Rishikesh, de yogabubbel van India

Lakshman Jhula

Oeps! Ik bedoel eigenlijk die andere onofficiële naam: Yoga Capital of the World. Of, zoals ik zelf onlangs omschreef, een soort Hotel California; you can check out any time you like but you can never leave…..

….en zo ging het ook met ons….en als het niet ineens een stuk kouder was geworden…en wij houden niet van kou…..dan waren we er misschien nog wel geweest.

Het is een echt yogadorp waar vlees, vis en alcohol gewoon geen ding zijn en niemand die daar last van lijkt te hebben.

Zure yogi’s en diehard reizigers zullen misschien vertellen dat het er te commercieel of te toeristisch is geworden waar overigens niet echt iets aan gelogen is, maar Rishikesh is wat ons betreft een plek om je in onder te dompelen en lekker lang onder te blijven…..totdat het te koud wordt.

In dit blog kun je lezen wat wij zoal gedaan hebben met onze tijd in Rishikesh en daarnaast geef ik tips voor de zoekende yogi naar de perfecte yogaopleiding.

Tapovan, Lakshman Jhula en Ram Jhula

Rishikesh zelf is een typisch Indiaas stadje, teveel mensen, te veel motoren, te veel stof. De yogabubbel bevindt zich dan ook een paar kilometer stroomopwaarts langs de heilige rivier de Ganges. Maar, als je dan denkt dat je je in het centrum van de yogabubbel begeeft dan heb je het mis. Er zijn maar liefst drie mini-dorpjes, die allemaal Rishikesh heten te zijn, maar hun eigen karakter hebben. Aangezien wij tijd zat hadden hebben we ze alle drie uitgeprobeerd.

Tapovan

Gelegen aan de westzijde van Moeder Ganges ligt dit dorpje langs de drukke weg die naar het noorden loopt. Drie jaar geleden volgde Rosanne hier haar hatha yoga opleiding bij Yog Dham, toen één van de weinige yogascholen aan deze kant van de rivier, maar inmiddels één van de vele….dus ja, ook in India en met name Rishikesh is yoga nog altijd, of opnieuw, aan het groeien.

Een nieuwe opleiding vinden wij op dit moment niet relevant, maar we zoeken op deze reis vooral verdieping buiten de asana-beoefening om. Bhakti Yoga, de yoga van devotie stond voor ons in Tapovan op de eerste plaats.

Bhakti Yoga

Deze vorm van yoga is één van de hoofdtakken van yoga die al beschreven werd in de Veda’s, maar voor de meeste yoga-beoefenaars bekend is uit de Bhagavad Gita. Als je het in een definitie zou willen samenvatten dan betekent het; liefdevolle toewijding en overgave aan God (in welke vorm dan ook).

In de moderne visie van yoga die wij kennen wordt Bhakti Yoga vaak beoefend door mantra’s te zingen. Dit is één van de redenen dat wij David Lurey al jaren als onze leraar beschouwen en wij ons afgelopen zomer tussen de Hare Krishnas in het Vondelpark begaven om te zingen en ons over te geven aan het hogere in ons zelf. (Voor filmpjes, klik op de links)

Geplaatst door Linda de Waal op Dinsdag 3 juli 2018

Aangezien wij dol zijn op Kirtans, zoals deze bijeenkomsten ook wel genoemd worden, hebben wij ons drie weken lang overgegeven aan de basis om een kirtan te leiden. Voor het eerst van ons leven gingen we op muziekles en leerden de basis van het Indiaas Harmonium kennen bij Devi’s Music Ashram. (Voor filmpjes over onze vorderingen hoef je niet te klikken want die worden pas over 108 jaar vrijgegeven 😀 )

Ram Jhula

Eigenlijk is Ram Jhula de naam van de ‘voetgangersbrug’ die de verbinding is tussen de twee oevers van de Ganges, maar de naam is duidelijk voor iedereen, als er gevraagd wordt waar je verblijft.

Ram staat voor Rama, de zevende incarnatie van de god Vishnu die onder Hindoes, oude en moderne yogi’s bekend is uit de epos Ramayana. Als je ooit les van mij hebt gehad dan herinner je je misschien nog wel een les die ik op verschillende plekken heb gegeven met de Ramayana als thema.

De toegewijde yogi vindt in Ram Jhula over het algemeen meer verdieping dan in Lakshman Jhula. Daarnaast is het meer India, iets rauwer, dan in het toeristische hart, twee kilometer noordelijker.

Swarg Ashram

Dit gebied is een dorp op zich en bevat woonhuizen, tempels, ashrams, winkels en natuurlijk heel veel opties voor Yoga Teacher Trainingen.

Rishikesh
Foto Credits: Rosanne met een beetje hulp van Google Photos

Parmarth Niketan

Binnen de Swarg Ashram hebben wij ons een paar dagen begeven in de rust van de ‘toeristvriendelijke’ Parmarth Niketan Ashram. Deze ashram is onder nationale en internationale toeristen bekend om de dagelijkse Ganga Aarti waar toegewijden en belangstellenden kijken en luisteren naar de aanbidding van Ma Ganga door vuur, muziek en zang. Als je niet in de gelegenheid bent om dit ooit een keer mee te maken dan kun je iedere dag live op Facebook meekijken. Check vooraf even hoe laat de zon onder gaat in Rishikesh en je weet hoe laat je klaar moet zitten.

Het was geen liefde op het eerste gezicht toen wij bij Parmarth aankwamen. De oostelijke oever van de Ganges is vochtig en de goedkope kamers zijn doordrongen van het vocht. De eerste nacht sliepen we dan ook in een kamer die ik De Grot noemde. De ooit witte muren waren groen uitgeslagen en zelfs overdag was er geen daglicht in De Grot.

Na een upgrade naar een nieuw, maar duurder gedeelte van de Ashram stonden we eindelijk open voor de overgave aan het eenvoudige leven in een ashram. Een kleine week lang iedere dag twee asana lessen, de Ganga Aarti en daarna Satsang, een bijeenkomst waarbij allerhande spirituele en aardse zaken, worden besproken, met de Amerikaanse Sadhvi Bhagawati Saraswatiji, een bijzonder inspirerende dame, die haar veilige Amerikaanse leven achterliet voor een leven vol toewijding aan God in India.

De twee yogalessen waren heel eenvoudig en vooral opgezet voor de buitenlanders. Het percentage Indiërs-buitenlanders was in de Ashram denk ik  70-30, maar in de yogalessen was het meestal 10-90. Ondanks de eenvoud hebben we er enorm van genoten, want yoga is juist zo mooi in z’n eenvoud.

Swasti Yoga

De beste en populairste yogaleraar in de Swarg Ashram is Surinder Singh. Iedere ochtend geeft hij anderhalf tot twee uur les aan bijna vijftig mensen die het geluk hebben, of zo slim zijn om heel vroeg te komen. De les begint om 8.45 uur, maar kom gerust om 8.00 uur om er zeker van te zijn  dat je een plekje hebt. Houd rekening met matje aan matje, precies genoeg ruimte dus om je naar binnen te keren. De yogastijl is zijn visie op Hatha Yoga, die dieper gaat dan alleen maar lichamelijke oefeningen; en  juist voor verdieping kwamen we deze keer naar Rishikesh.

Rishikesh

Lakshman Jhula

Net als broer Ram Jhula is dit eigenlijk de naam van de brug maar tevens de indicatie dat je aan de oostkant van de brug verblijft, het toeristische hart van ‘Rishikesh’.

Lakshmana was één van de drie broers van Rama, die zijn leven volledig in het teken stelde van zijn broer. Een legende in Rishikesh vertelt dat de plek waar Lakshman Jhula gebouwd is de plek is waar Lakshmana met behulp van twee jute touwen de Ganges overstak. Deze brug is de oudste van de twee bruggen en werd in 1930 toegankelijk voor de bevolking. Tot die tijd verplaatste de bevolking zich op de zelfde plek over een jute touwbrug, die door een grote overstroming in 1924 verwoest werd.

Dit gedeelte wordt gedomineerd door backpackers en minder door spirituele zoekers, hoewel een combinatie van die twee uiteraard mogelijk is 😉 . Je kunt hier op verschillende plekken goede koffie drinken, veganistische gebakjes en internationale gerechten eten.

Natuurlijk mogen op dit soort plekken de tattoo-shops niet ontbreken, dus ook voor ons even de mogelijkheid om de spirituele verdieping even los te laten en ons over te geven aan inkt, een beetje pijn en veel jeuk….maar het resultaat mag er zijn.

Ganesha
Ganesha. Design and Ink work by Kalka Tattoo Rishikesh
Durga
Durga. Design and Ink work by Kalka Tattoo Rishikesh

Een Yoga opleiding in India….Moet ik dat wel doen?

Het kiezen van een yogaopleiding is heel persoonlijk dus het juiste antwoord kan ik je niet geven, maar ik heb wel een paar tips voor je.

Wel doen

 

Rishikesh

 

 

 

 

 

Rosanne koos heel bewust voor Rishikesh een paar jaar geleden. Het heeft lang geduurd voordat zij de weg naar het voorste matje maakte aangezien ze 16 jaar geleden al voor het eerst op de mat stond.

Haar keuze voor een yoga opleiding in India was simpel. Er was een droom van kinds af aan om alleen te reizen, India trok toen al en er was inmiddels een wens om net als ik yogadocent te worden. Het werd Rishikesh. Het decor van de Himalaya en vooral de heilige Ganges won het van bijvoorbeeld Goa of Dharamkot.

Rosanne koos voor een opleiding die klassieke Hatha Yoga biedt, omdat het de basis is van alle andere yogavormen, en omdat Hatha haar eerste yogaliefde is. Wat zij fijn vond aan de school, waar ze na eindeloze avonden research op het internet voor koos, was dat ze met kleine groepen werken. Ook lag de school fijn, niet bij een drukke weg, je had je eigen (basic) kamertje met badkamer en de maaltijden waren heerlijk, zo beloofden de reviews. Het klopte.

Je een maand lang overgeven aan een strak schema van 5 uur opstaan, pranayama- en asana practice, filosofie- en anatomielessen, was heel intens maar ook geweldig. Je krijgt een enorme focus en ondanks dat je lichaam het, zeker in het begin, zwaar heeft met 4 uur asana practice per dag, 6 dagen per week, kan Rosanne het iedereen aanraden. Je wordt met je eigen weerstand geconfronteerd, maar dat doet iedere (goede!) yogaopleiding. Het is daarom een prachtige en enorm leerzame ervaring.

Of je daarna voldoende basis hebt om les te geven is de vraag, en hangt vooral af van de ervaring die je als yogabeoefenaar hebt. Juist uit die ervaring, het zelf doorvoelen, kun je putten als yogadocent. Zoals Patthabi Jois al zei:

“Practice, and all is coming”

Niet doen

Binnen een jaar na mijn eerste stijve-harken-houdingen op de mat begon ik met zoeken naar een yogaopleiding. Ook ik heb naar India gekeken, maar mijn internet research leverde mij niet het juiste gevoel op; en dat terwijl ik graag reis. Het verbaasde mij ook!

In Nederland zocht ik verder maar het resoneerde nergens totdat ik bij Yogisha in Amsterdam het boek 12 Goeroes 13 Ongelukken van Johan Noorloos kocht. Na het boek in twee dagen uitgelezen te hebben wilde ik meer over deze Amsterdamse yogaleraar weten. In dat boek schreef hij over de Yoga Garden waar hij toentertijd lesgaf en zo kwam ik daar terecht voor deze opleiding.

Wat ik lastig vond in Nederland was dat ik vaak de enige man was in een yogastudio. Ik zat dan tussen alleen maar vrouwen die stuk voor stuk leniger waren dan ik, om over de lenigheid van de yogajuffen maar niet te spreken.

Voor mij was het dan ook belangrijk dat er les werd gegeven door mannen. Bij Yoga Garden zat ik goed met twee mannelijke docenten en één vrouw. Het grappige is achteraf dat ik afkwam op de bekende naam van Johan, de liefde voor de traditionele verhalen en de asana techniek van Marcel van de Vis, maar echt ‘verliefd’ werd op Anat Geiger, de enige vrouw in deze voor mij heilige drie-eenheid.

Heilige drie-eenheid is misschien een beetje te superlatief, maar ik dank God dat ik nog de mogelijkheid heb gekregen om net in de overgangsfase te zitten van de overstap naar Johan zijn Nieuwe Yogaschool. Als ik nu zou moeten kiezen zou ik het echt niet weten.

Maar….ik ben weer eens wat lang van stof, sorry….de allerbelangrijkste reden voor mij om in Nederland een yogaopleiding aan te raden en niet in India is dat de mogelijkheid er is om in negen maanden tijd je te ontwikkelen tot een yogadocent (oké, pas als je je rijbewijs hebt, leer je echt rijden).

