens lag voor mij bij de Technische school omdat daar veel stoere jongens op brommers rondhingen, die ik wel een beetje eng vond.

Vanaf 1980 begon de echte schooltijd en als Katholieke jongen ging ik naar de Katholieke school, waar we ’s ochtends moesten bidden tot een God waar ik een beetje bang voor was en de juf was een behoorlijk strenge dame die het lachen niet bepaald had uitgevonden, laat staan verbeterd. Ik deed m’n best op school en haalde goede cijfers door hard te werken, maar vrij voelde ik me nooit meer. Het weekend was altijd te kort en ik keek op maandagochtend al uit naar de woensdagmiddag.

Ik keek uit naar de middelbare school omdat ik wist dat de schooldag vroeger was afgelopen dan op de basisschool. Helaas duurde de vrijheid maar heel kort omdat er bakken met huiswerk gemaakt moest worden. Tijdens de puberteit die volgde trok ik me steeds vaker terug in mijn eigen wereld. In die wereld was ik vrij, reisde ik de wereld over, durfde ik met meisjes om te gaan en  zag ik me zelf op een podium staan om een optreden te geven.

Mijn opleiding in toerisme brachten me uiteindelijk naar een iets vrijer gevoel waarbij het hiervoor genoemde allemaal in het klein waarheid werd. Ik maakte reizen met school, er waren bijna alleen maar meiden op die opleiding dus ik moest wel en had zelfs een paar weken een vriendinnetje daar en binnen een jaar sprak ik zonder voorbereiding voor een zaal van 100 mensen. Ik dacht:

“De wereld ligt aan mijn voeten!”

De stage die volgde op Curaçao was enorm vrij. Voor het eerst alleen in een vliegtuig en samen wonen met andere jonge mannen. Seks, drank en drugs en tussendoor ook nog werkervaring opdoen was geweldig. Ik was van plan nooit meer terug te gaan, maar het Ministerie van Defensie wilde mijn vrijheid beperken en riep me op om beschikbaar te blijven vanaf juni van dat jaar. Na een jaar van wachten op de definitieve oproep kreeg ik een brief van Defensie met de mededeling dat ik niet meer beschikbaar hoefde te zijn. Vanwege het feit dat de dienstplicht werd afgeschaft was men begonnen met minder mensen op te roepen. “Bedankt voor het wachten!”

Wat ik hiervan leerde was dat de fout niet bij Defensie lag, maar dat ik zelf zo stom was geweest om meteen naar Nederland te komen toen de eerste brief op de mat viel. Ik had het allemaal in eigen hand kunnen houden en in afwachting van een definitieve oproep lekker te kunnen blijven doorfeesten.

Tweede keer, zelfde steen….

Ik ging maar weer verder solliciteren en ging van de ene baan naar de andere terwijl ik weer begon te dromen om te werken in het  buitenland. Op een cruise schip werken misschien? Terug naar Curaçao? In plaats daarvan werd ik verliefd en bleef thuis. Zij ging studeren en ik bleef zoeken naar de meest geschikte baan. Ik zocht naar geld en status, vond een baan met een lease auto en dacht er over om golf lessen te nemen zodat ik zaken kon doen in privé tijd. Het was, mede door familieomstandigheden, de ongelukkigste tijd van mijn leven.

Mijn relatie liep na 10 jaar voor de eerste keer stuk, maar vrij zijn kende ik niet meer. Ik zat volledig vast en al gauw zagen mijn vriendin en ik elkaar weer. Ik droomde nog altijd van de wereld, ging dankzij de goede baan vaker die wereld in, maar vrij was ik niet. Uiteindelijk besloten mijn vriendin en ik dat ik een tijd alleen moest gaan reizen. We hadden flink geld gespaard en als ik niet eerst had uitgezocht wat ik nu zocht in die vrijheid dan had onze relatie zeker geen kans meer. Ik zou een half jaar alleen gaan en zij zou na die tijd voor twee maanden naar mij toekomen. Het was fijn om vrij te zijn, niet te hoeven dansen naar de pijpen van een manager, maar vrij was ik niet want er wachtte iemand thuis. Onze relatie kreeg een vervolg en we verkochten ons appartement met flinke winst om samen verder te reizen. Het eerste half jaar was een droom, de vrijheid van het reizen en dat ook nog delen met je partner. De relatie liep uiteindelijk stuk, al tijdens de reis, maar opnieuw hielden we onszelf lang gevangen in de relatie.

