Mijn leven na een beroerte, een gast blog van de vader van Erwin

In de nacht van 15 oktober 1999 werd ik als een dief in de nacht overvallen door een hersen- infarct, ook wel bekend als een beroerte, een zogenaamd CVA (Cerebrum Vasculair Accident)

Binnen de kortste keren werd de dokter gebeld en vlak daarna kwam de ambulance om mij naar het Diaconessenhuis te brengen waar ik op de afdeling neurologie terecht kwam.

Van de eerste dagen weet ik niets. Daarna kwamen de onderzoeken, Daarna de uitslag van de neuroloog. Diagnose: zwaar herseninfarct. Volgens de neuroloog moest ik er rekening mee houden, dat mijn leven nooit meer 100% hetzelfde zou worden.

Strijdbaar zei ik: 

“Dan ga ik voor 99%!”

 “Goede instelling!” antwoordde de neuroloog. “U red het wel!”

Dat heb ik mezelf en mijn omgeving inmiddels bewezen. Ik blijf positief denken en doen. In eerste instantie vocht ik mijn plek terug in deze maatschappij.

Veel mensen vonden mij zielig. Deze mensen liet ik links liggen. Ik heb er niets aan om zielig gevonden te worden.

Door mijn beroerte spreek ik moeilijk. Sommige mensen probeerden mijn verhaal af te maken. Bijvoorbeeld als ik niet op een woord kon komen, dan probeerden ze die zin af te maken.

Op den duur heb ik dat probleem opgelost. Zoals voor dat woord een ander woord verzinnen. Ik werd daar heel creatief in, een vensterbank werd bijvoorbeeld, die plank bij het raam.

Ik probeerde mezelf er altijd zelf uit te redden en mensen gelijk te vertellen dat het mijn verhaal was en ik het zelf wil afmaken.

De eerste dagen in het ziekenhuis probeerden ze mij tegen een muur te zetten. Ik had het gevoel dat er gelatine in mijn benen zat, ik kon niet zelfstandig staan. Als ik ze aan had gehad dan was de moed me letterlijk in de schoenen gezakt.

Ik vertelde de fysiotherapeut: “Ik wil lopen, maar dat lukt niet zonder spieren; er zit gelatine in mijn benen.”

“Dat moeten we met met de neuroloog bespreken” was zijn antwoord. “Er is een standaard procedure voor patiënten als u.”

Kortaf reageerde in een soort van morse code: “Ik ben Henk Anemaat en ben geen standaard type!” 

“Eerst moeten wij van u ’n hersen scan maken en later kijken we hoe we u moeten behandelen.” Ik sputterde tegen en zei: “Het lukt mij! Ik stel mij een doel waar ik op af ga.”

Om mijn drang naar vrijheid te houden gaf ik op een ochtend aan dat ik graag met een scootmobiel wilde leren rijden. Het antwoord was dat dat met mijn indicatie waarschijnlijk onmogelijk was. “Dat zullen we nog wel even zien!” was mijn antwoord. Binnen de muren van het revalidatiecentrum oefende ik elke dag en uiteindelijk moest men hun vooraf gestelde mening toch weer loslaten. Ik kon prima aan het verkeer deelnemen.

Dat bleef ik volhouden. Iedere keer zocht ik mijn nieuwe doel op en ik wilde zelf bepalen wat er moest gebeuren om mijn doel te bereiken. Onbewust heb ik vermoedelijk wel meegewerkt met de artsen maar ik in mijn achterhoofd streefde ik naar het door mij gestelde doel.

Dit heb ik constant volgehouden tot aan de dag van vandaag.

Na het ziekenhuis ging ik naar het revalidatiecentrum. Niet dat ik dat wilde maar ik merkte dat dat voor mijn eigen bestwil was.

Toen ik daar naar binnen werd gebracht met de ambulance herkende ik een verpleegkundige. Hij wenste mij succes en ik zei stoer: “Ik kom hier lopend uit.”

Ik heb weken, nee, maanden rondgekeken en andere revalidanten bekeken, die wel konden lopen. Soms droomde ik dat ik net als die anderen de gang op kon lopen en in de eetzaal op een gewone stoel aan tafel kon zitten. Ik had inmiddels geleerd hoe je moet overstappen van je rolstoel, dat voelde voor mij op dat moment als lopen.

Rond de Paasdagen stonden er chocolade-eitjes bij de receptie waar ik dagelijks langs kwam met mijn rolstoel op weg naar de fysiotherapeut. De fysiotherapeut zag dat ik er elke dag naar keek. Nadat ik dagenlang met mijn wandelstok korte stukjes had gelopen zei hij: “Wilt u een chocolade-eitje? Gretig zei ik : “Ja  graag!”

Hij vroeg of ik mijn stok wilde geven en zei: “Loop naar de overkant en breng 2 eitjes mee voor ons twee.” Een paar weken later moest ik van hem nog zoiets doen. Het ging toen over het halen van limonade.

Naast deze uitdagingen moest ik ook een evenwichtstest doen. Ze gooiden wegwerp kleerhangertjes in de badkamer die ik moest ontwijken. Zonder iets te raken kwam ik zelfstandig aan de andere kant van de badkamer; ik bleef in balans. Dit alles bleek achteraf een test van zelfstandig obstakels oplossen.

Ik liep zoveel mogelijk zonder wandelstok en werd uitgeroepen tot de beste revalidant. Een voorbeeld voor anderen zeiden ze.

Ik heb de belofte aan mezelf waargemaakt. Heel moeizaam schuifelde ik naar de auto naar mijn volgende bestemming.

Na 9 maanden zou ik worden ontslagen maar het thuisfront was daar niet klaar voor. Meteen naar huis gaan was niet verantwoord. Mijn vrouw was net als ik door dit noodlot getroffen en zij kon niet meer voor mij zorgen en ik niet voor haar.

Tijdelijk ging ik naar verpleegtehuis Bernardus om verder te revalideren, maar door de problemen thuis kreeg mijn verblijf daar ook weer een nieuw doel: Werken aan zelfstandigheid.

In het verpleeghuis werden de puntjes op de i gezet, waarna ik naar huis mocht. Ook het doel werken aan zelfstandigheid is me gelukt.

Ik kreeg een eigen flatje en daar moest ik laten zien dat ik alleen kon wonen. Ik bleef aan mezelf werken en ondernam verschillende activiteiten, waaronder: een cursus Engels voor senioren en ik ging naar een schildersclub, terwijl ik wist dat ik vroeger al niet kon tekenen. Gelukkig hadden ze daar een oplossing voor. Een mevrouw van het clubje kon goed tekenen en hielp de anderen die dat niet konden. Twee begeleidsters hielpen mee om een keuze te maken van een te schilderen afbeelding en ze leerden ons hoe wij moesten beginnen. Helemaal zelfstandig kon je na verloop van tijd een leuk schilderstuk maken. De begeleidster maakte de rest af zoals een lakje eroverheen om je kunststuk om de kleuren blijvend te bewaren. Vervolgens nam je je schilderij mee naar huis en hier en daar gaf ik wel eens een schilderstuk weg voor een verjaardag en een aantal hangen bij mij thuis in de gang.

In de loop van jaren heb ik een behoorlijk aantal schilderwerken gemaakt. Mijn gang ziet er uit als een grote bloemenpracht. Van sneeuwklokjes, blauwe druifjes, narcissen, tulpen, koningsvlinder, een dalende vredesduif en twee dolfijnen. Na 11 jaar stopte de begeleiding, die ruim 15 jaar gratis ouderen aan het schilderen hadden gekregen.

Steeds een ander doel kiezend heb ik uiteindelijk mijn stamboomonderzoek weer opgepakt. Ik kon helaas vanwege mijn handicap geen archieven meer bezoeken zoals ik vroeger wel had gedaan. Ik sloot mij aan bij het seniorenweb, daar leerde ik met een computer om te gaan.

Vanaf toen ging ik mijn stamboom digitaal uitzoeken waarbij ik met behulp van de mailgroep Genealogie die ik soms hard nodig had als ik weer eens vastliep. Ik was in ieder geval lekker bezig en had een goede vrijetijdsbesteding.