Wat ik vaak terug zie bij mensen die in een maand hun 200 uurs diploma hebben behaald is dat ze dan nog maar maximaal een uur lesgeef ervaring (examenles) hebben en de stap naar een echte studio groot vinden. Toen ik het felbegeerde diploma in handen had na negen maanden trainen gaf ik al vier lessen in de week, wat me zelfvertrouwen gaf en waar ik dus heel dankbaar voor ben.

Stel, je wilt je yogaopleiding in India doen…Waar moet je dan op letten?

Kleine of grote groepen

Wil je liever kleine groepen waar er veel persoonlijke aandacht is? Of krijg je juist energie van grote groepen mensen bij elkaar? Rosanne wilde heel graag zo’n kleine groep, ik vind matje aan matje helemaal het einde.

Ik schreef het al, het is echt een persoonlijke keuze.

Yogastijl

Heb je een gevoel bij een bepaalde stijl van yoga waar je in zou willen specialiseren of wil je juist diverse stijlen uitproberen zodat je daarna een keuze kan maken?

Voor Rosanne en mij was het heel duidelijk. Rosanne wilde Hatha Yoga en ik Vinyasa Flow. Dat we later allebei ook Yin en Restorative Yoga gingen volgen en geven kwam omdat je, als je eenmaal op dit pad zit, je wilt blijven ontwikkelen.

Facebook

Wordt lid van Facebook groepen, bijvoorbeeld Rishikesh Yoga Community waarin je om tips kunt vragen. Let er dan wel op dat je bij eventuele antwoorden ook kijkt wie die antwoorden geven. Als het antwoord komt van Arvind Kumar (verzonnen naam) die heel toevallig de neef is van de eigenaar van een TTC dan mag je je afvragen of dat objectief is. Het liefst hoop je op mensen die persoonlijke ervaringen hebben, maar ook dan, het blijft subjectief.

Yoga komt uit India en dus is dat de beste yoga

We kunnen er van uit gaan dat yoga in India is ontstaan, maar dat wil niet zeggen dat yoga in India ook het zelfde wordt beleefd als bij ons in het Westen. Yoga omvat veel meer dan asana alleen en dat wordt in India ook zo beleefd. Dus….verwacht geen inspirerende praatjes en een leuk lesthema dat mooi bij de tijd van het jaar past tijdens je asana practice zoals wij in Nederland gewend zijn.

Asana practice is gewoon heel hard werken en de uitvoering ervan wordt vaak streng bekeken en beoordeeld door de docent. Asana’s worden vaak niet voorgedaan, maar worden gecommandeerd. Heel anders dus dan de mix van yogahoudingen en mindfulness waar wij over het algemeen van houden.

Tijd

…en als je dat niet hebt, neem het dan. De allerbeste tip, wat betreft Rishikesh althans, is er op de bonnefooi heen gaan. Daar gaan zijn, voelen en praten met andere zoekers. Ervaringen horen van mensen die een opleiding doen of net gedaan hebben. Gaan kijken bij scholen.

Deze tip komt uit de koker van Rosanne, maar inmiddels kan ik dit absoluut beamen. Ondanks dat zij blij was met de kleine groepen, haar diploma en de ervaring om alleen in India te reizen was ze niet echt onder de indruk van de docenten en wat ze van hen geleerd heeft. Ik schreef het al eerder….

Gelukkig is het net als autorijden. Je leert het pas echt als je je rijbewijs al hebt.

De eerder genoemde Surinder Singh kreeg ik als tip via een vriendin die zich nu ergens tussen Bali en Bangladesh bevindt….Of waar zit je eigenlijk Ro? Toen ik zijn naam eenmaal kende kreeg ik ineens uit allerlei andere hoeken te horen dat hij de beste yogaleraar van Rishikesh zou zijn.

Het zelfde geldt voor een yogaschool waar ik ook via mijn netwerk in Leiden van gehoord had. Er ging geen dag voorbij dat we niet met deze school werden geconfronteerd tijdens ons verblijf. Helaas hebben we deze school niet kunnen uit testen dus ik noem de naam dan ook niet….als gezegd, het werd te koud voor ons.

Oh! Nog één ding…..

Yin Yoga komt 100% zeker niet uit India. Ik kan een heel blog wijden aan hoe dat zit, maar neem het voorlopig maar even van me aan.

Hier in India hebben ze inmiddels wel in de gaten dat Yin Yoga in het westen rete-populair is dus de eerste TTC’s in Yin Yoga zijn al in Rishikesh gesignaleerd.

Afraden daarop af te gaan doe ik niet, maar let op welke leraren er lesgeven en vooral waar zij hun Yin Yoga kennis hebben opgedaan, welke docenten zij hebben gehad. Wij hebben één docente gevonden die we zeker aanraden. Zij leidt de Yin TTC bij World Peace Yogaschool. Assistente van Sarah Powers word je niet zomaar dus als je toch overweegt naar ‘Yindia’ te komen dan adviseren wij je in deze school te verdiepen.

En…Tot slot…

Je mag ons altijd een berichtje sturen als je vragen hebt. Of we het antwoord voor je hebben kunnen we niet garanderen, maar we denken graag mee.

Kerst 2018

Wat? Suan Mokkh – 10 dagen stilte – Waarom?

Aangezien ik al schrijvende van dit blog tot de conclusie kwam dat het nogal een ‘long read’ zou worden heb ik ervoor gekozen om mijn persoonlijke ervaring in Wat Suan Mokkh in een apart artikel te verwerken.

Dag -1

Een dag voor vertrek geniet ik nog van een dubbele espresso waarna ik een bus neem naar Suan Mokkh. Een uur of zo later wurm ik me uit het volgepropte busje samen met mijn nieuwe vrienden Bianca uit Brazilië en Valentino uit Italië.

Een beetje onwennig lopen we onder de poort door waar meteen een rust heerst die niet te vergelijken is met de stad Surat Thani waar we zijn opgestapt en de drukke weg waar we uit zijn gestapt.

De eerste ontmoeting met een monnik is een bijzondere ervaring. We zijn hier duidelijk niet voor de lol.

“Passport!”, commandeert hij.

Kopietjes van de paspoorten worden gemaakt op vergeeld papier, waarna we afscheid nemen van Bianca die naar het vrouwengedeelte wordt gecommandeerd en de heren gaan naar de slaapzaal, waar we vannacht voor het eerst op een betonnen ondergrond zullen slapen.

Inmiddels ontmoet ik Sander uit Amsterdam en een Franse fietser. In de langzame uren die volgen voegen zich steeds meer mensen bij ons in de donkere kamer. Niet alle mensen die hier nu zijn komen voor de 10-daagse. Passanten kunnen hier tot maximaal een week gratis overnachten. De meesten echter zijn van plan om tien dagen te blijven. Sommigen twijfelen nu al of ze dat gaan volhouden zoals een Amerikaanse latino die zegt dat hij van praten houdt en dat ook steeds bevestigt door het stopzinnetje “It’s like…” toe te voegen aan zijn stortvloed van woorden.

Dag 0

Ondanks de harde ondergrond word ik opgewekt en uitgerust wakker van de harde bel om 4.00 uur in de ochtend. Ik hoef er nog niet uit want de registratie begint pas om 7.00 uur.  Twee uur later sta ik bij de hoofdingang mijn rugzak in een busje te laden die ons de weg over zal brengen naar het International Dharma Center.

Aangezien ik me als één van de eersten inschrijf heb ik nog genoeg keuze uit de dagelijkse klusjes die er zijn. Even twijfel ik of ik mezelf een ‘kutklus’ ga geven om daarin een spirituele opdracht te vinden, maar ik maak me er toch met een makkie vanaf door me in te schrijven op het vegen van de eetzaal na het ontbijt. De gedachte erachter is dat ik daar dan toch ben en dat ik de rest van de dag niet meer hoef na te denken dat ik een klus te doen heb. In het dagelijks leven ben ik ook ’s ochtends het meest productief tenslotte.

Aangezien het programma pas die avond start ben ik de rest van de dag vrij. Er blijkt wifi te zijn en ik hoef mijn telefoon pas om 15.00 uur uiterlijk in te leveren dus ik app wat met Rosanne, die verrast is omdat we dachten dat we elkaar niet meer zouden spreken. Aangezien zij zelf ook midden in een Rebirthing training op Koh Phangan zit houden we het kort en lever ik mijn telefoon uiteindelijk gewoon maar in.

Het ontbijt smaakt heerlijk en ik kijk al uit naar de rest van de maaltijden. Eten is een belangrijk iets in mijn leven en minder eten al helemaal, dus daar ga ik deze dagen mee aan de slag. Voor nu geldt dat ik mag opscheppen wat ik wil en dat doe ik met plezier.

Als ik mijn spullen heb gepakt wandel ik naar mijn kamer, of cel eigenlijk, om die in te richten. Ik tref een betonnen plaat met daarop een stuk hardboard en een houten kussen. Ik leg mijn yogamat daarboven op en hang mijn klamboe op waarna ik de rest van het heren-wooncomplex verken. De toiletten zien er netjes uit en de waterbassins zijn al gevuld voor de nodige lichaamsreiniging.

Ik verken het terrein en geniet van de natuur en stilte om me heen. In de grote meditatiehal richt ik mijn zitplaats voor de komende dagen in en ga zelfs al een uurtje even zitten. Dat ik dit doe is al een groot verschil met de vorige keer toen ik echt een enorme hekel had aan de meditatiezaal. De buitenzaal is een grote aangeharkte zandbak en niet een te hete hal binnen met te kleine raampjes die ik toen in België aantrof, dus dat scheelt.

Tijdens de lunch wordt het steeds drukker en ik merk dat ik deze drukte niet heel prettig vindt. Mensen willen op de één of andere manier graag nog even praten voordat het niet meer mag en ik merk aan mezelf dat ik me vooral wil terugtrekken. Toch is het wel leuk om te horen wie mensen zijn, waarom ze daar zijn en wat ze daar komen doen. Zo ontmoet ik Justine die met haar arm in het gips vertelt dat ze eigenlijk in Thailand is om als professioneel Thai bokser aan de slag te gaan, maar in haar eerste gevecht al haar hand brak. Aangezien ze altijd een uitdaging nodig heeft besloot ze dan maar een geestelijke uitdaging aan te gaan. De Franse fietser vertelt dat hij, hierna, naar Myanmar gaat fietsen en daarna via Thailand naar Cambodja fietst. De meesten zijn net als ik lang op reis, maar Sander uit Amsterdam is speciaal hiervoor uit Nederland komen vliegen en Valentino werkt als Digital Nomad in Chiang Mai waar hij met zijn Europese salaris goed kan leven aangezien Chiang Mai één van de goedkoopste steden van Thailand is om te leven.

Na de rondleiding, een instructie en een eerste zitting neem ik afscheid van deze mensen met:

“Speak to you in 10 days!”

Dag 1

Het houten kussen slaapt zo slecht nog niet. Eén van de monniken legt het later uit als:

“Het is niet zo onaangenaam dat je ‘m van je afschuift, maar ook net niet aangenaam genoeg dat je je wekker op ‘snooze’ drukt.

In de donkere ochtend is het vinden van mijn weg in het bosrijke complex nog geen makkelijke opgave, maar alles is nieuw. De stilte is heerlijk. Een non leest een verhaal voor en we mediteren tot 5.15 uur. Ik kijk erg uit naar de yoga, maar helaas valt dat wat tegen. De Duitse vrijwilliger heeft z’n kennis duidelijk uit boekjes en ik voel veel weerstand.

Mediteren gaat best aardig deze eerste dag en ik ben heel blij, rustig en tevreden met mijn keuze om hier te zijn met mezelf. De wandelmeditatie in een lange rij langs de vijvers zijn heel bijzonder en zullen me de komende avonden veel plezier brengen.

Dag 2

Ik heb me voorgenomen om deze keer niet iedereen een naam te geven zoals ik dat de vorige keer deed, maar helaas kan ik me hier op dag 2 al niet meer aan houden. Voor ik het weet zit ik tussen Phil Collins en Mr. Miyagi in. Gelukkig lukt het me wel het te beperken tot mijn twee buurmannen.

Op dag 2 kies ik om niet de yogales van de Duitser te volgen, maar de Tai Chi van de vriendelijke Thaise man die met mij het welkomst-interview hield. Vanaf het moment dat deze man begint te praten hang ik aan zijn lippen:

“Enjoy the breath! It keeps you alive. If you love your breath, you love life!”

Hij gebruikt wat basale yogabewegingen voor de warming-up en eindigt zijn les met Tai Chi oefeningen. Ik besluit de rest van de tijd naar deze lessen te gaan. Niet dat ik zo graag Tai Chi beoefen, maar ik laat me graag inspireren en deze man is een heel inspirerende leraar.

Er is op dag twee wel een hoop weerstand, vooral in mijn hoofd. Het begint al met de oude abt van het klooster die een lezing houdt, maar onverstaanbaar is omdat zijn Engels echt niet te volgen is. Het enige dat ik versta en wat hij vaak gebruikt is:

“Good friends”

Dat zijn wij, denk ik!