Terug in Nederland vond ik een baan die ik echt leuk vond, de werktijden bevielen me goed, de organisatie leek kansen te bieden en de collega’s waren leuk. Ik begon weer te sporten en werd een actief hardloper. Trainen voor halve marathons was een ongekende vrijheid. Het liefst trainde ik de lange duurlopen, want daar werd mijn hoofd zo lekker leeg van. In de tussentijd leerde ik Roos kennen en in haar vond ik mijn vrouwelijke gelijke. Inmiddels was de baan die ik zo leuk vond allang niet meer wat ik er van verwachtte. De kansen die ik ooit zag bleven uit en uiteindelijk was het gewoon een kantoorbaan waarin het leek dat vooral het management blij gemaakt moest worden met goede cijfers. Ik vroeg me af wat er van mijn vrijheidsideaal overgebleven was na vier jaar in deze baan.

“Het antwoord beviel me helemaal niet!”

Dankzij Roos kwam ik op het pad van yoga en al binnen het eerste jaar van beoefening besloot ik ooit een lerarenopleiding te gaan doen. Ik merkte dat ik fysiek en geestelijk veel baat had bij yoga. Tijdens een reis van drie maanden door een deel van Zuidoost Azië kwamen we een reizende yogadocent tegen. Dit was het moment dat er serieus gespaard moest worden voor een opleiding tot yogadocent.

De opleiding was een proces van negen maanden en ik reisde veel tussen Amsterdam en Leiden voor de trainingen. Ik werkte 34 uur per week bij mijn werkgever en gaf na tweeënhalve maand training al eens per week les in Leiden. Het was een drukke maar geweldige tijd.

Mijn werkgever gaf de mogelijkheid om steeds wat minder uren te werken waardoor ik meer lessen kon gaan geven. De droom van een zelfstandig vrij leven kwam steeds meer in zicht.

De droom hield tevens in om vaker en langer te reizen en onderweg les te geven. Angst voor het loslaten van zekerheden hielden ons vast en we dachten twee jaar na voordat we de stap zetten. Inmiddels werkte ik nog drie dagen bij mijn werkgever en gaf zo’n tien lessen per week. Eigenlijk was ik altijd aan het werk. Roos was in de tussentijd ook klaar met haar opleiding en gaf al heel snel haar baan op om meer lessen en massages te geven. Eigenlijk was Roos ook altijd aan het werk.

We zagen elkaar bij het eten en vlak voor het slapen. Seks en tijd voor elkaar was er nauwelijks over. We concludeerden dat we niet praktiseerden wat we preekten. Ik voelde me vaak ongeloofwaardig klinken in de lessen die ik gaf; je kunt wel praten over aarden, ambities loslaten en contact met jezelf zoeken, maar ik was mezelf volledig kwijt. Voor Roos was dat niet anders.

Vorig jaar mei ging ik voor het eerst in anderhalf jaar met vakantie. We boekten een surf- en yogavakantie in Marokko en we hadden eindelijk tijd voor elkaar. Daar viel de beslissing. Nu of nooit!

Dus nu ben je eindelijk vrij en gelukkig?

Was het maar waar! Ik bleef uiteindelijk acht jaar bij hetzelfde bedrijf. Ja, het is een dappere beslissing en ik mis het maandelijkse salaris enorm. Maar vrij en gelukkig? De eerste maanden van onze reis zijn te lezen in eerdere blogs, vooral Just.Let.Go is een hele typerende voor het gevoel van de eerste periode.