Mocht je nu denken dat ik door mijn beperkingen alleen maar thuis dingen zat te maken en uit te zoeken dan kan ik zeggen dat mijn volharding rondom de scootmobiel nooit voor niets is geweest, want ik ben er vaak op uit geweest. Soms om vrienden en familie te bezoeken, maar vaak ook om lekker de natuur in te gaan. Ik woon ongeveer de helft van mijn leven vlakbij bos, duinen en strand en heb de afgelopen jaren heerlijk genoten van alle mooie natuur die mijn leefomgeving te bieden heeft.

Inmiddels was ik verhuisd naar een aanleunwoning, maar ik had bewezen dat ik echt zelfstandig kon wonen. Met hulp van de kinderen en de thuiszorg ging het jaren goed met mij.

Totdat weer het noodlot toesloeg. In 2014 waren mijn hart, longen en nieren aan de beurt. Daarnaast kreeg ik prostaatkanker en ouderdomssuiker. Mijn lijstje met kwalen wordt alleen maar groter.

Een paar weken terug merkte ik ook dat ik steeds minder ver kan lopen; 10 meter was al te ver. Met mijn huidige fysiotherapeute ben ik gaan kijken of er verbetering mogelijk is door aan mijn beenspieren te werken. Ik heb de afgelopen weken gefietst tijdens de therapie en met het vertrouwen in mezelf en de fysiotherapeute stappen gaan maken. De eerste keer haalde ik 38 stappen, de volgende keer 47 en de afgelopen week telden we 52 stappen. Ik denk in mogelijkheden en niet in onmogelijkheden.

Ik blijf altijd positief. Hierdoor is alles wat ik te verwerken krijg leefbaar te houden. 

“Iedere dag is een dag om te overleven, maar ik geniet van het leven.”

Mijn hersenbeschadiging is hanteerbaar. Ik ben lekker bijdehand, maak een grap hier en een grap daar en inmiddels vind niemand me meer zielig, maar word ik overal voor vol aangezien.

Ik wist nooit van mezelf dat ik zoveel veerkracht in me had. Het leven is mooi, ik ben gelukkig met mijn leven en alles gaat op mijn manier. Ik heb prachtige kinderen en kleinkinderen waar ik heel trots op ben.

Ik zeg nu: “Ik heb een hersenbeschadiging opgelopen maar niet mijn verstand verloren.”

Zou je dat wel in je mond stoppen? Je bent best dik aan het worden!

Kan niet hè?! Dat soort dingen zeg je niet. Zelfs niet als je het eigenlijk wel denkt.

En Erwin, waarom dan toch deze titel? Jij hebt het altijd over niet oordelen, over jezelf en over anderen.

Ik zal het je vertellen waarom:

“Eet je wel goed? Je bent zo mager!” “Goh, wat een mager bekkie heb je toch?”  “Jongen, je kunt je ribben tellen!”

Kan dit wel? Zeg je zulke dingen wel terwijl je vindt dat je het niet kunt maken om het tegenovergestelde tegen wat steviger gebouwde mensen te zeggen?

Dit blog is een uiting van frustratie en toen ik deze frustratie begon te onderzoeken kwam ik er achter dat ik hier al heel lang mee zit. Die laatste zin: “Je kunt je ribben tellen!” stamt nog uit de tijd dat ik een klein jongetje was. Het is een oude wond, die nog met enige regelmaat wordt open gekrabd en daar ben ik wel een beetje klaar mee eigenlijk.

Soms wil ik zeggen:

“Het lijkt alsof ik mager ben. Dit komt omdat jij steeds dikker wordt en daardoor zijn de verhoudingen een beetje zoek!”

Natuurlijk zeg ik dit niet, omdat ik dit herken als míjn frustratie en boosheid. Een deur openzetten terwijl er binnen een brand woedt is een slecht idee. Waarom zou ik anderen pijn willen laten voelen die ik zelf voel; geweld lokt altijd meer geweld uit.

Mijn relatie met eten

De mannelijke kant van mijn familie is gezegend met een relatief lang slank lichaam, maar uit ervaring weet ik dat je met die bouw niet slank hoeft te blijven.

Aangezien ik mijn hele leven al hoor dat ik niet goed eet omdat ik zo mager ben heb ik een bijzondere band met eten opgebouwd. Ik moet altijd eten, het is nooit genoeg. Mijn moeder werd gek van me, ik keek het eten van haar bord af en soms, als ze niet keek, stal ik het van haar bord af.

Nodig je me uit om bij je te komen eten dan eet ik alles op wat je op tafel zet en laat staan. Ook al voel ik me vol, dan wacht ik even een half uurtje en als je het dan niet opgeruimd hebt, in de tussentijd, dan eet ik door.

Tot mijn 23e at ik ruim een half brood per dag; boter en kaas er op en dan ging ik tussen de middag nog wat halen in het bedrijfsrestaurant. Toen ik dit na mijn 23e bleef volhouden groeide ik ineens van 75 kg naar 98 kg. Ik merkte het eigenlijk pas toen ik iets voelde klemmen tussen mijn buik en mijn benen als ik m’n veters strikte.

In de loop der jaren heb ik veel geschommeld in gewicht, maar ongeveer tien jaar geleden ben ik meer gaan sporten en langzamerhand ‘beter’ gaan eten. Mijn gewicht is al jaren ongeveer 82 kg, een gewicht dat prima bij mijn leeftijd en lichaamsbouw past. Ik voel me er namelijk heel goed bij en, zoals bij alles, als je leert voelen en naar je lichaam leert luisteren dat weet je wat goed is voor je.

Yoga en meditatie helpen me

Sinds ik met yoga bezig ben is de bewustwording alleen maar groter geworden en nadat ik afgelopen zomer in Thailand in een Boeddhistisch klooster heb gemediteerd heb ik veel nagedacht over mijn eetgedrag.

In de tiendaagse stilte retraite kregen we twee keer per dag te eten; ontbijt en lunch. De monniken zelf eten maar één keer per dag en ook niet meer dan één kommetje voedsel. Wij mochten zoveel opscheppen als we wilden, maar al na één dag liet ik die verleiding los omdat ik merkte dat het me eigenlijk alleen maar in de weg zat.

Afhankelijk van wat voor werk je doet zou je je eetpatroon dus moeten aanpassen. Een stratenmaker zou anders moeten eten dan een bankier. Als ik in meditatie ben heb ik minder eten nodig dan als ik drie yogalessen op een dag geef.

Dat minder en bewuster eten je diepere inzichten geeft bewees zichzelf toen we op dag 9 alleen maar ontbijt kregen in het klooster. Het was mijn beste dag van alle tien de dagen bij de monniken. Ik voelde me sterk, blij, energiek en mediteren ging beter dan ooit. Het mooie is dat ik geen kilo ben afgevallen in die dagen.

De verleiding om te eten is met de groei van onze economie en de explosie van aanbod in de winkels en andere verkooppunten alleen maar groter geworden. “Een croissantje bij uw koffie?” “het kost maar € 0,45 extra!” Je moet stevig in je schoenen staan om nee te zeggen.

Dus eigenlijk moet je dát toch maar in je mond steken want zo sta je in ieder geval stevig in je schoenen!

 

 

 

 

 

 

 

PS Ik heb lang nagedacht of ik deze foto’s zou plaatsen omdat het me behoorlijk confronteert met mijn (ouder wordende) lichaam en daarnaast wilde ik ook voorkomen dat mensen het idee hebben dat ik het voor de show zou doen. Dus, geen filter over de foto’s….gewoon…net uit bed…rauwe werkelijkheid…oh ja, en mager. 😉

Prana: de valuta van het leven

Vorige week heb ik me zes dagen lang in de wereld van Rebirthing Breathwork gestort. Ja, opnieuw geboren worden dus. Niet letterlijk uiteraard, maar het idee is dat je door middel van een Rebirthing sessie onderdrukte pijn en emoties los kunt leren laten. En dat alles door middel van ademhaling.

We zeggen wel eens dat de adem de sleutel van het leven is. Ook ik riep deze zin regelmatig in mijn yogalessen. Maar ik heb de afgelopen week iets ongelooflijk belangrijks geleerd. Het is niet de adem, maar de energie die we door die adem opwekken, die voor ons van levensbelang is. En bij Rebirthing Breathwork creëer je enorme hoeveelheden van die energie door snel en diep te ademen. Het gevolg is dat die energie onderdrukte emoties en gedachten in je onderbewuste los kan maken. Je reinigt eigenlijk jouw energetische systeem. Doordat je eigenlijk opnieuw de kans krijgt om die onderdrukte gevoelens écht te voelen, verliezen ze hun kracht en verdwijnen ze uit je onderbewuste.