Wat me opvalt is dat mijn lichaam niet zoveel pijn doet als de vorige keer in 2015 terwijl ik toch langer zit dan toen. Ik twijfel soms aan mezelf of ik mentaal gegroeid ben in de afgelopen jaren, maar mijn lichaam geeft duidelijk aan dat ik dit een stuk beter aan kan dan toen.

Ik kijk deze ochtend uit naar het ontbijt. Het lukt prima om lange tijd niet te eten, zeker omdat je met hele andere dingen bezig bent, maar de dankbaarheid die je voelt als je je eerste hap van de dag neemt is niet te beschrijven. We moeten echter wachten met eten totdat iedereen heeft opgeschept, waarna we het eten observeren en een gezamenlijk dankwoord uitspreken. Ik mag van mezelf één keer opscheppen omdat ik weet van de vorige keer dat grote ogen veel last bezorgen tijdens de meditaties.

Mijn vaste klusje van het aanvegen van de eetzaal begint op dag 2 al routine te worden. Na het eten wast iedereen zijn bord af en vertrekt uit de zaal voor zijn eigen bezigheden en klusjes. Het is fijn om iets anders te doen en het is ook bijzonder om te merken dat je met mensen samenwerkt zonder dat je met elkaar praat. Het vegen doen we met z’n tweeën waarna er twee man klaar staan om de boel te dweilen.

De tijd tussen het ontbijt en de volgende meditatie uren vult een ieder op zijn eigen manier. Mijn gespierde buurman doet vooral sit- en push-ups, een ander doet de was en een nogal aanstellerigere jongeman staat zichzelf te drogen in de zon zodat hij zijn sixpack kan tonen aan de rest.

Veel mannen maken gebruik van de hot springs waar ik niets van begrijp in deze warmte. Warm water en ik gaan al niet heel goed samen, maar na 5 minuten in de baden op dag 1 was ik meteen genezen. Ik was mezelf graag bij het koud waterbassin waar ik met een bakje water mezelf heerlijk kan laten afkoelen zodat ik me schoon en fris voel.

Dag 3

De dagen zijn herhalingen wat aan de ene kant heel fijn voelt en aan de andere kant is het ook heel saai. Het hoogtepunt van de ochtend is dan ook dat ik een oudere man die een kamer vlakbij mij heeft zie vertrekken. Schuldbewust kijkt hij me aan. Het was me opgevallen dat hij het zwaar had, maar dat is niets bijzonders aangezien we allemaal door een proces gaan tijdens zo’n periode.

We leren een wandelmeditatie aan waarna we zelf mogen gaan oefenen in de prachtige tuin van het centrum. Ik merk dat ik erg aan het knokken ben tegen mezelf. Ik probeer mezelf te overtuigen van het feit dat dit totaal zinloos is en dat de wandelmeditatie slechts een excuus is om niet te zitten. Toch lukt het me op enig moment om me echt te concentreren op m’n lichaam en niet zo zeer op m’n gedachten. Wel ben ik snel afgeleid, maar ook dat is geen groot geheim voor me.

…..”hoor ik daar nou een trein?”

Een groot verschil met de Vipassana methode van Goenka is dat mannen en vrouwen wel in aparte gebouwen slapen, apart van elkaar yoga doen en aan aparte zijden van de meditatiezaal zitten, maar verder lopen we gewoon dwars door elkaar heen. Voor iemand die snel is afgeleid is de aanwezigheid van de andere sekse geen voordeel. Ondanks dat iedereen bedekt gekleed is leidt het me toch af.

Dag 4

Het middagprogramma is opgedeeld in vier delen. Het begint met een meditatie instructie of lezing van een uur. Daarna een wandelmeditatie van een uur, waarna weer een uur zitten volgt. Het laatste uur van de middag brengen we door met een monnik die ik “The Joker”  noem. Niet omdat de man zo op de vijand van Batman lijkt, maar omdat hij heel graag grapjes maakt. Iedere dag maakt hij het zelfde grapje over onze houten kussens, waardoor ik in mijn hoofd het grapje zelf al maak voordat hij het uitspreek. Helaas voor mij vind ik hem helemaal niet grappig dus het uur met hem lijkt iedere dag langer dan zestig minuten.

Ik houd van zingen en ik zing graag uit volle borst mee tijdens kirtans dus dit uur keek ik erg naar uit voordat ik naar Suan Mokkh kwam. Helaas lijkt Boeddhistisch chanten helemaal niet op de vrolijke kirtans waar ik zo graag bij aansluit. Een conclusie die ik voor mezelf maak is dat de Boeddhisten een beetje de Calvinisten van de Oosterse religies zijn. Soberheid boven uiterlijk vertoon en vrolijkheid; volledige overgave aan de goddelijkheid.

Het chant-uurtje wordt afgesloten met een ‘loving-kindness-meditatie’ en is de enige reden dat ik niet spijbel tijdens dit uur.

Dag 5

Steeds meer mensen vertrekken voortijdig. Bij mijn vorige retraite gebeurde dit ook maar hier lijkt de vrijblijvendheid toch groter. Misschien is het grote verschil dat je bij Goenka Vipassana retraites al maanden van te voren aangemeld moet zijn en je een paar keer vragenlijsten moet invullen en moet beloven dat je blijft. Hier komen blijkbaar toch ook mensen die er van horen en dan denken:

“Hé leuk!”

Leuk is overigens geen goed woord voor een retraite als dit. Leuk is het niet, maar het leert je wel heel veel over jezelf en je patronen. Interessant zou je het beter kunnen noemen, d.w.z. als je jezelf wilt leren kennen.

Ik kom mijn dagen goed door. Het is fysiek minder zwaar zoals ik al schreef, maar ook mentaal gaat het heel goed. Omdat ik (te) veel tijd heb om na te denken vraag ik me af of ik me niet aan het verschuilen ben achter iets omdat ik hier met een reden ben gekomen. Ik heb de afgelopen tijd behoorlijk met mezelf in de knoop gezeten, ik ben hier om dat op te lossen en nu zit ik het hier een beetje goed te hebben.

Dat kan toch niet?

Een tussentijdse conclusie is dat ik erg geniet van de rust en het eenvoudige leven in de vrije natuur. Ik loop van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat op mijn blote voeten, krijg twee overheerlijke voedzame maaltijden per dag en heb, op het uitzicht op een paar mooie vrouwen na, geen afleidingen. De eenvoud zorgt voor een totale rust en tevredenheid. Nu nog een manier vinden om dit in mijn dagelijks leven toe te passen.

Dag 6

Ondanks dat het goed gaat met me heb ik nog dagelijks grote weerstanden. Dit vooral jegens de Boeddhistische leer die ik belerend vind. Bovendien is de methode zoals deze wordt gepresenteerd ruim over de datum heen.

Bij Goenka wordt gebruik gemaakt van opnames die wijlen S.N. Goenka ooit heeft gemaakt. Dit vond ik al achterhaald, maar Goenka maakt zich voor zover ik me kan herinneren niet schuldig aan meningen over de actualiteit. De opnames die in Suan Mokkh zijn gemaakt komen van de oprichter Buddhadasa Bikkhu en worden in het engels vertaald door een Amerikaanse monnik met nogal een nazistisch harde en belerende stem. Ik doe iedere dag mijn best om te luisteren, maar ik haak regelmatig af omdat ik het niet begrijp, niet wil begrijpen of ronduit ‘bullshit’ vind wat er verteld wordt.

Zo volgt in de opname op dag 6 een moraliserend en propagandistisch praatje over het feit dat niet Boeddhistische landen alleen maar bezig zijn met oorlog en verderf. De wapenwedloop tussen het Westen, Amerika voorop, en de communisten uit de Sovjet-Unie (welk land?) is daar een voorbeeld van.

Bovendien hebben zogenaamd Boeddhistische regimes in deze regio van de wereld wel laten zien dat ook Boeddhisten een behoorlijk agressief karakter kunnen hebben.

Wat me ook enorm irriteert aan zowel Goenka in het verleden en de Boeddhisten hier in dit klooster is die grote overtuiging dat zij de waarheid in pacht hebben. Zo beweert zowel Goenka als alle aanwezige leraren op deze compound dat de methode zoals we leren te mediteren rechtstreeks van de Boeddha afkomstig is. Het enige is:

DE TWEE METHODES ZIJN TOTAAL VERSCHILLEND!

Dag 7

De Vipassana methodiek van Goenka richt zich de eerste drie dagen op Anapana, wat een concentratie methode is op basis van de ademhaling. De methodiek van Suan Mokkh begint hier ook mee.

Waar Goenka op dag 4 over gaat op een minutieuze body scan blijven we hier bij de adem, die zij Anapanasati noemen. Na een aantal dagen bij Goenka merkte ik dat mijn geest steeds makkelijker in meditatie ging, maar de zestien stappen waar we deze week doorheen gepraat worden willen voor mijn gevoel weinig progressie opleveren.

Ik betrap mezelf meteen op een typisch fenomeen van de maatschappij waarin ik ben opgegroeid. We verwachten resultaten en snel een beetje! Als ik mezelf observeer merk ik nog steeds dat ik me op dit moment op m’n gelukkigst voel, dus of het nu de natuur of de methode is die me gelukkig maakt is eigenlijk niet van belang.

Dag 8

Net als de vorige keer begint het aftellen al als je over de helft bent, maar op dag 8 realiseer ik me dat mijn huidige leven al een week bezig is. Dat de wereld zoals ik die ken gewoon door is gegaan en dat ergens oostelijk van mij zich een eiland bevind waar mijn geliefde haar leven leidt.

Ik kan heel goed alleen zijn. Ik houd ook erg van alleen zijn, maar als ze er niet is dan mis ik haar. Ik denk aan de stomme grapjes die we graag maken, ik denk aan haar aanstekelijke en luidruchtige lach en de knuffels die ik haar wil geven. Het is goed dat we even los van elkaar zijn. Reizen met z’n tweeën is intens en we hebben allebei een heel emotionele en spirituele weg af te leggen.

Dag 9

Vandaag leven we als een monnik. Dat wil zeggen dat we vandaag maar één maaltijd krijgen. Ik vind het een mooie uitdaging en dankzij het feit dat er weer een afleiding minder is heb ik mijn beste meditatie-dag tot nu toe.

Ik geniet van de prachtige grote tuin, de vlinders, de rode libellen, de varanen die net doen of wij er niet zijn. Ik geniet van het wandelen op blote voeten en ik verbaas me erover dat mijn voeten helemaal niet vies lijken te worden ondanks de onverharde paden.

De dagelijkse wandelmeditatie in de avond is vanavond vrijblijvend en heeft een bijzonder tintje deze dag. Het is volle maan en het is heel helder. Ondanks dat we niet praten is iedereen duidelijk onder de indruk van de kracht en energie van deze volle maan. De meesten kiezen er dan ook voor om niet te wandelen, maar in het gras te gaan zitten en met open mond naar dat prachtig verlichte hemellichaam te kijken.

Dag 10

De laatste loodjes wegen het zwaarst. Mensen die geen zin meer hebben vertrekken nu al vast en dag 9 was zo geweldig en intens dat vandaag daar maar niet op wil lijken. Onthechting aan een goed gevoel blijft toch een opgave.

Langzamerhand beginnen steeds meer mensen te praten wat ik echt heel zonde vind. Het is zo magisch om dit tot het laatst vol te houden. Praten kan je nog genoeg vanaf morgen. Aan de andere kant, je bent meer dan een week stil, iets wat helemaal niet past in de manier waarop wij ons leven leiden.

Er staat ons nog één fysieke klus te wachten en dat is het herstellen van een vol met water gelopen pad bij de monniken en de buitenlanders die voor langere tijd hier verblijven. We lopen met grote manden met zand heen en weer, die we verderop op het pad storten zodat het weer begaanbaar wordt. De fysieke arbeid geeft me een machtig gevoel.

Een mooi en bijzonder iets van deze cursus is het moment van ‘sharing’ op de laatste avond. Als je wil mag je naar voren komen en je ervaringen delen met je mede-cursisten. Het is geweldig om stemmen te horen bij mensen die je alleen maar van gezicht kent. Het delen van deze ervaringen brengt een lach naar boven maar ook tranen. Bijzonder is om te horen dat de dames zich echt heel erg verbonden hebben gevoeld met elkaar en dat bij de heren een veel individualistischer gevoel heerst.

De enige tranen die ik in de afgelopen dagen heb gelaten vallen tijdens dit ‘sharing’ moment. Eén van de heren vertelt iets wat hij gezien heeft voordat de cursus begon. De eerste dagen was de hond van Suan Mokkh heel onrustig en continu een huilend geluid aan het maken. Aangezien ik een dierenliefhebber ben zocht ik haar veel op en na een paar dagen zocht ze ook mij op voor een knuffel. Het verhaal van mijn mede-cursist vertelde waarom de hond zo verdrietig moet zijn geweest. De man had namelijk twee mannen op het terrein gezien die twee puppies in een zak staken en ermee wegliepen. Het arme meisje was haar kinderen kwijtgeraakt.