Inmiddels zijn we bijna drieënhalve maand verder, zijn we even thuis geweest en in Spanje voor een vervolgopleiding bij onze leraren David en Mirjam. De eerste drie maanden waren een aanloop naar het moment dat we echt onze droom gingen leven. We gingen lesgeven en assistent management taken uitvoeren op een prachtig tropisch eiland in Indonesië.

Het voelde niet goed vanaf de eerste dag. We konden onze vinger er niet op leggen en dachten dat het aan ons lag. Sterker nog, ik kreeg enorme last van angsten, faalangst, angst dat ik met hangende pootjes terug moest naar huis en ik dacht er zelfs aan om volledig te stoppen met lesgeven, omdat ik mezelf niet goed genoeg vond.

Deze week hebben we de knoop doorgehakt nadat er weer iets gebeurde wat ons absoluut niet beviel. Ook hier gaat het alleen om cijfers en dus vooral om geld en daarin zo weinig mogelijk doorsluizen naar de mensen die het werk uitvoeren. Gedesillusioneerd hebben we deze week ons ontslag ingediend per 1 april. Financieel gezien zou het verstandiger zijn geweest om te blijven voor het hoogseizoen omdat we dan waarschijnlijk wel een flinke duit zouden kunnen verdienen, maar we stelden ons de vraag: “Zijn wij nu Free as a Yogi of niet?”

En? Zijn jullie Free as a Yogi?

Ja, wij vinden van wel. Het heeft even geduurd en we dreigden opnieuw te kiezen voor een soort schijnveiligheid, maar we hebben uiteindelijk voor onszelf gekozen. We hadden ons voorgenomen om ons niet te laten leiden door mogelijke zekerheden en al helemaal niet door de zogenaamde zekerheid van geld.

Zekerheid is maar een relatief begrip. Veel geld kan handig zijn, maar in de periodes dat ik veel geld verdiende was ik niet gelukkig. De door ons gekozen levensstijl is zeker niet voor iedereen, dus ik wil zeker geen missionaris zijn voor deze manier van leven. Waar ik wel een inspirator voor wil zijn is anderen laten zien, dat je iedere dag een keuze hebt om te doen waar jij je goed bij voelt. Voelt het niet meer goed? Vraag je dan af of je dat kan en wil veranderen; meestal is het een kwestie van niet willen overigens.

Dit soort keuzes zijn niet gemakkelijk en natuurlijk zul je met allerlei excuses opkomen waarom iets niet kan. Dat weet ik omdat ik alle excuses al ken en ze nog dagelijks gebruik. Wat ik wel weet is dat ik zelf in de hand heb of ik gelukkig kan zijn of niet.

Wij reizen binnenkort door, we gaan maar even vakantie vieren en voelen wat we nodig hebben. Daarna gaan we zien waar het universum ons wil hebben.

 

5 antwoorden op “Vrijheid!”

  1. Lieve Roos en Erwin, kanjers!

    Met hoofdletters Touching!!!
    Hartelijk dank voor het delen van jullie gedachten, gevoelens, ervaringen, leerlessen, beslommeringen…
    Het komt binnen in mijn hart.

    Vrijheid toegewenst op jullie levenspad!
    Liefs Arianne, Leiden

  2. Wat fijn dat jullie je hart weer durven te volgen. Geeft niet als het weer een keertje ‘mis’ gaat. Ik denk dat jullie altijd weer op het juiste pad komen. Xx

  3. Ik bewonder enorm jullie moed om je hart te blijven volgen en je los te maken van de ‘schijnveiligheid’. Het is mooi om jullie te volgen op dit pad, dat niet zonder hindernissen is. Maar zonder dalen, geen bergtoppen.
    Lieve groet, Willem

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.