Emoties zijn er om te ervaren. Ze komen op, duren gemiddeld 90 seconden en gaan dan weer weg.

Maar vaak duurt het helemaal geen 90 seconden dat we ons rot voelen! Dat kan wel uren, de hele dag of zelfs langer duren. Dit komt omdat we er onbewust allemaal andere oude emoties bijhalen. Wat dus langer dan 90 seconden duurt, is dus eigenlijk ‘drama’. En dit drama zijn in het verleden onderdrukte emoties. Die komen omhoog als ons onderbewustzijn wordt herinnerd aan een eerder voorval, we worden ‘getriggerd’. De truc is dus om een opkomende emotie niet te onderdrukken maar toe te laten.

In de yoga noemen we de energie die vrij komt bij zo’n Rebirthing sessie Prana. Het wordt in de Chinese geneeskunde ook wel Chi of Qi genoemd. De letterlijke vertaling is levenskracht. De Chinezen en Indiërs wisten het eeuwen geleden al: het is de basis van al het leven. Sterker nog, het is de basis van het hele universum, en alles wat hoger is. Laten we dit voor het gemak God noemen. En dan bedoel ik niet een man met een baard, maar de Goddelijke energie. Dat wat de basis is van alles. Zonder er iets religieus van te maken. Je kunt het ook iets anders noemen, waar je je dan ook maar prettig bij voelt.

We beoefenen yoga om de prana, de energie, op te wekken en door ons lichaam te laten stromen. Daar krijgen we zo’n ‘high’ gevoel van tijdens de eindontspanning (savasana). We willen dus dat de prana blijft stromen. Als we ziek zijn, fysiek of mentaal, is dat een gevolg van prana die niet goed stroomt in het lichaam. Het zit dan ‘vast’. Zo kan prana ook vast gaan zitten in je gewrichten en spieren. Het is dus niet alleen de doorbloeding die we willen stimuleren, maar juist de stroom van prana. En eigenlijk maakt het dan niet veel uit wat je dan doet. Maar dat bewegen, dat doet iets met ons. Wetenschappers verklaren dit als de verse zuurstof die in grote hoeveelheden worden ingeademd als je sport.

Ik heb laatst een geweldig artikel gelezen waarin fysicus Yury Kronn stelt dat dit maar een klein deel van onze werkelijkheid is. De grote ontdekkingen die de westerse wetenschap in de afgelopen vier eeuwen heeft gedaan hebben slechts betrekking op 4 procent van onze werkelijkheid. Jazeker, volgens de meest recente berekeningen komt slechts 4 procent van de massa-energie van het universum voor rekening van atomaire materie en elektromagnetische energie. Dat wil zeggen, door het spul dat we kunnen zien en/of meten.

En de resterende 96 procent? Dat wordt aangeduid met de vage term ‘donkere materie’. Het is datgene wat we niet begrijpen en niet kunnen verklaren.

Het is wat Kronn subtiele energie noemt, prana dus. Dat goede gevoel na het sporten is dus een gevolg van prana die volop kan stromen. Die energie is overal om ons heen, we zijn ervan gemaakt, de natuur is prana maar ook alles wat de mens gecreëerd heeft. Iets kan meer of juist minder prana hebben. Natuur en vers voedsel bijvoorbeeld, geven meer prana af dan gebouwen en verpakt voedsel. Zo is het ook dat positieve woorden én gedachten meer prana hebben dan negatieve.

Prana, zo kwam vanmorgen tot mij, is eigenlijk de ‘currency of life’. De valuta van het leven. Het is gratis, iedereen heeft er toegang toe. Alles wat je moet doen, is het zoveel mogelijk opwekken en laten stromen. Dit betekent ook dat je moet zorgen dat de prana niet ‘vast’ komt te zitten in je lichaam. Dit kun je doen door je te uiten. Te vertellen hoe je je voelt, boos of verdrietig te worden (ja ook in het openbaar!), creatief bezig te zijn, wat er dan ook voor zorgt dat jij je ei kwijt kan. Jezelf volledig laten zien zoals je bent, met al je kwaliteiten en je ‘min’punten. Dat kan wel spannend zijn en het vergt ook enige oefening.

“Prana flows where the attention goes.” David Lurey

Toen ik in India was, hoorde ik van de Sadhu’s, heilige mannen die in de Himalaya in grotten mediteren. En dan ook alleen mediteren, verder doen zij niets. Daarmee creëren ze een enorme energie, prana, voor de wereld. Eigenlijk zijn ze een energie-generator. Ze eten niet, ze drinken niet, ze slapen niet. Ze zijn in een staat van Samadhi, diepe meditatie. Hun lichaam veroudert niet, ze zijn los van veroudering en de dood. Hoe kan het, dat ze niet eten, niet drinken, niet slapen, niet ouder worden? Hoe is dat in Godsnaam mogelijk? Wetenschappelijk gezien is het ook niet mogelijk. Na een paar dagen zonder water is je lichaam zo uitgedroogd dat je lichaam in een shocktoestand raakt. De nieren stoppen ermee, en dat is het begin van het einde. Maar, dit is maar die 4 procent die de wetenschap kan verklaren. Die werkelijkheid die gaat over atomen en natuurkundige processen. Maar de overige 96 procent…. Die raken we hier mee aan.

Tijdens de Rebirthing cursus merkte ik dat ik veel minder honger had. Ik heb slechts twee maaltijden per dag gegeten, en dat waren lichte maaltijden. Verder geen tussendoortjes of wat dan ook. En dat terwijl ik thuis, in Nederland, altijd honger had. En dan vooral als ik aan het werk was op kantoor. Hoe kan dit?

Op plekken waar er veel prana is, buiten dus, en dan met name in de natuur, voelen wij ons beter. We zijn opgewekter en voelen ons energiek. We denken niet constant aan eten. Denk ook aan de natuurvolken, die zijn veel dichter bij de natuur, bij de aarde. Ze hebben weinig nodig om een betekenisvol leven te leiden. Ze zijn minder vaak ziek en bijvoorbeeld kanker komt bij dit soort volken bijna niet voor.

Die verlichte Sadhu’s hebben met hun gemediteer zoveel prana gegenereerd, dat ze geen voedsel of water meer nodig hebben. Dat ze niet meer hoeven te slapen. Slaap is bedoeld om het lichaam te herstellen. Maar met zoveel prana in en om het lichaam, is dit niet meer nodig. En in het klein heb ik dit ook ervaren tijdens de Rebirthing cursus. Weinig eten, weinig slaap nodig hebben.

Alles wat we dus nodig hebben is prana.

De valuta van de wereld, van het Goddelijke. Als je er nog dieper over nadenkt, is alles wat wij als mens denken dat we nodig hebben, zoals voedsel, een dak boven ons hoofd, kleding, veiligheid, allemaal een illusie. Het enige dat we écht nodig hebben, is prana. Dat betekent dat je die vervelende kantoorbaan toch echt aan jezelf te danken hebt. Het hoéft namelijk niet. We zijn met z’n allen gehecht aan materiële zaken, en dat is prima. Het brengt natuurlijk ook een stuk comfort met zich mee. Maar nodig? Nee, je kunt gerust met een stuk minder leven. Sterker nog, met niets. Niets fysieks, alleen de prana. Alleen de levensenergie en het lijntje met God. Wat een bevrijdende gedachte!

Het betekent ook dat alles één is. We zijn allemaal van dezelfde bron van Goddelijke energie, prana. Aan de buitenkant zien we er natuurlijk allemaal anders uit. Niemand is hetzelfde. Maar dat is slechts de buitenkant. Onze energie, onze zielen, zijn van dezelfde energie gemaakt.

Universe: Uni = één en Verse = lied. Eén lied.

Om een gezond en gelukkig leven te leiden, moeten we ons richten op activiteiten, voeding, omgeving en gedachten die allemaal veel prana hebben en genereren. Veel buiten zijn, vers voedsel eten, creatief bezig zijn, dansen, zingen, mediteren, bewegen en het moeilijkste: negatieve gedachten omdraaien naar positieve. Waar ben ik blij mee, waar ben ik dankbaar voor? Begin en eindig je dag met één ding te bedenken waar je dankbaar voor bent. En een Rebirthing sessie kan ik iedereen aanraden. Laat de prana stromen!