De tranen biggelen over mijn wangen. De mede-cursist besluit met een positieve wending. Het arme dier werd per dag rustiger en verbleef dankzij ons allemaal een groot deel van de dag bij ons als we mediteerden. De energie die wij bij ons dragen heeft effect op alles om ons heen.

Die avond kan ik niet in slaap komen. Het praten, het horen van stemmen hebben mijn geest weer geprikkeld. Ik denk aan alles wat ik gehoord heb, alles wat ik had willen zeggen, aan seks…… En zo wen je langzaam weer aan de echte wereld.

Wat? Suan Mokkh – 10 dagen stilte – Wat, Hoe, Waar?

Het afgelopen jaar ben ik op spiritueel en emotioneel door een dal gegaan. In mijn ogen is er maar één manier om de dalen in je leven om te keren en dat is vol de confrontatie met jezelf aangaan.

The only way out is through

Maanden geleden publiceerde ik een oud blog dat ik ooit had geschreven over mijn eerste ervaring met een stilte retraite. Ik beloofde snel een update over de retraite die ik kort daarop in Thailand zou gaan doen. Het duurde iets langer, omdat het interne proces ook iets langer in beslag nam dan ik had verwacht.

Toen ik in 2015 voor het eerst tien dagen de stilte opzocht was dat uit pure nieuwsgierigheid.

Nu was het broodnodig!

Wat Suan Mokkh

Via een vriendin en een kennis kwam ik in aanraking met deze tempel in Thailand. Ik zocht naar een Vipassana meditatie centrum, maar wat ik hier zo aantrekkelijk aan vond was dat je ’s ochtends yogalessen kon volgen. Bij de Vipassana traditie van S.N. Goenka is dit absoluut verboden.

Het tempel complex Wat Suan Mokkh kent verschillende locaties die vlakbij elkaar liggen. Het is een tempel in de bossen  waar zo’n veertig monniken leven. Daarnaast zijn er aparte plekken voor nonnen en voor buitenlanders.

Suan Mokkh werd in het leven geroepen door de monnik Ajahn Buddhadasa Bikkhu in 1932.  Hij ging sinds 1926 als monnik door het leven in Bangkok, maar verliet de Thaise hoofdstad om als kluizenaar in de bossen rondom zijn geboortegrond te leven. Hij bestudeerde naast het Boeddhisme verschillende andere religies in een poging deze met elkaar te verbinden met als doel de mensheid vrij te maken van egoïsme. Zijn laatste grote project was het opzetten van het International Dharma Heritage waar ik mijn intrek in zou nemen. De lessen van Ajahn Buddhadasa worden nog altijd gegeven tijdens de 10-daagse retraites.

Dankzij donaties in de vorm van arbeid, tijd en geld van Thai en buitenlanders is er een een centrum ontstaan met openlucht-meditatiehallen met ruimte om te wandelen en te ontspannen hieromheen. Beginners en gevorderden zijn welkom om zich over te geven aan introspectie, rust, stilte en meditatie.

10 dagen stilte

Elke eerste van de maand start er een 10-daagse stilte retraite in het International Dharma Heritage. Naast het houden van stilte zijn er een aantal regels waar elke deelnemer zich aan dient te houden:

1. Intentie om geen adem weg te nemen.

Of kortweg “Gij zult niet doden!”

2. Intentie om niets te nemen wat niet van jou is

Of kortweg “Gij zult niet stelen!”

3. Intentie om je te weerhouden van lichamelijke en geestelijke seksuele handelingen

Dat blijkt moeilijker gezegd dan gedaan!

4. Anderen geen pijn doen met woorden

Wat mij betreft geldt dat ook vooral voor jezelf want de hardste woorden zijn meestal voor jezelf. Dat geldt in ieder geval voor mij.

5. Intentie om je eigen bewustzijn geen pijn te doen d.m.v. toxische middelen

Oftewel, geen alcohol, drugs, tabak en voor mij het misschien wel het moeilijkste, geen koffie.

6. Intentie om niet te eten na het middaguur en voor zonsopgang

Believe me, this is the least of your problems!

7. Niet zingen, dansen, spelen of luisteren van muziek, geen sieraden, kleding, parfum of cosmetica dragen om jezelf mooi te maken

8. Niet slapen of zitten op luxueuze bedden of stoelen.

Daarover later meer.

Doel

Het doel van deze regels is het leven versimpelen zodat er ruimte ontstaat voor stilte en introspectie. Misschien denk je: ‘Niets voor mij!’ Misschien moet je het dan juist een keer proberen. Ik kan je vertellen dat deze regels absoluut helpen in je proces naar die stilte in je hoofd.

Wat doe je dan de hele dag?

 

De dag begint om 4 uur in de ochtend als de bel gaat. Mocht je jezelf dan heel zielig vinden, realiseer je dan dat er iemand, vrijwillig, eerder z’n bed is uitgekomen om de bel te luiden.

Om 4.30 uur word je verwacht in de meditatiehal voor de vroege ochtend lezing en aansluitende meditatie.

Om 5.15 uur begeef je je naar een andere hal voor de yoga- of andere bewegingsles.

Om 7.00 uur houdt meestal de abt een praatje over de Dhamma en aansluitende meditatie.

Nadat je dus al een halve dag er op hebt zitten is er om 8.00 uur ontbijt, waarna je begint aan je dagelijkse klusje.

Tussen 10.00 en 12.30 uur is er wederom een lezing, een wandel- en een zitmeditatie, waarna de lunch wordt geserveerd. Dit is dan de laatste maaltijd van de dag. De twee vrije uren vond ik altijd heerlijk omdat ik dan even de tijd had om lekker op m’n betonnen bed te liggen (zonder grap, hier keek ik echt naar uit).

Tussen 14.30 en 17.00 uur is er een zelfde soort programma als de ochtend met een lezing, wandel- en zitmeditatie.

Om 17.00 uur wordt er ‘gechant’, waarbij je half zingend iedere dag de acht eerder genoemde punten moet beloven in het Pali, de taal van de Boeddha, en in het Engels. Dit uur wordt afgesloten met een ‘Loving Kindness’ meditatie. In mijn geval werd dit dagelijks gedaan door een non met een stem als een engel.

Tussen 18.00 en 19.30 is er pauze waarin er thee wordt geserveerd en als je geluk hebt, warme chocolademelk. Vooral dat laatste is een traktatie de eerste dagen omdat je dan nog erg moet wennen aan het feit dat je geen avondeten meer krijgt. Deze pauze gebruiken veel mensen ook om te baden in de ‘hot springs’ iets wat ik na één keer nooit meer gedaan heb omdat ik het veel te warm vond. Ik koos er voor om het stof en de warmte van de dag lekker met een bakje koud water van me af te spoelen.

Om 19.30 is er een korte zitmeditatie waarna je een half uur een groepswandelmeditatie maakt onder de prachtige sterrenhemel. Het laatste half uur van de dag breng je opnieuw zittend door.

Om 21.00 uur mag je eindelijk naar bed.

Registratie

Zoals gezegd, iedere eerste van de maand start er een nieuwe 10-daagse. Op de dag ervoor start de registratie. Als je wilt dan kun je een dag of een aantal dagen van tevoren  al aankomen en gratis verblijven op het hoofdcomplex van Suan Mokkh. Heren slapen dan op een slaapzaal en dames krijgen een privé kamer.

Op de dag van de registratie kun je je tegen betaling laten vervoeren naar het International Dharma Heritage aan de andere kant van de weg. Lopen kan ook, maar dan ben je wel ruim 20 tot 25 minuten onderweg met je bagage.

Nadat je uitgebreide informatie hebt gelezen en hebt moeten invullen is er een kort interview met één van de begeleiders of van de monniken van het centrum, waarna je een bedrag van THB 2000 wat in Euro’s neerkomt op ongeveer € 50. Hiervoor krijg je twee keer per dag te eten, een yogales per dag, kussens en meditatiemat, een kamer voor jezelf met een betonnen bed, een laken, waterfles, gefilterd water, een lantaarn, emmers en knijpers om je was te doen, een klamboe en een houten kussen.

WAT ZEG JE?? Een houten kussen.

Hoe kom je er?

Wat Suan Mokkh ligt buiten de toeristische gebieden, hoewel deze niet ver weg zijn. Vanuit Bangkok kun je er komen met het vliegtuig, de trein en de bus. Ik kwam van Koh Phangan en sliep een nacht in Surat Thani, de dichtstbijzijnde stad, waar je absoluut nooit geweest hoeft te zijn. Voor details kijk je hier!

Handige informatie

Kleding

Draag loszittende kleding. Je zit een groot deel van de dag dus strakzittende kleding is geen aanrader. Bovendien zit je in het tropisch regenwoud  dus je skinny jeans wil je ook niet.

Voor zowel mannen als vrouwen geldt dat schouders en onderbenen bedekt moeten zijn. Het is een klooster, dus een beetje puriteins is het wel, maar als je komt om te mediteren is het prettig dat je zo weinig mogelijk afgeleid wordt dus werk zelf ook niet mee aan afleiding door jezelf op je mooist te kleden.

Er wordt gezegd dat het handig is om lange mouwen aan te trekken om muggenbeten tegen te gaan, maar dat is je reinste onzin. Die beesten prikken overal doorheen.

Muggen

Zoals  gezegd, ze prikken overal doorheen en de eerste persoon die zonder 100 plus muggenbeten uit Suan Mokkh komt krijgt de status van ‘Mosquito Whisperer’ toegewezen.

’s Nachts heb je er weinig last van omdat je een klamboe krijgt, maar zodra je een voet buiten je klamboe zet ben je onderworpen aan de bloeddorstige mini-terroristen.

Neem dus veel insecten werende middelen mee hoewel je het daar in het winkeltje ook gewoon kunt kopen als het op is. Koop lokaal spul en laat je niet overtuigen door Nederlandse tropenartsen dat er DEET in moet zitten. Het is meuk, het brand je huid aan stukken en het helpt geen moer! Als je lokale producten koopt help je lokale ondernemers, koop je ook meuk, maar je huid fikt er in ieder geval niet van af. Overigens kun je op steeds meer plekken in de wereld biologische alternatieven vinden, dus als je dan toch mindful bezig bent denk daar dan aan.

Een middel wat ik persoonlijk veel handiger vond om bij me te hebben was tijgerbalsem. Tijgerbalsem helpt tegen de jeuk en voorkomt, meestal, dat de bult gaat zwellen en aangezien je toch wel wordt gestoken is insmeren na de steek veel handiger dan je vooraf insmeren.

Overigens brengt een verblijf waarin bewustwording centraal staat een hele andere kijk op muggen. Laat je verzet los, probeer je aan de regels te houden, dus doodt ze niet. Ze zijn een leraar, die je laat inzien hoe je reageert als het allemaal even niet gaat zoals jij zou willen.

Toiletpapier

Ik zou je willen adviseren het zonder dit luxe product te proberen. Het wordt niet verstrekt want Aziaten zien toilet papier als onhygiënisch(en daar hebben ze gelijk in). Bovendien zorgt toiletpapier voor onnodig veel afval.

In Azië gebruikt men water en de linkerhand om jezelf te verschonen na de grote boodschap. Eerlijk gezegd moet ik toegeven dat ik inmiddels toiletpapier ook niet zo prettig meer vind en liever een bak met water gebruik dan dat vieze pleepapier.

Kussen

Als je niet licht reist en je wilt je niet op een houten kussen slapen dan kun je overwegen een kussen mee te nemen. Ik ging voor het houten kussen en heb voor een beetje luxe gekozen om daar een opgevouwen doek op te leggen.

Handdoeken

Zelfde verhaal als het vorige. Je kan het meenemen, maar aangezien het warm en vochtig is heb je eigenlijk niets aan een handdoek. Je kunt jezelf op laten drogen in de zon, maar zodra je weer begint te bewegen drijf je toch weer in het zweet.

Douches zijn er overigens ook niet. Er zijn waterbassins waar je met een bakje water en een stuk zeep (zelf meenemen of kopen in het winkeltje) jezelf wast. Ik houd van douchen, maar ik moet zeggen dat ik heb genoten van de primitieve manier van wassen. Ik heb me nog nooit zo schoon gevoeld omdat ik wel drie tot vijf keer per dag even een bakje water over mezelf heen goot. Het mooie is dat je ondanks dat je je zo vaak wast toch minder water verbruikt dan als je doucht. Dat vindt Moeder Aarde ook fijn.

Wasmiddel

Neem een een handwasmiddel mee of koop het in het winkeltje. Aangezien je naast het mediteren veel tijd voor jezelf hebt is het een fijne bezigheid om je vuile was met de hand te doen. Als het niet teveel regent dan droogt het supersnel.

Thais wasmiddel is behoorlijk heftig spul (ook voor je handen) dus als je in de gelegenheid bent koop dan een milieuvriendelijk wasmiddel voordat je vertrekt, want de kans dat het wasmiddel de natuur in spoelt is groot.

Dit blog bestaat uit twee delen dus als je doorklikt dan kun je lezen hoe ik het het ervaren deze keer.

Mocht je meer willen weten voel je vrij om te reageren op dit bericht of een mail te sturen naar erwin@freeasayogi.com

5 tips om reizend yogadocent te worden

Ik weet niet wat er eerder was, dat ik yogadocent wilde worden of dat ik reizend yogadocent wilde worden; volgens mij was het het tweede. Tien jaar geleden droomde ik al van een baan waarmee ik kon blijven reizen. Reizen is een droom voor velen en onderweg wat verdienen met dat wat je het liefste doet is natuurlijk geweldig.

Veel yogadocenten houden van reizen en Roos en ik zijn zeker niet de enige die de ambitie hebben om onze liefde voor yoga de wereld in te brengen. Als je ons blog vaker leest dan weet je dat, ondanks de prachtige bestemmingen, het zeker geen jaar in paradijs is geweest voor ons. We zijn dit jaar tegen van alles maar vooral tegen ons zelf aangelopen.

In dit blog geef ik vijf tips om je inzicht te geven in hoe wij aan werk proberen te komen. Daarnaast zul je kunnen lezen welke fouten wij hebben gemaakt, opdat jij ze niet zult maken!

1. Sociale Media

Al ruim voordat wij het uitstellen stopten en definitief besloten de sprong te wagen waren we al lid geworden van twee besloten Facebook groepen. Yoga Jobs all over the World en Yoga Jobs. Zo konden we zien wat er zoal gevraagd werd en op welke bestemmingen.

Wat ons nu opvalt is dat deze gratis groepen ook van alles aantrekt. Er worden per dag wel een stuk of vijf berichten geplaatst maar in het afgelopen jaar zijn we misschien ook maar vijf serieuze ‘jobs’ tegengekomen. Wat wel heel leuk is aan de Facebook groepen is de reactie van Indiase yoga docenten. Indiërs reageren veelvuldig, maar door een soort van ‘lost in translation’ zijn deze vaak hilarisch in plaats van serieus.

If you like to take me!

2. Gespecialiseerde websites

Serieuzere banen kun je vinden op een website als Yoga Trade. Dit is een soort Marktplaats waar yogadocenten en yoga-gerelateerde bedrijven elkaar ontmoeten. Voor beide partijen geldt dat ze moeten betalen om lid te worden van de website, zodat er over het algemeen serieuze banen te vinden zijn.

Hoe werkt het?

Als je wilt reageren op een baan dan moet je registreren. Er is een ‘Free membership’ maar dat geeft je niet meer dan een mogelijkheid om de ‘community’ te leren kennen. Informatie over de bedrijven die jouw zoeken krijg je pas als je betalend lid bent. Een Lidmaatschap kost $ 24 per jaar of als je je meteen voor twee jaar opgeeft dan betaal je $ 36.

Yoga Trade is duurder dan bijvoorbeeld Yoga Travel Jobs, maar wel vele malen beter dus wat mij betreft de beste keuze.

3. Yoga CV

Net als in het gewone leven is het hebben van een goed CV een ‘must’. Je kunt hierin natuurlijk al je werkervaring zetten, maar aangezien je voor dé yogabaan gaat hebben wij ervoor gekozen om alleen een yoga CV te maken.

Soms wordt er gevraagd foto’s mee te sturen of een filmpje te maken van een les. Een filmpje hebben wij nog niet gemaakt omdat we daar helemaal niet zo goed in zijn en het bijna nooit gevraagd wordt.

4. Netwerken

“Het is net werken”

Dit is één van mijn beroemde woordgrapjes, maar ik heb gewoon gelijk. Er zijn zoveel mensen die dit willen dus gaan zitten afwachten tot er iets voorbij komt heeft geen enkele zin. Je zult moeten werken om aan werk te komen. Mijn Facebook-netwerk is groot en veel mensen heb ik maar één keer of soms helemaal nooit ontmoet. Facebook is voor mij een waardevol yoga-netwerk waar ik veel inspiratie ophaal.

5. Blijf langer op één plek

Als je dan zover bent om je veilige leven los te laten en de wereld in te trekken dan hoop je natuurlijk dat je in een paradijs zult leven. Je geld verdienen met dat wat jij het liefste doet op een prachtig tropisch eiland. Dat is toch geweldig! Bij ons lukte dat niet heel erg omdat we blind naar Gili T gingen met een vaag aanbod.

Wat we daar al snel misten was het leven tussen gelijkgestemden. Naast het veilige leven van een baan, een huis, een kat en ook nog een flink zakcentje door yogalessen en massages lieten wij ook een heel netwerk van gelijkgestemde zielen achter. Collega-yogadocenten, thee drinken met trouwe studenten die je soms vertelden hoeveel ze hadden gehad aan die paar spirituele woorden of die verbale aanwijzing om de houding beter te voelen. We kwamen er op een tropisch eiland pas achter hoe belangrijk dat voor ons is.

“Als je op een paradijselijke plek les gaat geven kom je vakantiegangers tegen die je maar één of twee keer ziet, die soms voor het eerst op een mat staan en na de les vertellen dat dit echt niks voor hun is.”

Er zijn van die plekken op de wereld waar yoga meer leeft dan elders. Iedereen kent Bali en Ibiza als zulke bestemmingen en onlangs waren wij aan de westkant van Koh Phangan waar zich een actieve yoga-community bevind. Als je dus geen ‘lone wolf’ bent en je je graag begeeft onder gelijkgestemden probeer dan op zulke plekken aan het werk te komen.

Langer op één plek blijven is dus een goed idee zodat je de tijd kunt nemen om mensen te leren kennen, lessen te volgen bij anderen en eventueel zelf aan het werk te gaan.

Wat we nu anders zouden doen

Welke bestemming zou je absoluut wel en niet willen werken? Als gezegd, wij hebben gemerkt dat naar een plek reizen met een belofte om te blijven niet altijd goed uitpakt. Zeker als je gevoelig bent voor energie dan is niet elke plek de voor jou geschikte yoga plek.

Wat heb je nodig?

Veel yogadocenten zullen beamen dat je financieel niet rijk wordt van het geven van yogalessen. Dit is in Nederland en België zo, maar ook in de rest van de wereld. Sterker nog, er zijn zoveel yogadocenten die ook willen reizen en les willen geven dat yogastudio’s, yoga retreats, hotels, surf- en duikscholen etc. alleen maar vrijwilligersbanen aanbieden.

Wij hebben ons inmiddels voorgenomen om alleen nog maar als vrijwilliger te werken als het gaat om een non-profit organisatie. Op plaatsen in Thailand, Indonesië en de Filipijnen betalen klanten vaak bijna het zelfde tarief voor een yogales als in Europa. Een yogadocent niet betalen is in zo’n geval meer uitbuiting dan energetische uitwisseling en goed ondernemerschap.

Nu is dit onze keuze en dat hoeft niet per se de jouwe te zijn. Veel yogadocenten die reizen hebben net een docentenopleiding gedaan en vinden het prima om tegen kost en inwoning te werken, als ze maar ervaring op kunnen doen.

Dus vraag jezelf vooraf af wat je nodig hebt. Als een bed en een maaltijd voldoende is: “Go for it!”

Welke bestemming

Van Gili Trawangan hadden we een jaar geleden nog nooit gehoord. Het zelfde goldt voor het Maleisische kustplaatsje Marang. Gili T bleek een eiland vol zuipende jongeren te zijn en Marang ligt in een conservatief islamitisch gebied.

De energie die zulke plaatsen afgeven komt niet overeen met de energie die wij nodig hebben. Hieraan zit geen waardeoordeel over deze plekken, maar je moet je afvragen of dat een plek is waar je les wilt geven.

Waar wij achter zijn gekomen is dat er meer vraag naar yoga is op plekken waar gesurfd wordt. Veel surfers zien de voordelen van yoga en als je zelf wel eens gesurfd hebt dan weet je dat je op een surfplank overeenkomsten in houdingen tegenkomt; en dat heb ik het niet alleen over balans. Wij kwamen de afgelopen tijd steeds op plekken waar niet gesurfd maar gedoken wordt. Duikers zijn minder geïnteresseerd in yoga hoewel wij ze veel over goed ademen zouden kunnen leren.

Volle potentieel

Het leven van je volle potentieel als mens en yogadocent. Dit is wat wij onszelf en eenieder gunnen, dus of je nu yogadocent bent of iets totaal anders, realiseer je dat je iedere dag een keuze hebt om het anders te doen. Ons jaar is financieel gezien geen succes en we hebben ook minder gewerkt dan we hadden gewild, maar we hebben veel geleerd van de problemen waar we tegenaan zijn gelopen.

 

2 soorten van angst en 5 vormen van liefde

Het is 11 december 2015. Ik zit naast Roos in de trein onderweg naar Brussel waar ik haar trakteer op een verlaat verjaardagscadeau. Het is een maand na de aanslagen in Parijs en nog drie maanden voor de aanslagen in Brussel als mijn eerste gedachten over dit artikel door mijn hoofd schieten.

In die dagen na Parijs ben ik heel erg bezig met die voortvluchtige jongen uit Brussel. Vaak zie je foto’s van mensen die gezocht worden waarbij de gezichtsuitdrukking afschrikwekkend is, een echte crimineel. Bij Salah Abdesalam had ik dat gevoel niet, knappe kerel, sympathiek hoofd, liefde in z’n ogen. Natuurlijk had ik geen symphatie voor de man en zijn kompanen; hoe kun je begrip opbrengen voor mensen die hun essentie (liefde) hebben uitgeschakeld voor een onzichtbaar ideaal. Ik vroeg me af hoe een mens zover komt. Waarom een mens dat, waarschijnlijk, uit liefde geboren is zoveel kwaad kan berokkenen.

In Rotterdam stapt een jongeman in de coupé, plaatst zijn koffer in het rek boven ons en gaat vervolgens een heel eind verder in een ‘vierzits’ zitten. Na elke aanslag sinds 9/11 neem ik me voor om me niet te laten verleiden om alle Moslims over één kam te scheren en zeker niet te gaan roepen dat de grenzen dicht moeten omdat er wel eens schorriemorrie tussen de vluchtelingen zou kunnen zitten. Kortom, me niet te laten leiden door angst!

Ik vraag me af of dezelfde gedachte in me op was gekomen als er een ‘Jeffrey’ met een bomberjack en een Feyenoord-sjaaltje hetzelfde had gedaan.

Ik had hooguit gedacht: “Het duurt nog wel effe voor jullie weer kampioen worden!” Ik neem het mezelf kwalijk dat ook ik uit een unheimisch gevoel van het zien van een Noord-Afrikaanse man, met overigens ook weer een heel sympathiek gezicht, heel anders naar zo’n koffer-moment kijk. Bovendien, misschien is het wel een Spanjaard, zo groot zijn die uiterlijke verschillen niet namelijk; de verschillen zijn me aangepraat.

Angst is een slechte raadgever, zo luidt een Nederlands spreekwoord. Toch leven we in een wereld waar we continu worden gewaarschuwd voor gevaar. In de kerk leerde ik ooit dat God alles zag en dat ik in de hel zou kunnen komen, op school deed ik heel hard mijn best omdat zittenblijven falen was, als accountmanager voor verzekeringsmaatschappijen waarschuwde ik mensen tegen allerlei gevaren om mijn eigen provisie zo hoog mogelijk te laten stijgen.

Angst is een ongrijpbaar fenomeen, maar wel begrijpelijk.

De angst die er heerst voor terreur is dat ook, zeker omdat het steeds dichter bijkomt. Maar komt het wel dichterbij? Of is het de media en vooral de sociale media die de angst vergroot? Een interessant artikel hierover las ik onlangs in het NRC.

Een andere vorm van angst die ik sinds een paar maanden heel hard in mijn gezicht krijg is faalangst. Zomaar ineens, tijdens mijn laatste teacher training in Mallorca, voelde ik een enorme angst om te falen in mijn lichaam afdalen. “Wie denk je wel niet dat je bent dat je jezelf yogadocent durft te noemen, je bent toch nooit ergens goed in geweest, toen je klein was vond ik je al een sukkel en dat ben je nog steeds, stop er maar mee voordat je jezelf begint te geloven, nep-goeroe!” Zomaar, een paar gedachten die levensecht door mijn hoofd spookten.

Die faalangst werd de afgelopen maanden alleen maar groter. Soms was het even weg, dan kwam het in alle hevigheid terug. Ik had natuurlijk alles opgegeven wat zekerheid gaf dus op zich is het niet zo gek dat ik een beetje last had van angst af en toe, maar zo heftig dat ik er nu nog steeds mee rond loop had ik zelf nooit verwacht.

Aangezien ik nogal veel en vaak nadenk ben ik uiteindelijk op zoek gegaan naar de oplossing. Ik heb me niet afgevraagd waarom ik die angsten ineens had. Ik vroeg me af hoe ik er van kon komen.