4 redenen waarom ik gezonder leef door vegetarisch te eten

Ik realiseer me dat dit nogal een stelling is, maar ik kan jullie vertellen dat het waar is. Weet je waarom? Het is namelijk mijn waarheid.

Er zullen veganisten zijn die vegetariërs hypocriet vinden omdat dierenleed niet alleen het doden van dieren betekent en er zullen carnivoren zijn die het onzinnig vinden omdat vlees en vis eten nu eenmaal iets is wat wij mensen doen. Dat deden we al toen we nog in berenvellen liepen!

Allemaal waar en zoveel mensen zoveel meningen. Deze is van mij en ook volledig op mij van toepassing. Ik leid een gezonder leven doordat ik vegetarisch ben gaan eten.

Vorige week waren de social media kanalen te klein vanwege een filmpje van een slachthuis in het Belgische Tielt. Ik kijk nooit daar dit soort beelden. Dat doe ik niet als er een onthoofdings-filmpje van een terroristische organisatie verschijnt en dat doe ik niet als er een filmpje verschijnt van een dierenrechtenorganisatie. Helaas heb ik voldoende fantasie om me iets bij dit soort beelden voor te stellen.

Van veganist tot carnivoor, van yogadocent tot verzekeringsmedewerker tot snackbareigenaar; iedereen vond het vreselijk en de daders moesten worden gestraft. Helaas heb ik ook voldoende fantasie om me voor te stellen hoe een aantal van deze mensen hun commentaar leverden terwijl ze hun kroket in het bedrijfsrestaurant pletten op hun bruine boterham. “Wir haben es nicht gewusst!”

Of je nu bewust biologisch of onbewust het goedkoopste vlees uit de schappen pakt, alle dieren gaan via een slachthuis als dat in Tielt. Misschien was het gedrag van de gefilmde medewerkers een exces en gaat het niet overal zo, maar persoonlijk ben ik bang dat het geen exces is. Bovenal, het heet niet voor niets slachthuis. Er wordt geslacht. Als je dat naar mensen vertaalt dan wordt er gemoord.

Zoals gezegd, het is mijn waarheid en vandaar uit wil ik jullie 4 redenen geven waarom ik gezonder leef omdat ik geen vlees en vis eet.

1. Zuiver geweten en geen negatieve energie in je lijf

Stel. Je wordt met heel veel anderen in een rij gezet. Andere wezens om je heen dwingen je om te gaan lopen in een richting waarvan jij niet weet waarheen en waarvan je het gevoel hebt dat dit niet goed voor jou gaat aflopen. Alleen de gedachte al creëert stress in mijn lijf. Het verhaal gaat door en je ziet je einde naderen, een kokend bad water, een shredder, gebruik je eigen fantasie als je dat nog kunt.

Een dier heeft net als wij gevoel en kent ook het gevoel van angst en stress. Het vlees in de kroket dat jij over je boterham uitsmeert is met stress in het lichaam gestorven. Als yogi geloof ik in prana (levensenergie). Een lichaam dat is gestorven onder stress heeft een negatieve energie in het lichaam wat jij tot je neemt als je het opeet. Die negatieve energie van het dier kan ook effect hebben op jouw energie.

2. Gevarieerder eten

Een tijdje terug zag ik iemand een oproep doen voor een vriend die kok was. Deze kok zocht inspiratie voor vegetarische gerechten. Ik kan zo’n oproep alleen maar toejuichen maar tegelijkertijd vroeg ik mezelf af waarom mensen die voor een creatief beroep als kok hebben gekozen niet kunnen bedenken dat je meer kunt variëren en creatiever kunt zijn met groenten dan met vlees en vis. Overigens kun je voor de meest creatieve manieren van koken het beste terecht op veganistische blogs zoals de Groene Meisjes.

Loop een markt op en kijk naar de kleuren om je heen. Bij de slager liggen twee, misschien drie kleuren. Bij de groenteboer wel tien. Alleen mijn beste vriend, die kleurenblind is, heeft wat mij betreft een excuus om hier niet creatiever van te worden.

3. Bewustere keuzes

Ik eet gezonder sinds ik geen vlees en vis meer eet. Eén van de reden is eigenlijk al bij punt 2 beschreven; ik eet gevarieerder, hoewel dat tijdens het reizen niet altijd opgaat omdat je vaak voor de zelfde gerechten kiest en je afhankelijk bent van de lokale groenten van het moment.

Overigens merken wij in Azië dat het makkelijker is om vegetarisch te eten dan in Nederland. Nederlandse restaurants bieden dan wel steeds meer vegetarische gerechten aan maar helaas zie ik toch te vaak nog de geitenkaassalade of een bladerdeegbootje.

Ik eet gezonder omdat ik meer groente eet. Hoe veel groente krijg je in een restaurant als je spareribs bestelt? Een klein dotje sla en een mayonaise dressing die de meeste mensen laten staan omdat het vlees de maag zo vult dat er geen plek meer is. Als je vegetarisch bestelt krijg je vaak een paar soorten groenten op je bord, die net zo vullen en meer voedingsstoffen afgeven aan je gezonde lichaam.

Uiteraard zullen er nu voedingsdeskundigen onder jullie zijn die vinden dat ik bepaalde voedingsstoffen mis, maar ik ben er van overtuigd dat dat wel meevalt. Het allerbelangrijkste is dat je goed moet luisteren naar je lichaam en niet naar de stem van je ego. Over luisteren naar je lichaam gesproken, de vierde reden is voor mij een niet onbelangrijke reden.

4. Nooit meer buikpijn

Zeker als ik uit eten was geweest kon ik zo’n last hebben van mijn maag of darmen. Grote hoeveelheden vlees die mijn spijsverteringsstelsel niet aan kon.

Ik zeg heel vaak tegen mensen: “Ik kom van mixed grill!” Ik hield zo van vlees en vis dat ik een levend dier kon zien en dan honger krijgen. Als ik een menukaart in mijn hand had dan bestelde ik het grootste stuk vlees. Overigens at ik ook altijd mijn groente maar het ging natuurlijk om het vlees. Kortom, ik kom van ver, maar ik ben zo blij dat ik het niet meer eet.

Als je dit blog tot het einde hebt weten te brengen dan wil ik je bedanken voor je tijd. De mensen die mij kennen weten dat ik ondanks dat ik soms kort door de bocht kan gaan ook graag mijn mening met een lach verkondig. Er is niemand die dat overigens beter kan dan Dominee Gremdaat; de aanleiding voor dit filmpje was anders maar de boodschap is duidelijk. Bovendien is dit veel vermakelijker dan het filmpje uit Tielt.

 

 

 

Vrijheid!

Free as a Yogi

Sinds eind november is dit de naam van ons bedrijf en deze website is bedoeld om onze volgers mee te laten kijken in ons leven en misschien anderen te inspireren om keuzes te maken die buiten de zogenaamde comfort zone vallen. Deze naam hebben wij bedacht in een brainstorm-sessie toen wij ons zelf afvroegen wat wij nou eigenlijk wilden. Nu we drie maanden en een beetje onderweg zijn stelden wij ons deze week de vraag:

“Hoe vrij zijn we eigenlijk?”

Om deze vraag te beantwoorden wil ik graag bij het begin beginnen. Dat begin is voor mij ongeveer 1980, het jaar dat ik me voor het eerst begon te realiseren dat er een beperkte vrijheid was in mijn leven. Voor die tijd ging het best goed. Mijn kleuterschool jaren voelden vrij, er was toen nog geen druk om te presteren op die leeftijd. Mijn ouders waren niet heel streng dus ik mocht met mijn fietsje een stuk verder dan sommige andere kinderen in de buurt. Mijn eigen grens kon ik hiermee bepalen en die grens lag voor mij bij de Technische school omdat daar veel stoere jongens op brommers rondhingen, die ik wel een beetje eng vond.

Vanaf 1980 begon de echte schooltijd en als Katholieke jongen ging ik naar de Katholieke school, waar we ’s ochtends moesten bidden tot een God waar ik een beetje bang voor was en de juf was een behoorlijk strenge dame die het lachen niet bepaald had uitgevonden, laat staan verbeterd. Ik deed m’n best op school en haalde goede cijfers door hard te werken, maar vrij voelde ik me nooit meer. Het weekend was altijd te kort en ik keek op maandagochtend al uit naar de woensdagmiddag.