5 vormen van liefde

Ik had het al over dat, in mijn optiek, liefde onze essentie is. Liefde is wat we nodig hebben, wat ons voedt en zorgt dat we ons veilig voelen; zonder angst dus. Aangezien mijn perspectief het yoga-perspectief is heb ik gezocht naar vormen van liefde in de yogafilosofie.

1. Kama

Seksuele aantrekkingskracht. Hoe goed voel je je na een vrijpartij met iemand die je fysiek ongelooflijk aantrekkelijk vindt?! Zelfs als dit je nog nooit is overkomen kun je iets van de euforie voorstellen als je alleen al een lief woord of glimlach krijgt van een persoon die je heel mooi vindt.

2. Shringara

De romantische liefde, de liefde van de eerste tijd in een nieuwe relatie en hopelijk ook nog lang daarna. Vrijen, knuffelen, hand in hand lopen met je geliefde geeft je een heerlijk gevoel van veiligheid. De hele wereld kan je gestolen worden, je leeft zonder angst en geniet van elk moment samen. Mocht je vergeten zijn hoe dit voelt, denk dan eens terug aan de eerste tijd van je relatie. Als je het je niet meer kunt herinneren dan heb je iets om over na te denken. 😉

3. Maitri

De liefde van compassie. Liefde voor wat leeft. Dat kan voor de één een bos bloemen betekenen, voor de ander dieren of kinderen. Compassie is makkelijker voor je eigen kind dan dat van een ander, maar je kunt heel eenvoudig in compassie oefenen door bijvoorbeeld naar iemand te glimlachen op straat, gewoon omdat het kan. Je geeft daarmee niet alleen de ontvanger een goed gevoel, maar je zelf ook.

4. Bhakti

Dit wordt glad ijs want veel mensen hebben moeite met de naam God, maar Bhakti staat voor toewijding aan het allerhoogste. Als je nog niet bent afhaakt door, daar heb je hem weer, het woord God dan kan ik je nu vertellen dat het allerhoogste geen mannelijke verschijning met een lange baard hoeft te zijn. Het allerhoogste kan iets in jezelf zijn of op een vreedzame wijze actief zijn om een doel na te streven. Een voorbeeld van mensen die Bhakti beoefenden zijn Mahatma Gandhi, Nelson Mandela; en ik natuurlijk, als ik van mijn faalangst af wil komen.

5. Atma Prema

Grenzeloze zelfliefde. Deze vorm van liefde moet je niet verwarren met overdreven zelfverzekerdheid, arrogantie of borstklopperij. Deze liefde gaat verder dan het ego, het is liefde voor je diepe zijn. Het is de realisatie dat, ondanks al je prachtige en hele stomme karaktereigenschappen, je één bent met alles en iedereen. Als je deze vorm van liefde kunt voelen voor jezelf dan zul je dat ook onvoorwaardelijk kunnen voelen voor alles wat leeft.

Of het nu seks is, romantiek, compassie, een hoger doel nastreven of grenzeloos en onvoorwaardelijk liefde voelen voor elke atoom in deze wereld, het blijft iets waar je bewust mee om moet gaan.

Romantische en seksuele liefde blijven niet als je berust en stil gaat staan en geen aandacht meer geeft aan je partner. Die glimlach naar de dame achter de kassa moet je bewust doen want anders ben je door je drukke schema alweer onderweg zonder dat je je kan herinneren of je je pinpas nu wel of niet terug hebt gestopt in je portemonnee. De dingen waar je voor staat en de mensen om wie je geeft met liefde benaderen is iets waar je aan moet blijven werken.

Mijn conclusie na het schrijven van dit artikel en heel veel denk- en voelwerk is dat ik er mag zijn, in welke hoedanigheid dan ook, maar ik zal moeten blijven werken aan alle vormen van liefde.

10 dagen stilte

Dit blog verscheen alweer ruim twee jaar geleden op mijn vorige website stadsyoga.nl. Over ongeveer twee weken ga ik weer voor tien dagen de stilte opzoeken. Iedere retraite is weer anders zeggen de ervaringsdeskundigen dus binnenkort zal er een ander blog verschijnen met mijn laatste ervaringen. Dit is dus deel 1 over Vipassana. Ik kan niet wachten op deel 2.

Vipassana

De allereerste keer dat ik het fenomeen Vipassana tegenkwam was in het boek: 12 Goeroes, 13 Ongelukken van Johan Noorloos, die 4 jaar later één van de leraren van mijn docentenopleiding werd. Zo’n retraite heeft me altijd al geboeid en vanaf het moment dat we in de opleiding het boek The Art of Living van William Hart moesten lezen besloot ik dat ik dit een keer moest ervaren.

Tijdens de diploma uitreiking zei docente Anat Geiger: “Denk niet dat je er nu bent, nu je jezelf yogaleraar mag noemen, de meesten van jullie kunnen nog geen 10 minuten stilzitten en ook dat is yoga. Ik dacht: “Ik kan nog niet eens 1 minuut stilzitten!” en ik wisselde voor de zoveelste keer van houding.

De Vipassana-retraite zie ik dan ook echt als een logisch vervolg van mijn yoga-opleiding. Naast de beroepsmatige keuze is het ook nog eens een manier om als mens te groeien.

Eerste kennismaking met onthechten

Rosanne en ik nemen afscheid van elkaar alsof het een gewone werkdag is. Wij doen alles samen, we werken in het zelfde gebouw, haar vrienden zijn mijn vrienden en andersom. Het wordt dus een echte oefening in onthechten.

Bij binnenkomst moet ik een vragenlijst invullen en een handtekening zetten met de belofte dat ik 10 dagen ga blijven en dat ik me ga houden aan de gestelde voorwaarden. Ik moet mijn telefoon meteen inleveren. Vanaf het moment dat ik op mijn kamer ben en me realiseer dat ik niet even mijn vrouw kan appen of een foto kan maken van een prachtige boom met een koolmeesnestje geeft me een gevoel van gevangenschap. Als vervolgens een uur later het hek wordt gesloten wordt dat gevoel absolute waarheid. We krijgen een laatste avondmaal waar ik twee keer van opschep want de komende dagen krijg ik veel minder te eten dan ik gewend ben.

En dan nu mediteren

We gaan de meditatiezaal in en ik word naar mijn plek gewezen. Een kussen van een vierkante meter is mijn plek de komende tien dagen. De voorste plekken bestemd voor ervaren studenten; ik zit op de op een na laatste rij.

De hele cursus zal de leraar, S.N. Goenka middels een bandopname tot ons spreken en ons de techniek leren. Twee assistent-leraren zijn lijflijk aanwezig en zullen ons persoonlijk begeleiden. Als we twintig minuten verder zijn verwissel ik voor de derde keer van houding. “Dit gaat zwaar worden!”

We moeten officieel bevestigen dat we ons houden aan de ‘Silla’ wat inhoudt dat we niet mogen praten, geen levende wezens mogen doden, geen seks mogen hebben, niet mogen stelen, niet mogen liegen en geen alcohol of drugs mogen gebruiken. De oud-studenten moeten daarbovenop nog beloven dat ze geen make-up of sieraden dragen, niet mogen slapen op luxe matrassen en daarnaast niets meer mogen eten na 12 uur ’s middags. Gelukkig mag ik nog wat fruit eten bij de thee om 17 uur.

Meneer Goenka neemt tussen zijn lezingen door ook nog tijd voor het zingen van Mantra’s. Het enige is, de man heeft niet bepaald een zangstem. Het gekrakeel doet ieders oren ontploffen, althans dat denk ik want ik kan het niemand vragen. Gelukkig is het na anderhalf uur en dus een keer of twintig van positie veranderen afgelopen voor de eerste avond. “Oh, wat mis ik Rosanne!”

De eerste nacht en dag

Ik kom moeilijk in slaap en de uren die ik slaap zijn onrustig. Om 4 uur gaat de gong en mijn kamergenoten en ik staan meteen naast ons bed om naar de ochtendmeditatie te gaan. We moeten een stuk door de tuin lopen naar de zaal en dat is genieten, want de volle maan verlicht de tuin. Ik neem plaats op m’n kussen en begin met een poging tot mediteren. In de zaal heerst een serene rust, af en toe snuit iemand z’n neus of moet er iemand hoesten. “Laat er nu iemand gewoon een scheet?” denk ik. Om een paar seconden later te denken: “Ja dat was een scheet. Wat een lucht!”

De ene gedachte komt en de andere gaat. Tussen de gedachten door verwissel ik weer eens van houding. Ik denk dat ik de enige ben en zoek naar mensen die ik ook zie verwisselen van houding. “Gelukkig, ik ben niet de enige!” Maar wel één van de weinige!”, maak ik mezelf wijs.

Om half 6 komen de assistent-leraren binnen. “Zo, lekker uitgeslapen?”, denk ik en ik moet om mijn cynisme lachen. Om 6 uur schrik ik op van het gekrakeel van Goeroe Goenka. Tot half zeven gaat het door. Daarna is er ontbijt. Met m’n gezicht naar de muur eet ik van mijn yoghurt met vruchten en een boterham met pindakaas, waarna ik terugkeer naar m’n kamer om nog even te slapen.

Om 8 uur begint de verplichte groepsmeditatie. Goenka legt ons uit dat we bezig zijn met de aanloop naar de echte meditatietechniek. De eerste techniek heet ‘Anapana’ wat neerkomt op het waarnemen van je ademhaling. De komende drie dagen zullen we hier verder mee oefenen en langzaam toewerken naar steeds subtielere waarnemingen.

Om 9 uur hebben we een korte pauze. Een kwartier later bedenk ik me dat je weet dat je vroeg opstaat als je er al een halve werkdag op hebt zitten en er nog steeds dauw op het gras staat. Over werken gesproken, de anderhalve VVD-er die ik ken zal wel denken: “Ga eens werken in plaats van een beetje je tijd te zitten verdoen!” Ik ben het met ze eens. “Wat is dit zonde van mijn tijd. Wat levert zitten nou op?”

Na de lunch wandel ik de tuin in. Het is er prachtig en ik zal er in de rest van de anderhalve week vele uren in doorbrengen, maar de eerste dag ben ik vooral boos, gefrustreerd en verdrietig. Zodra ik aan Rosanne denk moet ik huilen. Als ik in de meditatiezaal zit ben ik boos. Boos op Goenka, met z’n kut-stem, boos op de assistent-leraren dat ze daar alleen maar een beetje recht op zitten en verder geen ‘fuck’ uitvreten, maar vooral op mezelf omdat ik dit allemaal denk, dat ik dit zelf wilde en dat ik het nu al wil opgeven, zoals ik alles snel wil opgeven als ik buiten m’n comfort zone kom.

’s Avonds is er een lezing van de oude man. Als nieuwe student wordt me geadviseerd te luisteren naar de vertaling in het Nederlands. Eigenlijk wil ik liever naar de Engelse versie luisteren, maar aangezien de Nederlandse lezing elders op het terrein is besluit ik toch daar heen te gaan. Ik heb namelijk nu al een gruwelijke haat jegens de grote meditatiezaal. De stem van de vertaling lijkt op een EO-presentator uit de jaren tachtig. Het is nog erger dan het gebroken Engels van de Indiër. Dag 1 blijft een dag vol weerstand.

Dag 2

“Dag 2 is de dag dat mensen met een zwakker karakter besluiten te vertrekken.”, aldus meneer Goenka. Ook al wil ik nog zo graag weg, ik ga niet want heb namelijk géén zwak karakter. Eén van mijn kamergenoten heeft het duidelijk ook zwaar want hij is continu geluid aan het maken, aan het zuchten en probeert non-verbaal contact te zoeken met mij en de andere kamergenoot. Ik mag er helaas niets van zeggen, maar ik erger me kapot aan hem. Gelukkig zijn mijn kamergenoten gedurende de vrije meditatie-uren in de grote zaal terwijl ik lekker rustig alleen op de kamer ben. Ik haat de grote zaal nog intenser dan gisteren.

De tuin is nog steeds mijn huilgebied, mijn verdriet is alom aanwezig; mijn boosheid en frustratie is wat minder vandaag.

’s Avonds bij de lezing zit ik naast de irritante kamergenoot, maar als we na de lezing voor de laatste verplichte meditatie in de zaal plaatsnemen zie ik dat zijn kussen leeg blijft. Ik denk dat hij naar bed gegaan is: “Boef!”, denk ik.

Als ik op de kamer terugkom zie ik dat zijn bed leeg is. Ik bedenk me dat hij waarschijnlijk de tuin is in gegaan. Als ik net in bed lig valt me pas op dat zijn dekbed slordig op het bed ligt en dat zijn koffer weg is. Ik ben geschokt als ik merk dat hij er tussenuit geknepen is. Opgelucht, maar ook een beetje boos dat hij het opgegeven heeft pieker ik mezelf in slaap. “Ik ben niet weggegaan!”