Ik keek uit naar de middelbare school omdat ik wist dat de schooldag vroeger was afgelopen dan op de basisschool. Helaas duurde de vrijheid maar heel kort omdat er bakken met huiswerk gemaakt moest worden. Tijdens de puberteit die volgde trok ik me steeds vaker terug in mijn eigen wereld. In die wereld was ik vrij, reisde ik de wereld over, durfde ik met meisjes om te gaan en  zag ik me zelf op een podium staan om een optreden te geven.

Mijn opleiding in toerisme brachten me uiteindelijk naar een iets vrijer gevoel waarbij het hiervoor genoemde allemaal in het klein waarheid werd. Ik maakte reizen met school, er waren bijna alleen maar meiden op die opleiding dus ik moest wel en had zelfs een paar weken een vriendinnetje daar en binnen een jaar sprak ik zonder voorbereiding voor een zaal van 100 mensen. Ik dacht:

“De wereld ligt aan mijn voeten!”

De stage die volgde op Curaçao was enorm vrij. Voor het eerst alleen in een vliegtuig en samen wonen met andere jonge mannen. Seks, drank en drugs en tussendoor ook nog werkervaring opdoen was geweldig. Ik was van plan nooit meer terug te gaan, maar het Ministerie van Defensie wilde mijn vrijheid beperken en riep me op om beschikbaar te blijven vanaf juni van dat jaar. Na een jaar van wachten op de definitieve oproep kreeg ik een brief van Defensie met de mededeling dat ik niet meer beschikbaar hoefde te zijn. Vanwege het feit dat de dienstplicht werd afgeschaft was men begonnen met minder mensen op te roepen. “Bedankt voor het wachten!”

Wat ik hiervan leerde was dat de fout niet bij Defensie lag, maar dat ik zelf zo stom was geweest om meteen naar Nederland te komen toen de eerste brief op de mat viel. Ik had het allemaal in eigen hand kunnen houden en in afwachting van een definitieve oproep lekker te kunnen blijven doorfeesten.

Tweede keer, zelfde steen….

Ik ging maar weer verder solliciteren en ging van de ene baan naar de andere terwijl ik weer begon te dromen om te werken in het  buitenland. Op een cruise schip werken misschien? Terug naar Curaçao? In plaats daarvan werd ik verliefd en bleef thuis. Zij ging studeren en ik bleef zoeken naar de meest geschikte baan. Ik zocht naar geld en status, vond een baan met een lease auto en dacht er over om golf lessen te nemen zodat ik zaken kon doen in privé tijd. Het was, mede door familieomstandigheden, de ongelukkigste tijd van mijn leven.

Mijn relatie liep na 10 jaar voor de eerste keer stuk, maar vrij zijn kende ik niet meer. Ik zat volledig vast en al gauw zagen mijn vriendin en ik elkaar weer. Ik droomde nog altijd van de wereld, ging dankzij de goede baan vaker die wereld in, maar vrij was ik niet. Uiteindelijk besloten mijn vriendin en ik dat ik een tijd alleen moest gaan reizen. We hadden flink geld gespaard en als ik niet eerst had uitgezocht wat ik nu zocht in die vrijheid dan had onze relatie zeker geen kans meer. Ik zou een half jaar alleen gaan en zij zou na die tijd voor twee maanden naar mij toekomen. Het was fijn om vrij te zijn, niet te hoeven dansen naar de pijpen van een manager, maar vrij was ik niet want er wachtte iemand thuis. Onze relatie kreeg een vervolg en we verkochten ons appartement met flinke winst om samen verder te reizen. Het eerste half jaar was een droom, de vrijheid van het reizen en dat ook nog delen met je partner. De relatie liep uiteindelijk stuk, al tijdens de reis, maar opnieuw hielden we onszelf lang gevangen in de relatie.

Terug in Nederland vond ik een baan die ik echt leuk vond, de werktijden bevielen me goed, de organisatie leek kansen te bieden en de collega’s waren leuk. Ik begon weer te sporten en werd een actief hardloper. Trainen voor halve marathons was een ongekende vrijheid. Het liefst trainde ik de lange duurlopen, want daar werd mijn hoofd zo lekker leeg van. In de tussentijd leerde ik Roos kennen en in haar vond ik mijn vrouwelijke gelijke. Inmiddels was de baan die ik zo leuk vond allang niet meer wat ik er van verwachtte. De kansen die ik ooit zag bleven uit en uiteindelijk was het gewoon een kantoorbaan waarin het leek dat vooral het management blij gemaakt moest worden met goede cijfers. Ik vroeg me af wat er van mijn vrijheidsideaal overgebleven was na vier jaar in deze baan.

“Het antwoord beviel me helemaal niet!”

Dankzij Roos kwam ik op het pad van yoga en al binnen het eerste jaar van beoefening besloot ik ooit een lerarenopleiding te gaan doen. Ik merkte dat ik fysiek en geestelijk veel baat had bij yoga. Tijdens een reis van drie maanden door een deel van Zuidoost Azië kwamen we een reizende yogadocent tegen. Dit was het moment dat er serieus gespaard moest worden voor een opleiding tot yogadocent.

De opleiding was een proces van negen maanden en ik reisde veel tussen Amsterdam en Leiden voor de trainingen. Ik werkte 34 uur per week bij mijn werkgever en gaf na tweeënhalve maand training al eens per week les in Leiden. Het was een drukke maar geweldige tijd.

Mijn werkgever gaf de mogelijkheid om steeds wat minder uren te werken waardoor ik meer lessen kon gaan geven. De droom van een zelfstandig vrij leven kwam steeds meer in zicht.

De droom hield tevens in om vaker en langer te reizen en onderweg les te geven. Angst voor het loslaten van zekerheden hielden ons vast en we dachten twee jaar na voordat we de stap zetten. Inmiddels werkte ik nog drie dagen bij mijn werkgever en gaf zo’n tien lessen per week. Eigenlijk was ik altijd aan het werk. Roos was in de tussentijd ook klaar met haar opleiding en gaf al heel snel haar baan op om meer lessen en massages te geven. Eigenlijk was Roos ook altijd aan het werk.

We zagen elkaar bij het eten en vlak voor het slapen. Seks en tijd voor elkaar was er nauwelijks over. We concludeerden dat we niet praktiseerden wat we preekten. Ik voelde me vaak ongeloofwaardig klinken in de lessen die ik gaf; je kunt wel praten over aarden, ambities loslaten en contact met jezelf zoeken, maar ik was mezelf volledig kwijt. Voor Roos was dat niet anders.

Vorig jaar mei ging ik voor het eerst in anderhalf jaar met vakantie. We boekten een surf- en yogavakantie in Marokko en we hadden eindelijk tijd voor elkaar. Daar viel de beslissing. Nu of nooit!

Dus nu ben je eindelijk vrij en gelukkig?

Was het maar waar! Ik bleef uiteindelijk acht jaar bij hetzelfde bedrijf. Ja, het is een dappere beslissing en ik mis het maandelijkse salaris enorm. Maar vrij en gelukkig? De eerste maanden van onze reis zijn te lezen in eerdere blogs, vooral Just.Let.Go is een hele typerende voor het gevoel van de eerste periode.

Inmiddels zijn we bijna drieënhalve maand verder, zijn we even thuis geweest en in Spanje voor een vervolgopleiding bij onze leraren David en Mirjam. De eerste drie maanden waren een aanloop naar het moment dat we echt onze droom gingen leven. We gingen lesgeven en assistent management taken uitvoeren op een prachtig tropisch eiland in Indonesië.

Het voelde niet goed vanaf de eerste dag. We konden onze vinger er niet op leggen en dachten dat het aan ons lag. Sterker nog, ik kreeg enorme last van angsten, faalangst, angst dat ik met hangende pootjes terug moest naar huis en ik dacht er zelfs aan om volledig te stoppen met lesgeven, omdat ik mezelf niet goed genoeg vond.

Deze week hebben we de knoop doorgehakt nadat er weer iets gebeurde wat ons absoluut niet beviel. Ook hier gaat het alleen om cijfers en dus vooral om geld en daarin zo weinig mogelijk doorsluizen naar de mensen die het werk uitvoeren. Gedesillusioneerd hebben we deze week ons ontslag ingediend per 1 april. Financieel gezien zou het verstandiger zijn geweest om te blijven voor het hoogseizoen omdat we dan waarschijnlijk wel een flinke duit zouden kunnen verdienen, maar we stelden ons de vraag: “Zijn wij nu Free as a Yogi of niet?”