Dag 3

Ik heb lang wakker gelegen en heb heel naar gedroomd. De hele derde dag ben ik verdrietig en boos. Verdrietig omdat ik Rosanne niet bij me heb en boos op mijn weggelopen kamergenoot. Het enige wat er mooi is op deze zaterdag is de lunch. Een heerlijke curry en broccoli, mijn favoriete groente. Het weer is ook slecht vandaag waardoor ik veel uren slapend doorbreng. Zelfs tijdens de meditaties val ik continu in slaap. Volgens Goenka is dag 2 voor de meesten de zwaarste, maar dag drie is voor mij veel zwaarder.

Dag 4

Als op dag 4 de gong gaat besluit ik me nog een keer om te draaien. De eerste twee uur van de dag mag je ook op je kamer mediteren en ik ga lekker een slaapmeditatie houden. Ik heb vreselijk gedroomd. Ik had besloten me aan te sluiten bij de Koerden die tegen IS vechten in Syrië.

Om half 6 besluit ik alsnog mijn bed uit te gaan omdat ik eigenlijk niet meer in slaap kan komen, wat waarschijnlijk komt uit een schuldgevoel dat ik aan het spijbelen ben. Ik ga eerst wandelen in de tuin. Het is nog donker en ik ben alleen want eigenlijk zou ik moeten mediteren. Als de bewaker van de parkeerplaats met zijn zaklamp naar me seint voel ik me schuldig en ga ik alsnog de zaal in. Spijbelen is nooit mijn beste eigenschap geweest.

Het gekrakeel is weer begonnen, maar ik begin er aan te wennen. Alles went blijkbaar!

Na het ontbijt wandel ik terug naar het slaapgebouw. Aan de overkant van de straat zit een soort jongerenkamp waar keihard ‘Partysquad’ opstaat. Ik kan het niet laten om heel even te dansen.

De techniek

Dag 4 is Vipassana dag en dat betekent dat we vandaag kennis maken met de echte techniek die de Boeddha ooit ontdekte en hem verlichtte.

De kraakstem van Goenka legt de techniek heel eenvoudig uit en herhaalt alles minstens drie keer dus mijn weerstand loopt weer op. Als hij na veel gewauwel eindelijk uitlegt wat we gaan doen de komende week word ik ontzettend kwaad: “Ga je me nu vertellen dat ik een week lang een ‘fucking bodyscan’ moet gaan doen!” Jezus, dat ik had ik zelf ook kunnen bedenken, Goeroe!”

Bovendien lijkt de herhalingsdrang van de goeroe nog groter te worden waardoor ik me nog meer erger. “It can be a prickling sensation, it can be a tickling senstation, it can be……..en dat dan een keer of vijftien per dag; en als hij klaar is wordt het ook nog eens letterlijk in het Nederlands vertaald. De boosheid houdt een paar uur aan, ik verzet me hevig, maar iets houdt me toch op mijn kussen.

’s Avonds voegt Goenka er nog iets extra aan toe: mediteren met vastberadenheid, wat inhoudt dat je drie keer een uur niet mag bewegen. Ik weet niet hoe ik het heb, ik kan nog geen twee minuten stilzitten.

Aangezien het niet anders is besluit ik het toch maar te proberen. Ik heb inmiddels een houding gevonden die ik redelijk volhoud en ik houd me aan de instructie van de leraar. Het valt niet mee want in de eerste vijf minuten schiet er een hevige pijnscheut in m’n linkeroor. Het lukt me redelijk om de pijn waar te nemen, maar er verder geen aandacht aan te geven, maar door te gaan met mijn minutieuze bodyscan. Als ik een paar minuten later bij mijn bodyscan bij m’n linkeroor ben is de pijn al weer weg. Het zelfde gebeurt bij mijn slapende voet. Ik ben op dat moment bij m’n rechterarm met m’n aandacht. De prikkeling in m’n voet is vreselijk maar het lukt me toch om er vanaf een afstand naar te kijken. Even later is de slapende voet stil om de rest van de week niet meer terug te keren. Niet veel later voel ik een druppel over mijn gezicht oplopen. Ik voel me redelijk prettig, maar ik merk dat de tranen over m’n wangen lopen. Even begin ik de techniek te omarmen, omdat ik merk dat het werkt. Mijn lichaam denkt er overigens heel anders over en begint te schudden. Al m’n spieren trekken zich samen en laten weer los. Mijn lichaam wil bewegen; dat is wat het doet, iedere dag en het wil niet anders. Ondanks het schudden blijf ik in m’n hoofd rustig en ik voel een grote blijdschap dat ik een uur lang zo goed als stil te hebben gezeten.

Ondanks mijn blijdschap slaap ik opnieuw onrustig. Het is opnieuw één en al dood en verderf in mijn dromen.

De volgende dagen

De volgende dagen zijn het zelfde. Goenka neemt ons dieper de techniek in door de bodyscan steeds minutieuzer te maken. Ik heb na dag 4 besloten dat ik de techniek wil leren en dat het me wat gaat opleveren. Het verzet is er nog wel maar minder vaak en minder heftig. Bij het besluit dat ik heb genomen heb ik ook besloten om minder uren te proberen te mediteren, maar de verplichte uren keihard te werken. Het maakt mijn leven binnen wat aangenamer, wat mijn vrouw zou omschrijven als: “Je loopt de kantjes er weer van af, Anemaat!”

Tijdens één van de ochtendmeditaties voel ik mijn hele lichaam doorstromen met waarnemingen. Sensaties aan de buitenkant, maar ook steeds dieper in mijn lichaam. Er ontstaan ruimtes tussen gedachten, hoewel ik inmiddels ook geleerd heb dat gedachten nu eenmaal ook bij ons horen. Je moet ze alleen niet zoveel importantie geven als ze zelf zouden willen.

Tijdens het mediteren voel ik nauwelijks meer pijn in mijn lijf wat bijzonder is want pijn is het grootste probleem. Niet mogen praten, weinig te eten krijgen, om 4 uur opstaan, het is allemaal veel minder erg dan ik dacht, maar die godvergeten pijn was het ergste die eerste dagen. Eén plekje halverwege mijn ruggengraat blijft pijnlijk.

Het is een plek die ik ken. Mijn fysiotherapeut heeft pas nog aan mij gesleuteld en heeft opnieuw niets bijzonders aan dat stukje wervel kunnen ontdekken, maar een paar jaar geleden drukte een haptonoom een keer op die plek en ik barstte spontaan in huilen uit; geen idee waarom!

Terwijl ik me zelf af-scan voel ik mijn wervel en opeens kom ik weer in een droom over oorlog. Mijn wervel wordt een rond gat en iets in mijn hoofd vertelt me dat het gaat om een kogelgat. “Ik ben doodgeschoten in een vorig leven.” bedenk ik me en meteen schrik ik op. Ik ben er namelijk niet van overtuigd dat er leven is na de dood wat de priesters mij hebben proberen wijs te maken en ook al wil ik heel graag geloven in reïncarnatie, ik ben nog altijd niet overtuigd.

Paracetamol

De dagen zijn lang en gaan traag voorbij. Ik heb zo’n zin in lezen dat ik de bijsluiter van de paracetamol ga lezen. Tijdens mijn wandelingen in de tuin geef ik alle andere mannen een naam. Eentje noem ik Willem Holleeder, een ander noem ik Leo Blokhuis etc. Het is een vorm van tijddoding, maar het is ook typisch menselijk, want wij plakken overal graag een label op. Een andere vorm van tijddoden is rekensommetjes maken. Ik zie een vliegtuig over vliegen en volg hem een minuut of vijf. Ik bereken vervolgens dat het vliegtuig na vijf minuten 150 km verder is en dat ik dus 150 km in de verte kan kijken.

Tijdens de volgende meditatie zegt mijn ego ineens: “Nee lul, dat kan toch nooit!” Ik maak de rekensom opnieuw en opnieuw om steeds weer op 150 uit te komen. “Waar was ik ook al weer? Bij m’n gezicht, m’n rug. Oh nee, het is 15 km. Of toch niet?”

Ik ben duidelijk niet de enige die de tijd doodt met nonsens, want de man die ik de ‘psychopaat’ ben gaan noemen legt steeds dakpannen uit het schuurtje over de paden zodat de stroom mieren niet doodgetrapt kunnen worden. Een ander, die ik Paulus de Boskabouter noem ruimt iedere dag de dakpannen weer op. De VVD-ers komen iedere dag even terug in mijn gedachten.

Geluk door gelijkmoedigheid

Op dag 6 of 7 realiseer ik me in de tuin ineens dat me heel gelukkig voel. De pijn is er bijna niet. Voor mijn doen is er weinig verzet in me, ik mis Rosanne wel, maar ik voel eigenlijk alleen maar liefde en geen verdriet als ik aan haar denk. Ik voel sowieso veel liefde. De merels, de koolmeesjes, de eekhoorns, het salamandertje, ik vind ze allemaal even lief. Ik voel de gelijkmoedigheid die Goenka steeds noemt. Op een kritisch moment vind ik die gelijkmoedigheid ook wel een beetje lijken op vlakheid die psychiatrisch patiënten krijgen als ze hun medicatie goed gebruiken, maar er is overwegend tevredenheid en liefde in mij.

Liefde

Op één van de avondlezingen vertelt Goenka een verhaal over een koning en koningin die allebei volgens de vipassana-traditie mediteerden. De koning vraagt op enig moment aan zijn vrouw of zij wel van hem houdt, waarop zij antwoord dat ze daar in haar meditatie over nagedacht heeft en tot de conclusie is gekomen dat ze eigenlijk alleen maar van zichzelf kan houden. Door dit verhaal herinner ik mij een enorme boosheid die ik kreeg toen ik Ekhart Tolle’s, Een Nieuwe Aarde las. Tolle suggereert hierin dat onvoorwaardelijke liefde niet bestaat binnen een relatie. Aangezien ik nogal close met mijn vrouw ben was ik ongelooflijk kwaad op Tolle. Na het verhaal van Goenka moet ik hem toch gelijk geven, ofwel, ik begrijp nu wat hij bedoelt. Ik houd niet onvoorwaardelijk van wie dan ook; en niemand houdt onvoorwaardelijk van mij. Dat kan helemaal niet want wat ik ook geef of krijg, er wordt altijd iets verwacht, een kus, een lief woord, waardering.

Sociaal doen

Op de avond van dag 9 krijgen we te horen dat de stilte de volgende ochtend na de ochtendmeditatie verbroken zal worden. Hoe erg ik er ook tegenop zag om niet te mogen praten, het bericht dat ik me morgen weer sociaal moet gedragen voelt heel ongemakkelijk.

De volgende ochtend wandel ik in de tuin, genietend van de stilte. Deze tuin waar ik zoveel rondjes heb gelopen zal over een paar uur anders voelen. Mensen zullen elkaar weer aanspreken, groeten, waardoor de hele energie anders zal aanvoelen. Ik ben blij dat ik morgen Rosanne weer ga zien, maar het praten met vreemden, daar zie ik als een berg tegenop.

Als het een paar uur later zover is zijn we allemaal net uit meditatie gekomen, dus veel wordt er nog niet gepraat op het pad naar de eetzaal. Eenmaal daar aangekomen is de eerste schroom er snel van af en ik merk dat ik al snel ‘mezelf’ weer ben. Het is doodvermoeiend dat praten en na een half uur begint m’n stem al schor te worden.

De reden dat op dag 10 al gepraat mag worden is om ons langzaam te laten wennen aan de echte wereld waar we morgen weer in terecht komen. Hoewel het weer snel went en ook mijn stem zich snel herstelt heb ik nu eigenlijk geen zin meer om te mediteren. Toch worden we nog twee keer een uur verwacht in de zaal. Tijdens de middagmeditatie wordt snel duidelijk waarom het stil zijn zo goed is geweest. Mijn gedachten maken overuren en een uur stilzitten is vrijwel onmogelijk, terwijl dat zo goed ging de afgelopen week.

Anicca

De ochtend van dag 11 stap ik nog tijdens de laatste klap op de gong onder de douche. Ik mag er uit vandaag. Er is nog een vroege meditatie en een laatste lezing van Goenka. De laatste loodjes zijn het zwaarst maar zoals Goenka zelf zegt: “Anicca, Anicca, Anicca” Alles verandert continu, alles gaat weer voorbij, dus dit ook.

Omarm je demonen met Yin Yoga

We hebben ze allemaal: onzekerheden, angsten, twijfels. We ervaren allemaal pijn en verdriet. Ook die succesvolle buurman of je altijd lachende collega. Allemaal hebben we een innerlijke wereld, waar velen van ons maar weinig contact mee hebben.

En juist dat contact maken met onszelf, met echt voelen en ervaren wat zich daar van binnen afspeelt, zou ons zo kunnen helpen. Heel vaak duwen we gevoelens van onzekerheid en angst weg, we willen er niet aan. Als we ze wegduwen, hoeven we er niet mee te ‘dealen’. Maar niets is minder waar.