En? Zijn jullie Free as a Yogi?

Ja, wij vinden van wel. Het heeft even geduurd en we dreigden opnieuw te kiezen voor een soort schijnveiligheid, maar we hebben uiteindelijk voor onszelf gekozen. We hadden ons voorgenomen om ons niet te laten leiden door mogelijke zekerheden en al helemaal niet door de zogenaamde zekerheid van geld.

Zekerheid is maar een relatief begrip. Veel geld kan handig zijn, maar in de periodes dat ik veel geld verdiende was ik niet gelukkig. De door ons gekozen levensstijl is zeker niet voor iedereen, dus ik wil zeker geen missionaris zijn voor deze manier van leven. Waar ik wel een inspirator voor wil zijn is anderen laten zien, dat je iedere dag een keuze hebt om te doen waar jij je goed bij voelt. Voelt het niet meer goed? Vraag je dan af of je dat kan en wil veranderen; meestal is het een kwestie van niet willen overigens.

Dit soort keuzes zijn niet gemakkelijk en natuurlijk zul je met allerlei excuses opkomen waarom iets niet kan. Dat weet ik omdat ik alle excuses al ken en ze nog dagelijks gebruik. Wat ik wel weet is dat ik zelf in de hand heb of ik gelukkig kan zijn of niet.

Wij reizen binnenkort door, we gaan maar even vakantie vieren en voelen wat we nodig hebben. Daarna gaan we zien waar het universum ons wil hebben.

 

Nieuwe vrienden in de Filipijnen

De oud-collega’s van Erwin zullen zich vast afvragen of hij niets geleerd heeft van al die rabiës-verhalen. Het antwoord is: “Nee!”

Onze liefde voor dieren is te groot om ze geen aandacht te geven. Aandacht die deze dieren zo nodig hebben en waar het hen volledig aan ontbreekt, omdat mensen bang van ze zijn, omdat men niet voelt dan we allemaal met elkaar verbonden zijn.

Aandacht! Port Barton
Aandacht!
Port Barton
Ik mocht opblijven om Oud en Nieuw te vieren..... Port Barton
Ik mocht opblijven om Oud en Nieuw te vieren…..
Port Barton
....maar nu maak je me wakker voordat het vuurwerk losbarst. Port Barton
….maar nu maak je me wakker voordat het vuurwerk losbarst.
Port Barton
Dit wilde zwijn was als weesje bij de eigenaresse van ons guesthouse gekomen en opgegroeid met honden. Ze gedroeg zich dan ook als een hond. Port Barton
Dit wilde zwijn was als weesje bij de eigenaresse van ons guesthouse gekomen en opgegroeid met honden. Ze gedroeg zich dan ook als een hond.
Port Barton
Grote Payo. Port Barton
Grote Payo.
Port Barton
Payo is lief! Port Barton
Payo is lief!
Port Barton
Kijk! Ik kan je ook kussen. Port Barton
Kijk! Ik kan je ook kussen.
Port Barton
Aandacht!
Aandacht!
Oh ja, daar achter mijn oor!
Oh ja, daar achter mijn oor!
Soms wil ik gewoon verdwijnen! Port Barton
Soms wil ik gewoon verdwijnen!
Port Barton
Kees! Port Barton
Kees!
Port Barton
Kees kwam aan en wilde geknuffeld worden. Port Barton
Kees kwam aan en wilde geknuffeld worden.
Port Barton
Sorry, maar ik lag hier eerst! Port Barton
Sorry, maar ik lag hier eerst!
Port Barton
We wilden een kat in de zak kopen, maar deze leek ons ook wel goed! Coron
We wilden een kat in de zak kopen, maar deze leek ons ook wel goed!
Coron
We stonden met honderden op het strand en iedereen negeerde dit manke diertje. Zodra ik haar riep wilde ze alleen maar geknuffeld worden. El Nido
We stonden met honderden op het strand en iedereen negeerde dit manke diertje. Zodra ik haar riep wilde ze alleen maar geknuffeld worden.
El Nido

Vrede op aarde begint bij jezelf

Afgelopen maandag werden we opgeschrikt door het bericht dat er een aanslag op een kerstmarkt in Berlijn was gepleegd. Doden, gewonden, veel paniek. Vreselijk als je daarbij aanwezig was, als je gewond bent geraakt of erger, door het toedoen van één gek. Ik las er voor het eerst over op Facebook. Iemand reageerde met de woorden: “de wereld is gek geworden”.

De wereld is gek geworden. Ik heb die woorden even op me in laten werken. Het is een uitspraak die ik afgelopen tijd vaker gehoord heb. Ik vroeg me af of de wereld, of in ieder geval de mensheid, niet altijd al gek is geweest. Is het opleggen van jouw mening of religie, of het beschermen van jouw land, jouw ideeën, door middel van bruut geweld niet van alle tijden? En hoe komt het eigenlijk dat we dat blijkbaar nodig hebben, waar komt die agressie en onvrede vandaan? Want iedereen heeft een donkere kant, alleen bij de één uit zich dat in verbaal of fysiek geweld naar anderen, en de ander doet zichzelf geweld aan door bijvoorbeeld enorm perfectionistisch te zijn of zichzelf niet goed of knap genoeg te vinden. Er zit iets destructiefs in ons mensen, maar waarom? En belangrijker nog, wat doen we eraan?

Een paar weken geleden, vlak voor vertrek, keken Erwin en ik de mooie maar heftige documentaire van Leonardo DiCaprio, ‘Before the Flood’. In deze film reist DiCaprio, ‘boodschapper van de vrede’ van de Verenigde Naties, de wereld over om de gevolgen van klimaatverandering in het echt te zien. Na het zien van deze film kun je er niet omheen: klimaatverandering is echt en het gebeurt nu. De grootste veroorzaker van klimaatverandering zijn de bedrijven die fossiele brandstoffen winnen, olie en gas dus. Die grote bedrijven hebben geen baat bij groene alternatieven, zij kijken naar de korte termijn: winst maken, zoveel mogelijk. Wat de gevolgen zijn voor onze planeet zal ze aan hun reet roesten.

Maar als consument doen we eigenlijk hetzelfde. In de documentaire ‘The True Cost’ (te zien op Netflix) zien we waar onze kleding vandaan komt. De grote winkelketens die goedkope kleding verkopen laten dit nog veel te vaak maken door vrouwen en kinderen in ontwikkelingslanden die werken onder zeer slechte omstandigheden. Deze fabrieken worden ook wel ‘sweatshops’ genoemd. Ze krijgen veel te weinig betaald, maken enorm lange dagen, de gebouwen waar ze werken zijn niet veilig en als je als medewerker laat horen dat je het er niet mee eens bent, kun je ook nog met fysiek geweld te maken krijgen. Ook de gevolgen van elke twee of drie weken (!) een nieuwe collectie aanbieden zijn enorm slecht voor het milieu. Niet voor niets wordt dit soort kleding ‘fast fashion’ genoemd. Na het zien van deze documentaire voelt het kopen bij Primark of de andere ketens toch een stuk minder prettig.

We gaan voor de ‘quick fix’, de korte-termijn-oplossing. We willen alles, we willen het goedkoop en we willen het nu! Geld, status en macht zijn in onze wereld nog steeds het belangrijkste. Het is de snelheid waarmee we dingen doen in deze tijd. Alles komt snel op internet en social media, de wereld ligt binnen handbereik. En alle keuzes die wij als consumenten en mensen maken hebben gevolgen, voor de planeet, en daarom ook voor onszelf. We kijken vaak niet verder dan onze eigen behoeftes, en wat het effect op andere mensen/dieren/onze aarde is, is van ondergeschikt belang. We zitten in onze eigen bubbel, het is ik versus jij en wij versus zij.

Weinig positiefs in dit blog. Maar laten we de hoop vooral niet opgeven. Ik denk dat de oplossing van ons collectieve probleem binnen handbereik ligt.

Het woord yoga betekent verbinding. In de yoga zoeken we naar verbinding, tussen lichaam en geest, verbinding met onze ziel, verbinding met elkaar, verbinding met alles wat leeft. De yogi’s geloven dat wij als mensen, als zielen, voortkomen uit het universum. Voor de mensen die dit te zweverig vinden, je zou dit ook wetenschappelijk kunnen benaderen.

Alles wat je om je heen ziet, inclusief jijzelf, is opgebouwd uit kleine deeltjes, atomen. Die deeltjes geven een bepaalde trilling af. Dus zelfs de tafel waar ik nu aan zit te werken, bestaat uit trillende deeltjes. Het universum, en alles wat zich daarin bevindt, is opgemaakt uit dit soort ultra kleine, trillende deeltjes. Als je er op die manier naar kijkt, zijn we dus allemaal met elkaar verbonden, we bestaan uit dezelfde materie.

Wat we bovendien allemaal met elkaar gemeen hebben, wat je huidskleur, geloof, afkomst, sociale status of geslacht ook is: we willen allemaal gelukkig zijn. We zoeken allemaal naar geluk, naar zingeving. Dat geldt dus ook voor de gek die op de kerstmarkt in Berlijn in reed. Of de CEO’s van de olieraffinaderijen. Ook al doen deze mensen dingen die wij niet snappen of waar we vreselijk boos of verdrietig over zijn. Zij staan niet in contact met zichzelf, met hun hart. Ze luisteren slechts naar hun ego. We zijn allemaal uit hetzelfde hout gesneden. Er is dus geen ik versus jij, geen wij versus zij. Als je dit echt gaat voelen, ben je een stukje dichterbij verbondenheid, en daarom een stuk dichterbij gelukkig en tevreden zijn. Zo kom je dichterbij je hart.

Om je verbonden te kunnen voelen met de wereld om je heen, zul je eerst verbinding met jezelf moeten maken. Zeker in onze Westerse maatschappij zijn we de connectie met onszelf behoorlijk kwijt. We werken keihard en moeten allerlei ballen in de lucht houden. We hebben enorme verwachtingen van onszelf en daarmee ook van de mensen om ons heen. Ruim de helft van de Nederlanders ervaart stressgerelateerde lichamelijke klachten. Iedereen rent maar door, zelfs voor de Kerstdagen hebben enorm veel mensen stress. Het menu moet nog af, alle boodschappen moeten worden gedaan en we moeten alle familieleden tevreden houden, dus we rennen van hot naar her die twee dagen. Van wie moeten we nu eigenlijk zoveel? Juist, van ons zelf. We willen presteren, status en inkomen zijn belangrijk. Vaak draait het vooral om de buitenkant. De verbinding met ons hart, met wat we diep van binnen écht willen en nodig hebben is jammer genoeg ver te zoeken.

Hier op de Filipijnen, een samenleving die behoorlijk verschilt van onze Nederlandse samenleving, zijn er twee dingen echt belangrijk: geloof en familie. De jeepneychauffeur (een jeepney is een omgebouwde, tot een busje verlengde jeep) die veel te hard rijdt, en de verantwoordelijkheid draagt voor veel te veel mensen die opgepropt achterin zitten, raakt zijn rozenkrans nog even aan en slaat een kruisje. Misschien is het wel de reden dat de mensen hier zo ontspannen zijn. Als God het wil, dan gebeurt het, zo niet, dan niet. Voor ons als nuchtere Nederlanders is dat natuurlijk onzin, maar de Filipino’s voelen zich verbonden met God en leggen hun leven letterlijk in zijn (of haar?) handen.

Ook de familie is enorm belangrijk. Als je een bedrijfje hebt, zoals een winkel, een restaurant of een guesthouse, dan is het niet meer dan normaal dat je je familieleden een baan aanbiedt. Ook als die persoon eigenlijk niet zo geschikt is voor de betreffende baan. Dat betekent ook dat je de hele dag samen bent met je familieleden. Wij moeten er misschien niet aan denken, maar dat is hoe het hier (en in andere landen waar de rijkdom anders verdeeld is) gaat.

Hoe rijker het land, hoe individualistischer de mensen. In Nederland hebben de meeste mensen hun familie niet nodig om te overleven. Hier op de Filipijnen is dat wel een ander verhaal. Maar bij ons in het Westen, zorgt onze rijkdom er ook vaak voor dat we ons eigen eilandje creëren. In Nederland kende ik maar één van onze buren. Geen idee wie die mensen aan de andere kant waren, laat staan de rest van de straat. We voelen ons niet gelukkig omdat we niet écht met elkaar verbonden zijn. Daarom zoeken steeds meer mensen hun heil in spiritualiteit, meditatie en yoga. En dat is een mooie ontwikkeling.

Maar ook als je niet aan yoga doet, kun je gaan oefenen met voelen, contact maken met je diepere zelf. Luisteren naar je hart. En van daaruit kun je steeds meer gaan ervaren dat we allemaal met elkaar verbonden zijn. Het vergt enige oefening, misschien ben je er wel de rest van je leven mee bezig. Even rustig zitten, met je ogen dicht. En voelen. Hoe gaat het nu met mij? Wat heb ik nu nodig? Dit kun je ook op het toilet doen! Als je dit vaker doet, zul je merken dat je je steeds bewuster gaat worden van jezelf, en daardoor zul je ook steeds bewustere keuzes gaan maken. Keuzes die goed zijn voor jouw hart en ziel, niet alleen maar voor je buitenkantje, voor je ego. Het kan ook zijn dat je je steeds bewuster wordt van wat je denkt, zegt en ook van wat je koopt. Door wat we wel of niet kopen, kunnen we onze stem laten horen. Het is aan jou als consument, als mens, waar jij voor kiest. Ga je voor de ‘quick fix’, of voor een groene en duurzame optie, ook als die iets duurder is?

De connectie opzoeken met je ware zelf, en je op die manier ook meer verbonden voelen met de wereld om je heen. Als we een betere en veiligere wereld willen, zullen we het samen moeten doen. We zitten in hetzelfde schuitje.

 

 

Ontspullen

Als je het woord ontspullen opzoekt via Google dan krijg je bijna 31.000 hits in minder dan een seconde. Als je het Engelse ‘declutter’ intikt zelfs bijna 6 miljoen in dezelfde tijd.
Ontspullen is een trend en zo gek is dat eigenlijk niet.

Clutter betekent warboel dus eigenlijk is de Nederlandse vertaling van ontspullen een nette vorm van je troep opruimen.

We hebben volle agenda’s; werk, overwerk, vrijwilligerswerk, sociale verplichtingen, een sportschool-abonnement, waar je je haastig naar toe spoed om net te laat een yogales binnen te lopen, zodat je even lekker een uurtje kunt ontspannen. Al die drukte zorgt voor een warboel en dat is precies de reden dat er zoveel yogastudio’s geopend worden. Mensen willen orde scheppen in de chaos, die het leven heet.

Ruimte maken in je hoofd kan alleen als je letterlijk ruimte maakt. Een ruimte waar je bijvoorbeeld mediteert of yoga beoefend moet niet teveel prikkels afgeven en dus zul je alleen ruimte in je hoofd kunnen scheppen als je niet te veel spullen om je heen hebt. Mensen die mijn yogalessen volgen weten dat ik geen enorme fan van buitenyoga ben en dat komt vooral door alle prikkels die daar zijn. Maar…..het ging hier over ontspullen!

De grote paradox van de trend van ontspullen is toch wel dat er boeken over zijn geschreven, die mensen vervolgens gaan kopen. Dus…je koopt eerst nog meer spullen zodat je leert hoe je afstand moet nemen van dingen. Waar gaat het mis?

Onze economie is gebaseerd op consumeren. Dat is mijn hele leven al zo en is door de toename van welvaart alleen maar meer geworden. Dat is waar het mis gaat. We zijn rijker geworden en we willen meer. We zien wat de buren kopen en dat willen wij ook en voor je het weet heb je een zolder of een garage vol met spullen waar je nooit meer naar om kijkt.

Toen Roos en ik besloten om ons leven om te gooien zijn we meteen begonnen met opruimen. Het was een hele klus, die alles bij elkaar maanden geduurd heeft. (We moesten tenslotte nog werken, overwerken, vrijwilligerswerk doen, vrienden en familie bezoeken en met haastige spoed naar een yogales gaan om even een uurtje te ontspannen). Ondanks het feit dat ik al eerder een jaar of twee als een soort nomade heb geleefd hebben we in de afgelopen 6 jaar al veel weg gedaan, maar nog steeds teveel bewaard. De verzameling van Roos was wel groter dan die van mij dankzij die eerdere reisperiode, maar ook ik ben zo gehecht aan spullen.
Het ontspullen ging gepaard met de ene emotie na de andere. Luid lachen om kinderversjes die je gemaakt hebt tot huilen van frustratie omdat je alle blaadjes van SO’s van een jaar op de middelbare school hebt bewaard. Het absolute toppunt was de doos waar ‘troep’ op stond.