Het wegduwen of negeren van gevoelens kan ertoe leiden dat we het contact met onszelf volledig kwijt raken, met alle gevolgen van dien. Het resultaat kan een burn-out zijn, depressie, of op zijn minst onszelf ongelukkig en niet tevreden voelen.

Die gevoelens van verdriet, pijn, onzekerheid en twijfel, noem ik demonen. Eigenlijk alle gevoelens en emoties die ervoor zorgen dat we niet ons volle potentieel kunnen leven, zijn demonen. Ze staan een gelukkig leven in de weg. Maar vergeet niet, ze horen er wel bij.

Die demonen horen bij ons. Zoals gezegd, iedereen ervaart deze gevoelens wel eens. Iedereen heeft onzekere momenten en angsten. Echt iedereen! De truc zit hem in het omarmen van deze gevoelens en gedachten.

Om de ‘negatieve’ gedachten en gevoelens te omarmen, zullen we ze eerst aandacht moeten geven. Laat het licht op ze schijnen. In feite zijn al onze demonen wonden van onze ziel die liefde en aandacht nodig hebben, of het nu kleine of grote wonden zijn.

Onze angsten, onze pijn en verdriet, ze komen ergens vandaan. Je hoeft niet altijd helemaal te analyseren waar ze vandaan komen, maar erken dat ze er zijn. Straf jezelf niet als je je onzeker of angstig voelt, maar kijk met liefde naar dat gevoel en omarm het. Daarmee haal je vaak de angel eruit en wordt het gevoel al een stuk minder heftig.

Op Bali offeren de Hindoes bloemen, eten en wierook aan de goden. Niet alleen aan de goden die iets voor ze kunnen betekenen, maar ook aan de kwade geesten, aan de demonen. Op die manier geven ze aandacht aan het negatieve, aan het donkere. Die kant hoort tenslotte ook bij het leven.

De Balinezen erkennen dus dat er kwade geesten zijn. En die kwade geesten, die zitten in ons. Door dit te erkennen en er zelfs liefde en aandacht aan te geven, geef je de ruimte aan je volledige zelf, aan het hele plaatje. Niemand is alleen maar sterk, blij en gelukkig. Er hoort een donkere kant bij die het licht extra kan laten schijnen. De witte en zwarte stip in het Yin Yang teken.

Pas als je alles wat je voelt en denkt volledig omarmt en lief hebt, kun je een connectie maken met je innerlijke wereld, je ziel.

Een serie om je hart te openen en je demonen te omarmen

Yin Yoga kan enorm helpen met het contact maken met je innerlijke wereld. Bij Yin houden we de houdingen langer aan, tussen de 3 en 5 minuten per houding. Het zijn meestal liggende en zittende houdingen. Juist dat stil zijn in een houding voor een langere tijd, geeft je de gelegenheid om je lichaam en je gedachten te observeren. Het nodigt uit tot introspectie. Yin Yoga daagt je uit om je weerstand te laten varen en alle omstandigheden te omarmen, precies zoals ze hier en nu zijn.

Het omarmen van je demonen vraagt om een open hart. Pas als je hart open is, als je open staat voor de wereld om je heen én je innerlijke wereld, kun je je angsten en onzekerheden de liefde en aandacht geven die ze verdienen.

Deze serie Yin houdingen openen het fysieke en emotionele hart. Ze stimuleren de hart- en longmeridianen. De longmeridiaan loopt van de voorkant van de schouder, over de arm, naar de duim. De hartmeridiaan loopt van de oksel, over de arm naar de pink. Meridianen lopen altijd zowel links als rechts, dus in dit geval over beide armen. In het Latijn vertaal je de long als ‘spirale’. Het is dus geen toeval dat de longen inspiratie en spiritualiteit symboliseren. Er is een grote (energetische) connectie tussen het emotionele hart en de schouders. Daarom zitten er ook een paar schouderopeners in.

Weet dat een Yin Yogahouding best een beetje oncomfortabel mag aanvoelen. Als je echter scherpe pijn voelt, pas dan de houding aan of kom uit de houding. Probeer zo langzaam mogelijk van houding naar houding te bewegen. We proberen het parasympathische zenuwstelsel te stimuleren, dus hoe rustiger we bewegen, des te beter.

Hartopener op bolster

Leg de bolster (of een opgerolde deken) in de lengte van je yogamat. Ga erop liggen, zodat je hoofd nog steeds op de bolster ligt. Zorg dat je hoofd wat hoger ligt, je kunt dus nog een dekentje of kussen onder je hoofd leggen, of leg iets onder de bolster zodat die ‘schuin’ staat.

De armen mogen wijd, om de hart- en long meridianen te stimuleren, die in de armen lopen. Sluit je ogen, ontspan je gezicht en kaken. Probeer met iedere uitademing van spierspanning los te laten, laat je helemaal wegzakken op de bolster en in de mat. Blijf 5 minuten in deze houding.

Cat-Cow

Om het lichaam na iedere Yin houding te neutraliseren, zodat het bloed en de energie weer vrij door het lichaam kan stromen, kun je op je rug of op je buik liggen op de mat. Je kunt in plaats daarvan ook een paar keer de Kat en de Koe doen.

Ga op handen en knieën zitten. Plaats je polsen onder je schouders, en je knieën onder je heupen. Wreven raken de mat. Op je inademing til je je hoofd op, je borst gaat omhoog, en je krult je staartbeen (je billen) omhoog, waardoor je je rug hol maakt. Op je uitademing gaat je kin naar je borst en maak je je rug bol. Gebruik ook de kracht in je armen om je rug zoveel mogelijk op te laten bollen.

Herhaal dit 10 keer. Je kunt deze Cat-Cow na iedere Yin houding in deze serie doen, doe hem dan telkens 10 keer.

Childpose met bolster

Vanuit de Cat-Cow breng je je billen richting je hielen, je gaat naar een Childpose (Balasana, Houding van het Kind). De grote tenen raken elkaar. Breng je voorhoofd op de mat. Wat anders is in deze Childpose, is dat je je armen op een bolster legt, zodat je armen wat hoger zijn dan je hoofd. Daardoor stretch je je schouders. Je kunt natuurlijk ook een opgerolde deken of een kussen gebruiken.

Blijf 5 minuten in deze houding. Is de houding niet comfortabel voor de benen, kun je een strak opgerolde deken of handdoek tussen je knieholtes leggen. Je kunt ook experimenteren met je knieën verder of minder ver uit elkaar brengen, of de bolster onder je armen omhoog of omlaag schuiven. Zoek naar de stretch bij je schoudergebied. Onthoud: een Yin Yogahouding mag best een beetje oncomfortabel aanvoelen.

Schouderopener met bolster

Je kunt eerst nog een Cat-Cow doen voordat je naar deze houding gaat.

Ga op je zij liggen. Onder je oksel leg je een bolster (of een strak opgerolde deken) en je hoofd ondersteun je met je hand. Buig je knieën een beetje voor je balans. Je vrije hand kun je plaatsen waar je wilt.

Laat je hele lichaam zwaar worden. Zorg dat je wat druk of stretch voelt rond het okselgebied, daar richting het schouderblad. Daar zitten veel Triggerpoints, dus het kan daar gevoelig zijn. Voel je weinig stretch, kun je altijd je elleboog wat verder van je af schuiven. Blijf 5 minuten in deze houding.

Doe vervolgens 10 keer de Cat-Cow en doe dan de andere kant.

Spiderman

Ga op je buik liggen, met één been opgetrokken in een hoek van 90 graden. Maak een kussentje van je handen waar je een wang op kunt leggen. Op die manier krijgen de schouders een lichte stretch.

Dit is een heerlijke relaxhouding. Mocht je last van je nek hebben, dan is deze houding weer wel een uitdaging. Als je ergens weerstand voelt in je lichaam, probeer daar dan naartoe te ademen. Met elke uitademing, kijk of je iets van die spanning los kunt laten. Blijf 5 minuten in deze houding.

Sfinx

Blijf op je buik, leg je onderarmen op de mat, je ellebogen op schouderbreedte. Je ligt nu in de Sfinx, een achteroverbuiging. Bepaal zelf hoe groot je de achteroverbuiging maakt door de afstand van je ellebogen met je lichaam te vergoten of te verkleinen. Mocht je de houding nog intenser willen maken, dan kun je je armen strekken in de Seal. Blijf 5 minuten in deze houding. Kom héél rustig omlaag naar je buik om uit de houding te komen.

Hierna kun je de Spiderman doen met het andere been gebogen voor 5 minuten.

Liggende twist

Draai op je rug. Breng je knieën naar je borst en draai vervolgens je knieën naar rechts, laat ze op de vloer terecht komen in een liggende twist. Zorg dat je beide schouders op de grond blijven. Armen mogen wijd. Je kunt je gezicht eventueel van je benen afdraaien, zodat je nek ook een beetje twist. Ontspan je lichaam zoveel mogelijk, laat alles zwaar worden, ook de spieren in je onderrug.

Blijf hier 3 minuten. Beweeg heel langzaam als je naar de andere kant gaat, en doe die kant ook 3 minuten.

Savasana

De laatste houding van de serie. Je mag 5 minuten ontspannen in een neutrale houding. Ga op je rug liggen, met je armen en benen gestrekt. Je bepaalt zelf of je je armen en benen wijd plaatst of juist wat dichterbij. Laat je hele lichaam zwaar worden op je mat en kijk of je de gedachten en gevoelens die bovenkomen kunt omarmen. Accepteer alle omstandigheden in je leven precies zoals ze nu zijn.

Namaste!

Just. Let. Go.

Daar sta je dan, in een hutje in een verlaten oord te janken. Vol verzet, vol weerstand. De dag ervoor waren we aangekomen in Manila na meer dan 30 uur reizen. Manila is een heel drukke en vieze stad. Gelukkig hebben we wat uurtjes slaap kunnen pakken en konden we vlakbij een leuk vegetarisch tentje vinden. Maar we wisten ook; morgenochtend reizen we door.

Vroeg in de ochtend bracht een taxi ons naar het busstation in Pasay. Daar konden we snel een bus pakken richting Zambales Coast waar we leuke dingen over hadden gelezen in de Lonely Planet. Het verkeer in Manila is een gekkenhuis en het duurde dus een goede twee uur voordat we überhaupt de stad uit waren.

Na een hele lange dag reizen kwamen we aan in Pundaquit. Daar bleek dat het hele dorpje verlaten was, er was niets te beleven. Alle hotels die er waren, waren leeg. Geen enkele toerist te bekennen. Deprimerend vonden wij. Na het regenseizoen was het toerisme hier nog niet op gang gekomen. Alle bars en restaurants waren dicht. Ook het strand was niet veel, vies en vol met boten. Geen lekker plekje om je yogamatje ’s ochtends uit te rollen.

We besloten verder te reizen naar Liwliwa, een backpackers oord waar je ook kan surfen. Ook hier bleek dat er nog niets te beleven viel. Het was al aan het schemeren voordat we een hutje vonden dat betaalbaar was. Doodmoe na zo’n dag reizen en met de jetlag nog in de benen voelde ik me enorm down worden. Het was echt kamperen geblazen daar, en dat is niet echt mijn ding. Er was een enorme weerstand, ik wilde daar niet zijn. Waar was nou die perfecte plek waar ik lekker in een hangmat een cocktail kon drinken?!

Op reis komt er een moment dat je het allemaal even niet meer zo leuk vindt. Je ziet het even niet meer zitten en vraagt je af waar je in Godsnaam mee bezig bent. Ver van huis en in een volledig andere cultuur is het vaak enorm aanpassen. En dat is nu precies waar wij gewoontedieren niet zo goed in zijn.

Dat gevoel noemen wij vaak de ‘cultuurshock’. Het beste dat je dan kunt doen is even gas terug nemen, lekker op je kamer gaan chillen en lezen, of een fijn restaurant of koffietentje opzoeken. Vaak voel je je de volgende dag weer een stuk beter. Zoals alles gaat ook dat unheimische gevoel ook weer voorbij. Maar dat chillen en je terugtrekken kan soms even niet. Dan zul je ergens een knop om moeten zetten.

Eigenlijk is je overgeven aan de situatie, aan je gevoel, aan alles wat er nu is, de ultieme yoga. Je niet verzetten, gewoon er in meegaan. En dat was precies wat ik op dat moment, in die hut, even niet kon. De volgende ochtend vroeg heb ik m’n yogamat uitgerold op het strand met de prachtige bergen op de achtergrond. Na een aantal houdingen in een flow gedaan te hebben, voelde ik de weerstand beetje bij beetje wegebben. In meditatie stroomden de tranen over mijn wangen. Ik realiseerde me dat ik tegen mezelf aan het vechten was geweest. Dat ik te hoge verwachtingen had gehad. Dat ik precies was waar ik moest zijn.

John Lennon zei het mooi: “Life is what happens when you’re busy making other plans”.

En zo is het!