Maar waarom zou ik gaan ontspullen? Het ligt me niet in de weg!

Harde valuta! Echt, serieus! Misschien vind je het onzin en laat je niet leiden door trends. Gelijk heb je, want ik ben ook altijd sceptisch over iets dat ‘in’ is. Aangezien wij een ander leven wilden gaan leiden zijn we noodgedwongen met de trend mee gegaan en we kunnen zeggen dat het op een dieper niveau echt werkt. Je krijgt letterlijk ruimte in je hoofd omdat je minder spullen hebt.

Ja, maar wat bedoel je met harde valuta?

De meeste spullen die we hadden zijn zo naar de kringloop gegaan. Daarmee zorg je in ieder geval dat anderen nog iets aan jouw oude troep hebben. Wij zijn dol op deze alternatieve economie en aangezien er in Leiden al minimaal vijf kringloopwinkels zijn kun je zeggen dat jouw zooi geld oplevert.

Ja, maar levert het mij ook wat op?

Zeker! Wij hebben uitgerekend dat wij met Marktplaats verkoop de afgelopen maanden zeker
€ 1.000 en waarschijnlijk meer hebben verdiend. Een oude iPod van 8 jaar oud, boeken (10 non-fictie boeken leverde €30 op bij de Slegte), de meest nutteloze uitvinding van Apple, de iPad, leverde nog een leuk bedrag op ondanks dat het kreng alweer twee jaar oud was, zelfs onze barrels van fietsen, die we eigenlijk zo aan de straat hadden willen zetten leverde binnen een dag € 90 op. Als ik jou was zou ik dus even kijken wat voor rommel je eigenlijk hebt en wat je niet of bijna nooit meer gebruikt.
Eén ding moet je wel weten over Marktplaats. Gratis geld bestaat niet dus voor die € 1.000 moet wel gewerkt worden. Roos had er een dagtaak aan maar toonde een ijzeren geduld wat uiteindelijk werd beloond. Ontspullen is dus wel hard werken!

Terug naar de bewustzijnskant van ontspullen. Als gezegd, het creëert letterlijk ruimte en het is ook een absolute oefening in, daar heb je het weer, loslaten.

Soms word je noodgedwongen uitgedaagd om je spullen waar je aan gehecht bent los te laten. Je zit in een bus die de bergen in rijdt. De reis is prachtig, landschappen van overweldigende schoonheid, maar de rit is nogal hobbelig. Vanaf het moment dat het begon te hobbelen zit je om de vijf minuten te voelen in je broekzak of je telefoon er nog zit. Dat gaat vijf uur lang goed en dan constateer je een half uur voor aankomst dat je ‘m toch kwijt bent geraakt, dat er één jongen achter je heeft gezeten en die heeft net de bus verlaten, dat hij waarschijnlijk gezien heeft hoe de telefoon viel, deze heeft opgeraapt en niet het fatsoen had om ‘m terug te geven. Op dat moment ben je boos, verdrietig, teleurgesteld in jezelf maar ook in die ander. Deze emotie wordt aan de ene kant veroorzaakt doordat er iemand in je persoonlijke ruimte is geweest en aan jouw spullen heeft gezeten, maar aan de andere kant is het ook precies de emotie die ontstaat omdat je iets, waar je aan gehecht bent, gedwongen los moet laten.

Mocht je overigens toch behoefte hebben aan het kopen van een boek voordat je begint dan zou je het boek van de Japanse Marie Kondo kunnen overwegen. Houd in dat geval wel rekening dat het hier gaat om ‘hardcore’ ontspullen want van Kondo mag je alleen dingen houden die je echt plezier geven; “Does it spark joy?” noemt zij dat. Ik heb geen aandelen en heb het boek zelf niet gelezen, maar soms moet je investeren in een nieuwe levensvisie. Verder vind je op het internet nog meer extreme ‘ontspullers’ waarvan sommigen zelfs maar 15 spullen in eigendom hebben.

Zover zijn wij nog lang niet dus hier een laatste tip:

Doe het rustig aan. Wij hebben bewust maandenlang gedaan over dit project. We zijn heel systematisch te werk gegaan. Eerst de vliering, toen de schuur etc. De afgelopen zomer hebben we het project zelfs even stop gezet omdat dat de drukste maanden van het jaar waren. Pas in oktober zijn we weer begonnen met de laatste fase. En….het mooie is, van de spullen die we in de maanden ervoor dachten dat we het gingen bewaren ging alsnog de helft weg.

Afscheid nemen doet een beetje pijn!

Groep 8, 1986

De titel van dit eerste blog is de enige tekst die ik me kan herinneren van de musical aan het einde van mijn basisschool periode. De laatste tijd heb ik de tekst vaak gebruikt en daarbij het gemaakte pruillipje gemaakt dat ik toen in opdracht van de schooldirecteur, de heer Wilson, moest maken.

Op dit moment lijden Roos en ik allebei heel veel pijn. Onze lieve vriend Poes, of Billie, zoals we hem meestal noemden, hebben wij gisteren weggebracht naar z’n nieuwe baasje. Poes is een makkelijk dier. Geef hem liefde en eten en het maakt hem niet uit waar en met wie hij slaapt. Wij daarentegen, voelen ons schuldig dat we hem in de steek laten en voelen ons verdrietig omdat we aan hem gehecht zijn. Het afscheid doet op dit moment heel erg veel pijn.

Loslaten is wat mij betreft een ontzettend ‘jeukwoord’ geworden dat door veel mensen te pas en te onpas wordt gebruikt om te laten zien hoe goed ze met moeilijke situaties om kunnen gaan. Toch is loslaten precies wat we aan het doen zijn, ook al doet dat een beetje pijn.

De afgelopen maanden hebben we veel van onze spullen weg gedaan omdat we zo minimalistisch mogelijk willen gaan leven. Dat heeft ons letterlijk ruimte gegeven, maar het psychologische effect is bijzonder groot. Ruimte ontstaat als je durft los te laten, ook al doet dat pijn. Tijdens één van onze ontspullings-sessies rolden de tranen over onze wangen vanwege de herinneringen die we tegen kwamen, maar ook door frustratie over het feit dat je je zo druk kan maken over spullen.

Als yogi’s leren wij over onthechten en ik kan me herinneren dat alleen al het lezen over onthechten ontzettend veel pijn en boosheid bij mij opriep tijdens mijn yogadocenten-opleiding. Onthechting is iets wat onmenselijk is, alsof je je gevoel moet uitschakelen, zo dacht ik toen.

In de afgelopen jaren heb ik geleerd dat het juist alles met gevoel te maken heeft en dat onthechten juist alleen kan als je je gevoel inschakelt. Alleen als je echt durft te voelen, dingen los te laten en je kan onthechten van je baan, je luxe leven, je vrienden, je kat, etc., maak je keuzes die je helpen groeien.

De afgelopen 3 jaar hebben Roos en ik ongelooflijk veel gewerkt. Een baan en daarnaast iedere dag yogalessen geven. Ik merk dat ik zelfs aan het harde werken gehecht ben geraakt. Een week geleden nam ik afscheid van mijn baan en ik voel me af en toe een spijbelaar omdat ik niet continu aan het werken ben. Het werd echter wel tijd om het wat rustiger aan te gaan doen. Vaak ging ik vermoeid van van alles naar een studio om les te geven om de studenten vervolgens te vertellen hoe ze beter voor zichzelf konden zorgen.

“Practice what you preach!”

Dat is wat er regelmatig aan ontbrak en dus is het tijd voor zowel Roos als mijzelf om ons weer wat te verdiepen in de yoga, in meditatie. Dit om weer ruimte te maken door zaken en wezens waar we aan gehecht zijn los te laten, daarmee buiten onze comfort-zone te geraken en van daaruit weer te groeien als collega, als partner, als yogi maar bovenal als mens.

Wat de gevolgen zijn van onze keuze is ons pijnlijk duidelijk, maar die pijn gaat weer voorbij.

Wil je meegroeien? Zoek je inspiratie of wil je ons helpen te groeien? Reis dan gezellig met ons mee.

Volgende bestemming: De Filipijnen.